ม่านรักพนาร้าย ตอนที่ 6

“เหอะ! มึงกลัวทรมานรึ”

ผู้อื่นต่างหากที่ทรมาน ควันธูปตอบกลับเพียงในใจก่อนวางกำไลไว้ข้างตัวแล้วมองจ้องไปยังเพื่อนรักที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก

“มึงคิดถึงมันรึ”

“...”

“มันไม่กลับมาหามึง เพราะมันมีผัวอยู่แล้วรึ”

“กูไม่ได้คิดถึงผู้ใด แล้วมันจะมีหรือไม่มีก็เรื่องของมัน”

“หากเป็นเรื่องของมันจริง มึงคงไม่เป็นเช่นนี้”

“กูเป็นอย่างไร อีกเดี๋ยวกูก็จะมีเมียแล้วหาได้สนใจหญิงกลิ่นตัวฉุนเช่นนั้นแม้แต่น้อย”

“เหอะ! อีกเดี๋ยวงั้นรึ มึงกับกูเลือกมากี่รอบแล้วไอ้ฟ้า เลือกอีกสิบรอบก็ไม่ได้”

“แล้วเหตุใดมึงถึงเลือกไม่ได้”

พอโดนย้อนถามกลับมาแบบนั้นควันธูปก็ถึงกับเงียบไป จนทำให้ผืนฟ้านั้นยิ่งได้ใจพูดจาไล่ต้อนเพื่อนของตนอย่างคนที่ทันกัน

“เพราะมึงหลงหญิงงามที่มึงกกมันอยู่ทุกคืนใช่รึไม่ แต่มึงก็เอามันมาครอบครองไม่ได้เพราะมันมีผัวอยู่แล้วงั้นรึ”

“ไม่มี!”

“งั้นรึ กูก็หลงคิดว่ามึงผิดผีแล้วยังผิดต่อข้อห้าม แต่ยังดีที่มึงยังคิดได้”

“...”

ควันธูปมองหน้าผืนฟ้าอย่างนึกรำคาญเพราะต่อให้เขากับเธอจะผิดผีกันไปแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ชั่วช้าจนถึงขั้นผิดผัวผิดเมียใคร เพราะนั่นนอกจากจะผิดต่อข้อห้ามยังผิดต่อครูที่เขานับถือและร่ำเรียนมา ซึ่งเขาจะไม่มีวันทำ

“แล้วเหตุใดมึงถึงไม่เอามันทำเมียเสีย จะได้ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ แม้ว่าจะหลบไม่พ้นก็เถอะ”

ผืนฟ้าเอ่ยถามพร้อมกับรินน้ำสีใสจากหม้อดินลงยังกะลามะพร้าวในขณะที่รอคำตอบจากควันธูป

“เสพสมหลงใหลเพียงร่างกาย หาได้ผูกพันหลงรักด้วยจิตใจ”

“หากใจไม่เสน่หาก็ยากนักจะเฉียดใกล้ มึงก็รู้ว่าทุกคนที่นี่ยอมให้ผู้อื่นเห็นหน้าได้เพียงแค่คู่ของตนเองเท่านั้น”

“เพราะกูมีบุญคุณต่อมัน มันถึงยอม”

“แล้วมันมีอะไร มึงถึงยอม”

ไร้ซึ่งเสียงใดตอบกลับมามีเพียงเสียงแค่นหัวเราะในลำคอของผืนฟ้าและเสียงรินน้ำเมาลงใส่กะลามะพร้าวอีกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่น้ำเมาในหม้อดินนั้นจะหมดไป

“มึงโชคดีนักที่เขาอยู่ใกล้ ไม่ใช่เช่นกูที่เขาจากไปอยู่ที่ใดก็ไม่อาจจะรู้”

เมื่อน้ำเมาไหลผ่านลำคอจนหมดผืนฟ้าก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วคว้าหยิบกระบองไม้ของตัวเองเพื่อเดินกลับเรือน ทำให้ควันธูปที่มองตามไปลากสายตากลับมามองไปยังกำไลที่เขาถักเสร็จแล้วด้วยสายตานิ่งเรียบ

ควันธูปถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วคว้าหยิบกำไลนั้นเดินกลับขึ้นไปบนเรือนสายตาก็มองไปยังหม้อดินใบเล็กที่วางอยู่ข้างหัวนอน แต่ยังไม่ทันได้สวดท่องคาถาบทใดเอวหนาก็ถูกสวมกอดเข้ามาจากทางด้านหลังแล้วประสานมือเข้าด้วยกันอยู่บนหน้าท้องแข็ง

“ไม่ต้องเรียกข้าก็มา”

ใบหน้าคมคาย สายตานิ่งเรียบ หันหน้ากลับมามองเจ้าของใบหน้าสวยที่ถอดผ้าคลุมหัวออกตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในเรือนแล้วเงยหน้ามองสบตาเขาอยู่เช่นเดียวกัน ก่อนที่กำไลในมือของเขาจะดึงดูดสายตาของเธอ

“อยากได้รึ”

ควันธูปเอ่ยถามเมื่อพอจะเดาสายตาของเธอออกว่ากำลังคิดอะไร แต่ลัลนากลับส่ายหน้าเพราะรู้อยู่แก่ใจว่ากำไลเส้นนี้ไม่มีทางเป็นของเธอ

“มันไม่ใช่ของข้า”

“ก็เออสิ กูเป็นคนทำจะเป็นของมึงได้อย่างไร”

“พี่ธูปทำให้ใครเหรอจ๊ะ”

“ไม่มี”

“ไม่มีเจ้าของรึ”

“กูนี่ไงเจ้าของ”

ตอบกลับเพียงเท่านั้นเขาก็แกะมือเธอที่ประสานกันอยู่ตรงหน้าท้องของเขาออกแล้วเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงไม้ก่อนจะมองมายังเธอที่ยืนนิ่งอยู่กับที่

“มา”

ลัลนาไม่คิดจะดื้อด้านให้เขาพูดซ้ำเป็นครั้งที่สองจึงก้าวเดินเข้าไปหาและกำลังจะนั่งลงที่พื้นข้างขาของเขาราวกับเป็นที่ประจำของเธอ

แต่ยังไม่ทันที่ก้นนุ่มจะได้สัมผัสกับพื้นต้นแขนเล็กก็ถูกกระชากให้ขึ้นไปนั่งอยู่ข้างเขาแล้วตวัดสายตามองเธอตาดุ จนลัลนาได้แต่นั่งกะพริบตามองเขาว่าเธอนั้นทำอะไรผิด

“อ๊ะ พี่จะทำอะไร”

“จับมึงแหกขาแล้วทำเดี๋ยวนี้”

“!”

“หึ แล้วทีนั้นพูดว่ากูขาดไม่ได้ แต่ตอนนี้กูเห็นมีแต่มึงที่เห็นอะไรก็คิดไปเสียหมด”

“ก็พี่มาจับขาข้ายกขึ้นเช่นนี้ก่อนนี่จ๊ะ”

“แล้วอย่างไร คุ้นรึ คุ้นเหมือนตอนที่กูยกขามึงแล้วทำรึ”

ลัลนาที่เขินอายจนไม่กล้าจะสบตากับเขาหลุบสายตาลงมองขาของตัวเองที่ถูกมือใหญ่จับยกขึ้นมาวางบนตักเขาจนผ้านุ่งของเธอแหวกไปถึงไหนต่อไหน แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าสายตาคู่คมยังคงมองเธออยู่

ควันธูปเอาแต่นั่งมองใบหน้าสวยแสนมีเสน่ห์ของลัลนาอยู่แบบนั้นราวกับถูกสะกด แต่เมื่อดึงสติตัวเองกลับมาได้ก็นำกำไลเชือกสีแดงที่ห้อยระย้าไปด้วยกระดิ่ง และหินสีแดงสวมใส่ยังข้อเท้าเล็กข้างซ้ายของลัลนาสร้างความตกใจและระคนไปด้วยความดีใจจนแก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิม

“ถอดออกเมื่อใดมึงโดนเมื่อนั้น”

“จะไม่มีวันถอดเลยจ้ะ”

สายตาของลัลนานั้นเป็นประกายด้วยความดีใจแล้วโน้มตัวเข้ามาจับกำไลที่สวมใส่อยู่บนข้อเท้าของตัวเองด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะขยับเข้าไปสวมกอดเอวหนาแล้วซุกหน้าเข้าหาแผงอกกว้างที่ควันธูปเองก็ไม่ได้ผลักไสแล้วปล่อยให้เธอกอดอย่างตามใจ

“ขอบคุณนะจ๊ะพี่ธูป”

“ไม่ต้องยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กูทำแล้วไม่รู้จะเอาไปทิ้งที่ไหนต่างหาก ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มึง”

“จะด้วยเหตุใดก็ช่าง แต่ว่าตอนนี้พี่ให้ข้าแล้ว มันเป็นของสำคัญชิ้นแรกที่ได้จากพี่ข้าจะใส่ติดตัวไว้ไม่ถอดเด็ดขาด”

ควันธูปปรายตามองคนตัวเล็กที่กอดเขาแน่นอย่างนึกเอ็นดูในความใสซื่อของเธอที่ไม่ได้นึกเอะใจเลยว่า กำไลข้อเท้านี้จะทำให้เธอดื้อด้านกับเขาไม่ได้ เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ใดหรือแอบหนีไปเที่ยวเล่นที่ไหนเขาจะได้ยินและรับรู้เสมอ

แต่กอดเขาไปได้สักพักความร้ายกาจของเธอก็เริ่มเผยออกมาเมื่อริมฝีปากนุ่มเริ่มพรมจูบไปตามแผงอกกว้าง และมือเรียวเริ่มลากไล้ถูวนกับหัวนมเม็ดเล็กของเขาด้วยความแผ่วเบาก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนลงต่ำไปสัมผัสกับหน้าท้องแข็งจนถึงปมผ้าโสร่งของเขา

หมับ

“ช่วงนี้กูถือศีล”

“!”