ม่านรักพนาร้าย ตอนที่ 7

ให้อดเสียบ้าง ให้กินไม่ขาดปากแล้วเสือกดื้อด้านกับกู!

คิดได้ดังนั้นควันธูปก็ขยับลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาทิ้งตัวนั่งลงยังพรมหน้าหิ้งบูชาแล้วตั้งท่าจะนั่งสมาธิ ทำให้ลัลนาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่บนเตียงหลังจากได้ยินเขาพูดว่าถือศีลรีบลุกขึ้นตามมานั่งพับเพียบกอดแขนคลอเคลียเขาไม่ห่าง ซึ่งทุกครั้งที่เธอก้าวขาหรือขยับไปไหนก็จะได้ยินเสียงกระดิ่งที่ข้อเท้าเสมอ

“ไปให้ห่าง ไม่เห็นรึว่ากูทำอะไร”

“พี่พูดจริงรึ”

“เออ”

“ถือศีลอะไร ทำไมข้าไม่เห็นจะรู้ด้วยเลย”

“วัน ๆ มึงเอาแต่เที่ยวเล่น สนใจแต่เรื่องออกเรือนจะรู้ได้อย่างไร”

“ข้าไม่ได้สนใจเรื่องนั้น”

“...”

“แต่ถ้าได้ออกจากเรือนมาอยู่กับพี่เช่นนี้ ข้าถึงจะสนใจ”

“เงียบ หนวกหูนัก”

เอ่ยดุเธอด้วยน้ำเสียงที่แสนจะรำคาญแต่กลับไม่ผลักดันตัวเธอให้ออกห่าง ทำให้ลัลนาที่นั่งพับเพียบกอดแขนแล้วเอียงหน้าซบต้นแขนของเขานั้น ปิดปากเก็บเสียงให้เงียบสนิทเพราะกลัวว่าเขาจะไล่ตัวเองออกไปจากเรือน

ซึ่งควันธูปเองเมื่อเห็นว่าลัลนานั่งเงียบไม่ได้ก่อกวนอะไรเขาก็หลับตาลงทำสมาธิจนเวลาผ่านไปเป็นเวลานานซึ่งปกติทุกคืนเขาเองก็จะทำเช่นนี้เสมอ เพียงแต่ตั้งแต่มีลัลนาเขากลับไม่ได้มีเวลามาทำสมาธิเท่าที่ควรเพราะมัวแต่ทำอย่างอื่นกับเธอ

เมื่อทำสมาธิจนแล้วเสร็จควันธูปก็ลืมตาขึ้นมองไปยังหัวสวมของเขาที่วางอยู่บนหิ้งบูชา ข้างกันนั้นก็มีหัวสวมที่ไร้ใบหน้า ซึ่งมันเป็นหัวสวมที่เขาตั้งใจจะทำให้คู่ของตัวเองแต่ในเมื่อยังไม่มีก็ไม่คิดจะไปแตะต้องหรือหยิบมันมาทำให้เสร็จแต่อย่างใดทำเพียงวางทิ้งไว้แบบนั้น

ก่อนที่สายตาคมจะหลุบมองต่ำไปยังต้นขาของตัวเองที่ตอนนี้มีหัวของใครบางคนกำลังใช้มันหนุนนอนแทนหมอนแล้วหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

“ออเซาะกูนัก”

เอ่ยพูดเสียงเบาราวกับกลัวว่าคนที่นอนหลับตาอยู่นั้นจะตื่นขึ้นมา มือหนาก็จับประคองใบหน้าสวยที่อิงแอบแนบแก้มไปกับต้นขาเขาให้หันกลับมา เพื่อจะได้มองหน้าของเธอยามที่หลับใหลและไม่ดื้อด้านกับเขาด้วยความเบามือ

ควันธูปนั่งมองหน้าลัลนาอยู่แบบนั้นโดยไม่พูดอะไร ปลายนิ้วโป้งเรียวสวยก็เกลี่ยไล้แก้มขาวของเธอเบา ๆ ด้วยความเพลินมือ แต่พอรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรก็รีบเงยหน้าขึ้นแล้วตีหน้านิ่งเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แล้วจับหัวเธอให้วางลงที่พื้นก่อนจะลุกขึ้นนั่งคุกเข่าเพื่อสอดแขนเข้าไปรองใต้ข้อพับขาและแผ่นหลังบอบบางเพื่ออุ้มเธอ

ขายาวก้าวเดินมายังเตียงก่อนจะวางเธอลงให้นอนชิดติดริมหน้าต่างและตัวเขาก็ตามขึ้นไปนอนข้าง ๆ ซึ่งเรือนของควันธูปนั้นเมื่อเดินเข้ามาก็จะเป็นหิ้งบูชาที่อยู่ทางซ้ายมือแต่มีผ้าผืนบางสีขาวปิดกั้นไว้

เมื่อเดินต่อเข้ามาข้างในก็จะเป็นเตียงนอนไม้ที่เขาจะนอนหันหัวขึ้นไปในทางเดียวกันกับที่ตั้งหิ้งบูชาและข้าง ๆ ก็จะเป็นหน้าต่างที่ด้านนอกเป็นป่าไม่มีเรือนของผู้ใดมาบดบัง เพราะเขาเป็นคนขี้ร้อนและมักจะชอบนอนเปิดหน้าต่างแทบทุกคืน

แต่คืนใดที่ลัลนามาแม้แต่ช่องว่างเพียงน้อยนิดเขาก็ไม่คิดจะเปิดไว้ ทำให้ช่วงที่ผ่านมาหน้าต่างภายในเรือนเขาแทบจะปิดตายเกือบทุกบาน

แต่ถึงแม้ว่าควันธูปจะเปิดไว้ก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะต่างไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่มย่ามหรือว่าสอดรู้เรื่องภายในเรือนของเขา เนื่องจากรู้กันดีว่าหากหวาดกลัวพ่อครูเปลวเทียนมากเท่าใดก็ให้หวาดกลัวควันธูปไม่ต่าง เพราะเขาเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวที่กล้าร่ำเรียนวิชาของพ่อครู

“หลับลึกถึงเพียงนี้ กูจะได้จับทำเป็นผีไว้รับใช้”

“...”

“อย่างมึงเป็นพรายกระซิบดีนัก เพราะช่างพูดและรู้ความมาก”

ควันธูปที่นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาลัลนาแล้วใช้แขนค้ำยันหัวไว้ข้างหนึ่งเอ่ยพูดในขณะที่มองจ้องใบหน้าสวยที่ยามนี้มีแสงจากดวงจันทร์สาดส่องเข้ามาผ่านร่องหน้าต่างกระทบใบหน้า เพราะเขารู้ว่าตอนนี้เธอนั้นตื่นแล้ว

“อื้อ”

เสียงหวานครางแผ่วในลำคอแล้วขยับพลิกตัวหันหน้ามาหาเขา อีกทั้งยังซุกหน้าเข้ามาถูไถแผงอกหนาพร้อมกับแขนขาว ๆ ที่ยกขึ้นมากอดเอวเขาจนร่างกายแนบชิดซึ่งกันและกัน

“ขยับไปนอนห่าง ๆ กู”

เสียงเข้มเอ่ยบอกราวกับรำคาญก่อนจะพลิกตัวนอนหงายและพยายามจะจับแขนเธอออกไปจากตัว แต่ยิ่งเขาออกแรงแกะมือเธอเท่าไหร่ลัลนายิ่งรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้นจนควันธูปนึกรำคาญใจปล่อยให้เธอกอดไป

ทั้ง ๆ ที่แรงของเขามีมากกว่าเธอตั้งไม่รู้เท่าไหร่ แต่กลับสู้แรงเธอไม่ได้เสียอย่างนั้น

ดวงตาคู่คมที่มักจะมองเธอด้วยความดุดันหลับตาลงด้วยความหงุดหงิด ทำให้ลัลนาที่เพียงแค่เคลิ้มหลับไปในตอนที่เขาทำสมาธิแต่รู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ที่โดนอุ้มค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าหล่อที่หลับใหล

เธอเอาแต่นอนมองเขาด้วยความลุ่มหลงและรักใคร่อยู่แบบนั้นอย่างไม่รู้เบื่อ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งพร้อมกับค่อย ๆ ขยับย้ายตัวเองขึ้นไปนอนบนตัวเขาด้วยท่าทางราวกับคนนอนละเมอ