ม่านรักพนาร้าย ตอนที่ 4

“กูนึกว่ามึงตายอยู่ในเรือนเสียแล้ว”

“กูตายมึงก็ตายนั่นแหละ”

ไพรพายเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลัลนาแล้วกอดอกมองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ยถามด้วยคำพูดที่ไม่เป็นมงคลจนเธอต้องโต้ตอบกลับไปอย่างทันกัน

ซึ่งการที่สาวงามทั้งสองออกมาจากเรือนพร้อมกันนั้นทำให้เหล่าชายหนุ่มละมือจากสิ่งที่กำลังทำอยู่แล้วชะเง้อมองด้วยความสนใจ จนลัลนาและไพรพายเริ่มรู้สึกได้จึงพากันเดินหลบเลี่ยงไปนั่งคุยที่อื่น

แต่ก่อนจะไปไพรพายก็ยังหันไปมองกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นอย่างโปรยเสน่ห์ ทำให้พวกเขาที่แม้ว่าจะมองไม่เห็นหน้าเธอแต่กลับรู้สึกหวั่นไหวอย่างรุนแรง

“มึงนี่มัน”

“เกิดมางามแต่ไร้ซึ่งเสน่ห์ถือว่าเสียชาติเกิด”

ไพรพายที่ทิ้งตัวลงนั่งยังโขดหินบริเวณด้านหลังหมู่บ้านภายในป่าที่เงียบสงบ เอ่ยบอกพร้อมกับยกขาตวัดขึ้นไพล่กันจนชายผ้านุ่งแหวกกว้างแล้วเอ่ยพูดอย่างมีจริตจะก้าน ทำให้ลัลนาที่ได้ยินถึงกับสะอึกและนึกถึงใครคนนั้นที่พูดคำเดียวกันนี้กับเธอ

“อะไรดลใจให้มึงโผล่หัวออกมาจากเรือนพร้อมกู”

ไพรพายเอ่ยถามแล้วเท้าคางมองลัลนาที่เดินมานั่งใกล้ ๆ ซึ่งลัลนาเองก็มองกลับไปยังไพรพายอย่างรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย

“ออกมาหาพ่อครู”

“มึงอย่าเสนอหน้า”

“ขู่กูเป็นงูเห่า เฝ้าไว้ให้ดีเถอะทั้งมึงแล้วก็มัน”

“เออ พวกกูเฝ้าไม่ให้คลาดสายตาอยู่แล้ว มึงอย่ามาพูดเฉไฉกูถามมึงอยู่”

“กูอยากมีผัว”

“อยากมีผัว?!”

ไพรพายถึงกับทวนถามเสียงดังด้วยความตกใจเพราะตั้งแต่เด็กจนเติบโตเป็นสาวสะพรั่งแม้จะไม่ค่อยได้พบเจอกันแต่ก็ไม่เคยได้ยินลัลนาพูดเรื่องนี้เลยสักครั้ง มีแต่ไพรพายและเพื่อนอีกคนนั่นก็คือเดือนอ้ายเท่านั้นที่เจตนาแรงกล้ามาตั้งแต่ยังไม่รู้ความว่าต้องการผู้ใดเป็นคู่

“ผู้ใดที่ทำให้มึงชอบพอถึงเพียงนั้น”

“คนชั่ว”

“ผู้ใด มึงพูดชื่อออกมา”

“มึงรู้เพียงแค่ว่าเขาชั่วเท่านั้นก็พอ”

“เขาชั่วแล้วมึงจะอยากได้เขาเป็นผัวด้วยเหตุใด หรือว่ามึง...”

นิ้วมือเรียวของไพรพายยกขึ้นมาชี้หน้าลัลนาแล้วหยุดพูดไว้เพียงเท่านั้นก็เป็นอันเข้าใจว่าเธอกำลังหมายถึงอะไร และความเงียบของลัลนาก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

“ผิดผี! ถ้าพ่อครูกับแม่เฒ่ารู้ยังไงมึงก็สมใจ เช่นนั้นกูจะอาสาไปบอกกล่าวเอง”

เอ่ยพูดราวกับตกใจแต่ประโยคต่อมาไพรพายกลับพูดด้วยน้ำเสียงที่ราวกับดีใจเสียอย่างนั้น ซึ่งก็ทำให้ลัลนาได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยของคนเป็นเพื่อนที่ไม่เคยเปลี่ยนไปแต่ก็แสนจะจริงใจและไม่เคยคิดร้ายกับผู้ใดเลยสักครั้ง

“ไม่”

“ไหนมึงว่าอยากมีผัว”

“ก็อยาก แต่คนที่อยากกว่ากูจะต้องเป็นเขา”

“...”

“กูจะรอวันที่ชายผู้นั้นเดินนำพวงดอกพุ่มแดงมาคล้องที่แขนกู แล้วกูจะเดินหนี”

“หนีไปนอนเปลือยอกรออยู่ในเรือนรึ”

“มึงอย่าเอาแต่พูดสนุกปาก โดนเข้าจริงมึงจะเจ็บจนร้องไม่มีเสียง”

ลัลนาที่กำลังคิดถึงใบหน้าของควันธูปในตอนที่เอ่ยพูด ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความปลงตกกับนิสัยกล้าได้กล้าเสียและพร้อมจะเสียตัวของไพรพายจนต้องเอ่ยเตือน แต่เหมือนว่านั่นจะยิ่งทำให้ไพรพายอยากรู้อยากเห็นเสียยิ่งกว่าเดิม

“กูอ่านในตำราเขาว่าเจ็บแต่ทีแรกที่ใส่เข้าไป แต่พอเข้าออกสักพักก็จะดีขึ้น”

“อีไพร นี่มึงอ่านตำรานั้นรึ”

“เออสิ เพราะกูรู้สึกว่าอีกไม่ช้าไม่นานกูจะได้ออกเรือน”

“ให้เขาชายตาแลมึงเสียก่อนเถอะ ค่อยฝันต่อ”

“เขาแลกูแล้ว! มารอดูเถอะว่ากูกับมึงใครจะได้ออกเรือนก่อนกัน”

ลัลนาส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่ายและไร้ประโยชน์จะโต้เถียงกับไพรพายในเรื่องแบบนี้ ก่อนที่สายตาจะมองไปยังผืนป่าอันกว้างใหญ่อย่างไร้จุดหมาย ในใจก็นึกอยากมีความสุขเหมือนอย่างที่เห็นหญิงแปลกหน้ากับผืนป่าครองคู่กัน

เพราะเขาดูทะนุถนอมและคอยเอาใจเธอไม่ห่าง เพื่อนกันแท้ ๆ แต่กลับไม่เหมือนกันสักเศษเสี้ยวเดียว!

“มึงจะไปไหน”

“ไปทางนั้นสักเดี๋ยว”

“ที่ออกจากเรือนเพราะจะไปหาพ่อครูรึ เขาห้ามมึงอย่ารั้น!”

ลัลนาหันกลับมาเอ่ยถามพร้อมกับเอื้อมมือไปจับข้อมือของไพรพายไว้ก่อนที่เธอจะเดินไปยังเรือนของพ่อครูเปลวเทียน แต่นอกจากไพรพายจะไม่เชื่อยังลอยหน้าลอยตาตอบกลับอย่างท้าทาย

“กูจะรั้น เพราะกูจะเอาแล้วกูก็ต้องเอาให้ได้ มัวแต่นั่งฝันกลางวันเช่นมึงคงจะเหี่ยวแห้งตายก่อนฝันเป็นจริง”

“ผีอะไรสิงมึงถึงได้คันปานนี้”

“กูก็อยากรู้เหมือนกัน ถึงต้องรีบไปหาให้พ่อครูช่วยดู”

พูดจบไพรพายก็เดินเยื้องย่างไปยังเรือนของพ่อครูเปลวเทียนอย่างไม่นึกกลัว ทิ้งให้ลัลนาได้แต่นั่งมองตามไปอย่างหมดคำจะพูดและได้แต่ภาวนาสาธุในใจให้เพื่อนนั้นสมหวัง ให้หายคันสมใจ!

แต่พอหันกลับไปมองยังเบื้องหน้าก็กลับต้องเพ่งมองไปบนต้นไม้ที่เหมือนมีตัวอะไรกำลังยืนมองเธออยู่บนนั้น ตัวสีดำ ๆ คล้ายกันกับเธอ...