LOGIN1
สองเท้าก้าวไปด้านหน้าอย่างไม่คิดเกรงกลัว เวลาที่เขาปล่อยผ่านไปกว่าครึ่งปี ช่วงเวลาที่อดทนรอเพื่อเริ่มต้นการค้นหาความจริง วันนี้ถึงเวลานั้นแล้ว และเขาต้องทำให้สำเร็จ ถึงแม้ว่ามันจะอันตรายมากมายแค่ไหน เสี่ยงแค่ไหน เขาก็ไม่หวั่น เพราะเขาเดินมาไกลจากทางแยกสำหรับการเลือกที่จะปล่อยผ่านหรือเดินหน้าต่อเพื่อค้นหาความจริง
รูปร่างที่เปลี่ยนไปของเกื้อกูล สร้างความสนใจให้แก่ผู้พบเห็นไม่น้อย แม้คนเหล่านี้จะไม่มีใครที่รู้จักเขาสักคน แต่เพราะรูปร่างและการวางตัวที่โดดเด่นจนไม่สามารถละสายตาได้ของเขานั้น ทำให้เป็นที่สนใจของใครหลายๆ คนในสถานที่แห่งนี้ไม่น้อย
ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งที่ถูกบดบังด้วยแว่นตากันแดดแบรนด์ดังในสายตาคนอื่นๆ บัดนี้กำลังกวาดสายตามองหาเป้าหมายที่ควรจะเจอในเวลานี้แต่กลับไม่พบ ชายหนุ่มร่างผอมเพรียวดูผิดตาจากเดิมหยุดยืนอยู่กับที่พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มยุ่งเมื่อมองหาเป้าหมายแต่ไม่พบ
“มีอะไรให้ช่วยมั้ยครับ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มร่างผอมเพรียวค่อยๆ หันไปมองตามเสียงทักทายก่อนจะพบกับชายหนุ่มร่างสูงตามมาตรฐานชายไทยที่กำลังตามหายืนมองมาทางเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจ อาจเป็นเพราะเขาอคติกับอีกฝ่ายมากเกินไป ถึงแม้ว่ารอยยิ้มที่ผู้ชายคนนี้ส่งมาให้มันจะดูเจ้าเล่ห์และดูเจ้าชู้เท่านั้น
“เป็นครูฝึกหรอครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายโดยไม่ลืมที่จะแสดงท่าทางหยิ่งยะโส
“เปล่าหรอกครับ แค่เป็นผู้ใช้บริการเบอร์หนึ่งของที่นี่ก็เท่านั้นเอง” ชายตรงหน้าว่าพร้อมกับรอยยิ้มที่เขารู้หงุดหงิดทุกครั้งที่ได้เห็นมาให้
“อ๋อหรอครับ” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันหน้าหนี
“เพิ่งมาครั้งแรกหรอครับ คุณดูไม่คุ้นเคยนะ” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นดักไว้ก่อนที่เขาจะเดินหนี
“พอดีว่าสนใจเรื่องพวกนี้ แต่ไม่ถนัดน่ะครับ” ชายหนุ่มลอบยิ้มบางๆ กับตัวเองที่อีกฝ่ายติดกับก่อนจะหันกลับไปตอบ
“ให้ผมสอนมั้ยล่ะ ผมสอนฟรีนะ แต่ถ้าคุณเกรงใจ จะเลี้ยงกาแฟผมสักแก้วก็ไม่ติด”
…ไอ้หลงตัวเองเอ้ย! มึงเอามันไปได้ยังไงวะนัท
“ไม่ดีกว่า คุณคงจะมีคนรอเรียนด้วยเยอะแล้ว ผมไม่อยากไปแย่งเวลาคุณออกมาจากคนพวกนั้น”
“มีที่ไหนกัน ใช่ว่าผมจะสอนให้ใครฟรีๆ ซะเมื่อไหร่ พิเศษเฉพาะคนพิเศษในนาทีนี้เท่านั้นเลยนะ” ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว แต่เกื้อกูลหาได้กลัวไม่
“เกื้อครับ ผมชื่อเกื้อ” เขาชิงเอ่ยแนะนำตัวให้อีกฝ่ายรับรู้ก่อนที่จะถูกถาม ซึ่งก็ยิ่มทำให้อีกฝ่ายพอใจมากขึ้นกว่าเดิม
“หึ ผมพุฒ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยแนะนำตัวพร้อมกับเอื้อมมือซ้ายมาด้านหน้า
“...ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ” เกื้อกูลมองมือนั้นพร้อมกับแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบกลับอีกฝ่ายโดยไม่ยื่นมือไปจับ
“หึๆ โอเค คุณรู้จักปืนอะไรบ้างมั้ยครับ หรืออยากเรียนรู้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” พุฒหัวเราะเบาๆ แก้เก้อก่อนจะลดมือลงที่ข้างตัวแล้วเอ่ยถามออกมาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
“ก็นะ ผมไม่ได้จะเรียนยิงปืนนะครับ วันนี้ก็แค่มาดูบรรยากาศของสนามยิงปืนเท่านั้น”
“อ้าว แล้วที่คุยกันเมื่อกี๊ล่ะ”
“หึ ผมแค่ล้อเล่นน่ะ อันที่จริงก็อยากจะเรียนอยู่หรอก แต่วันนี้ผมไม่ได้มีเวลามากพอ เลยแค่เข้ามาดูบรรยากาศก่อนเริ่มเรียนจริงจัง”
“อ๋อ…ผมก็คิดว่าคุณจะแกล้งให้ผมดีใจเก้อ”
“ดีใจ? ทำไมต้องดีใจด้วยล่ะครับ”
“ไม่รู้ตัวเลยหรอ ว่าคุณน่ะน่าเข้าหามากแค่ไหน เป็นเกียรติมากนะครับที่คุณยอมให้ผมสอน”
…เหอะ! ไหลลื่นเป็นปลาไหลขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยทำไมไอ้นัทมันถึงรักนักรักหนา
“งั้นก็แสดงว่าคุณไม่บริสุทธิ์ใจจะสอนผมล่ะสิ คุณเป็นเกย์หรอ” เกื้อกูลยิงคำถามที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก
“...คุณนี่ทำผมตกใจหลายรอบเลยนะครับ จู่ๆ ก็ถามกันโต้งๆ แบบนี้เลยหรอ”
“แล้วใช่มั้ยล่ะครับ” เขายังคงตั้งคำถามกับอีกฝ่ายอย่างชอบใจ
“...ครับ ผมเป็นเกย์ แล้วผมก็มั่นใจว่าผมน่าจะมองคนไม่ผิด”
“ผมเป็นไบ ผู้หญิงก็ได้…ผู้ชายก็ดี แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาน่ะ เสียใจด้วยนะ” เขาว่าจบก็เบือนหน้าหนีและออกตัวเดินทิ้งอีกฝ่ายไว้ข้างหลังอย่างไม่สนใจ
บทปฐมบทแรกเริ่มต้นด้วยการแสดงตัวตนให้อีกฝ่ายรับรู้ถึงการมาเยือนจบลงในระยะเวลาอันสั้น แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้เขาอ่านอะไรๆ ในตัวผู้ชายคนนี้ออกเป็นฉากๆ แววตา ท่าทางและน้ำเสียงที่อีกฝ่ายส่งมาให้มันบ่งบอกอะไรได้มากมายกว่าการพูดออกมาตรงๆ ดั่งคำนิยามที่เขาว่า…แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่
พรึ่บ!
ขณะกำลังคิดถึงเรื่องของพุฒอยู่ในหัว จู่ๆ ร่างของเขาก็ลอยหวืดไปตามแรงกระชากจนเซไปกระทบกับอกแกร่งของใครบางคน เจ้าตัวที่ตกใจสุดขีดเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอกแกร่งตรงหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะพบว่าเขาคนนั้นคือรุ่นพี่หนุ่มที่เขาเคยเข้าไปทำความรู้จักเมื่อครั้งที่อยู่ในงานฌาปนกิจของเพื่อน
“เฮ้ย!!!”
“ชู่ว!” รุ่นพี่หนุ่มยกมือขึ้นปกปากเขาอย่างรวดเร็วก่อนจะชะโงกหน้าออกไปมองยังต้นทางก่อนจะหันกลับมามองเขาอีกครั้ง
“พี่ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย!” เกื้อกูลดึงมือรุ่นพี่หนุ่มออกก่อนจะสะบัดมันทิ้งแล้วตั้งคำถามอย่างหัวเสีย
“เรามาทำอะไรที่นี่! ไม่เห็นหรือไงว่ามันอันตราย ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะเกื้อ” รุ่นพี่หนุ่มต่อว่าเสียงดุจนเขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอย่างนึกขัน
“แล้วพี่มาทำอะไรที่นี่ไม่ทราบ”
คำถามของชายหนุ่มทำเอาคนอายุมากกว่าเองก็ชะงักไปเช่นกัน เขาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายที่ต้องหลีกเลี่ยงสายตาที่จ้องมองของเกื้อกูลที่มองมาอย่างจับผิดระคนเย้ยหยัน ไม่ผิดที่จะคิดไปว่าเกื้อกูลกำลังหัวเราะเยาะที่เขากลืนน้ำลายตัวเอง เพราะความจริงมันคือแบบนั้นจริงๆ
“กลับ” ชายหนุ่มรุ่นพี่ไม่ตอบอะไรนอกจากจะดึงมือของเขาให้ตามออกจากสถานที่แห่งนี้แต่เธอกลับเลือกที่จะยื้อเอาไว้อย่างถือดี
“ตอบมาก่อนว่ามาทำไม”
“ทำไมต้องมาดื้อเอาตอนนี้ฮะเกื้อ”
“แล้วมันยากตรงไหนก็แค่ตอบคำถาม”
“เฮ้อ…มาตามเรานั่นแหละ กลับไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่วิ่งเล่น”
“เกื้อแยกแยะได้ว่าอะไรคือสนามเด็กเล่น อะไรคือสนามยิงปืน พี่ไม่ต้องมาว่าเกื้อ”
“พี่ก็ไม่ได้ว่า เรานั่นแหละเลิกประชดได้แล้ว กลับได้แล้ว”
เขาว่าจบก็ลากแขนเรียวของเกื้อกูลออกจากสถานที่แห่งนี้ได้จนสำเร็จ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันกลับมาที่รถ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้รุ่นพี่หนุ่มหัวเสียหนักกว่าเดิมที่รู้ว่ารุ่นน้องตัวดีของเขาคนนี้ตั้งใจนั่งรถมา ถ้าเขาไม่มาหรือมาไม่ทัน เด็กนี่ก็คงไปถึงไหนต่อไหนกับไอ้เวรนั่นแล้ว
“สรุปว่าพี่มาที่นี่ทำไม บอกเกื้อมาเดี๋ยวนี้” เกื้อกูลยังคงปั้นหน้ายุ่งและตั้งคำถามกับรุ่นพี่หนุ่มด้วยท่าทางจริงจัง
“รู้แล้วจะได้อะไร”
“เฮ้ย! มันไม่แฟร์นะถ้าพี่จะรู้ว่าเกื้ออยู่ไหนแล้วเกื้อไม่รู้ว่าพี่มาทำไม”
แปะ!
“โอ้ย! ตีปากเกื้อทำไม!” เกื้อกูลร้องว่าก่อนจะยกมือขึ้นลูบปากตัวเองปอยๆ เมื่อจู่ๆ รุ่นพี่หนุ่มที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาขับรถอยู่ก็หันมาตีปากเขาอย่างจัง
“พี่เป็นพี่ ทำไมพูดแบบนั้น”
“เหอะ!” เกื้อกูลส่งเสียงหัวเราะในลำคอออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่างแทน
“อย่าดื้อนะเกื้อ”
“พี่ก็ว่าแต่เกื้อดื้อๆๆ นี่เกื้อจำไม่เห็นจะได้เลยว่าสนิทกันขนาดนั้น แล้วก็…พี่จำเกื้อได้ไง” เกื้อกูลเอ่ยถามขึ้นมาก่อนจะหันกลับมามองหน้ารุ่นพี่หนุ่มด้วยความสงสัยที่เอ่อล้นจนออกทางสีหน้าชัดเจน
“ทำไมจะจำไม่ได้ ท่าทางเย็นชาแบบนั้น กับน้ำเสียงและแววตาแบบนี้”
“ฮะ?”
“เอาเป็นว่าพี่รู้ก็แล้วกัน แล้วก็ขอเตือนชัดๆ อีกครั้งว่าอย่ามาที่นั่นอีก มันไม่ใช่ที่ที่คนดีๆ อย่างเกื้อจะมา”
“เกื้อไม่ใช่คนดี”
“แต่ก็ดีกว่าคนพวกนั้นที่อยู่ที่นั่น” รุ่นพี่หนุ่มสวนกลับทันควันจนเกื้อกูลต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายที่ไม่สามารถเถียงชนะได้
“แล้วตกลงเกื้อจะได้รู้มั้ยว่าพี่มาทำไม หรือที่มาก็เพราะจุดประสงค์เดียวกับเกื้อ”
“ไม่ปฏิเสธว่าคิดแบบนั้น แต่พี่ไม่เหมือนเกื้อ พี่สามารถเข้าไปในนั้นได้โดยที่ไม่เสี่ยง แต่เกื้อไม่ใช่ เกื้อไม่รู้หรือไงว่าที่นั่นนอกจากนักกีฬายิงปืนที่มีแค่ไม่กี่คนก็มีแต่พวกจิ๊กโก๋ไฮโซเท่านั้นแหละที่จะรวมตัวกันอยู่ที่นั่น”
“จิ๊กโก๋ไฮโซ เหอะ! สรรหาคำมาใช้เนอะ”
“ไม่ตลก”
“ก็ไม่ได้ขำนี่”
“เฮ้อ…ทำไมการที่คุยกับเรามันเหนื่อยขนาดนี้นะ” รุ่นพี่หนุ่มพึมพำออกมาเบาๆ แต่เกื้อกูลกลับได้ยินชัดเจน เขาหันไปมองปวีร์ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งอย่างหาเรื่อง
“คิดว่าเกื้อคุยกับพี่แล้วไม่เหนื่อยหรือไง พี่นั่นแหละที่ไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด”
ทั้งสองเถียงกันไปมาสุดท้ายก็มาจบลงที่ปวีร์ลากรุ่นน้องตัวดื้อตัวดีมายังสนามยิงปืนของเพื่อนสนิทที่เขาเป็นหุ้นส่วนอยู่ ตอนแรกเกื้อกูลก็ค้านหัวชนฝาแต่เมื่อเข้ามาด้านในจริงกลับรู้สึกตื่นตาตื่นใจที่ได้เห็นว่าด้านในนี้อลังการและดูหรูหรากว่าสถานที่ก่อนหน้านี้เป็นไหนๆ
“อ้าวเพื่อน ไงมึง พาเด็กมาด้วยหรอ” เสียงทักทายดังขึ้นทันทีที่พวกเขาเดินเข้ามาโซนสนาม
“เออ นี่แชมป์ เพื่อนพี่เอง เป็นเจ้าของที่นี่” รุ่นพี่หนุ่มขานรับเพื่อนก่อนจะหันไปแนะนำเพื่อนให้กับรุ่นน้องรู้จัก
“เฮ้ย กูคนเดียวที่ไหนที่เป็นเจ้าของ มึงเองก็เป็น” แชมป์ว่าพลางตบไหล่เพื่อนอย่างหมั่นไส้
“เอ่อ…สวัสดีครับพี่แชมป์” เกื้อกูลที่ยังคงอึ้งกับสถานที่ที่โอ่อ่ากว้างขวางไม่พอก็ต้องหันกลับมาตกใจกับประโยคของรุ่นพี่ทั้งสองอีก จนเกือบลืมว่าเขาเองก็ต้องเอ่ยทักเพื่อนของรุ่นพี่ด้วย
“สวัสดีครับ”
“นี่เกื้อ เพื่อนนัทที่เคยเจอในงาน”
“อ๋อ…จำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย ผอมลงใช่มั้ย ตอนนั้นยังดูเจ้าเนื้อน่ารักน่าเอ็นดูอยู่เลย” แชมป์เอ่ยถามพร้อมกับส่งยิ้มเอ็นดูให้
“จะว่าอ้วนก็ได้ครับพี่แชมป์ ไม่ต้องเกรงใจหรอก” เกื้อกูลว่าติดตลกไม่ให้รุ่นพี่รู้สึกแย่ที่จะเอ่ยถึงเขาในอดีต
“ไม่ๆ น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ ยิ่งเวลาทำหน้าดุพี่นี่อย่างชอบเลย เหมือนแมวอ้วนเวลาขู่อะ น่ารักดี”
“สรุปก็คืออ้วนนั่นแหละเนอะ”
“อ้าว ขอโทษษษ”
“ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไรครับ แค่พี่มองว่าเกื้อเหมือนแมว เกื้อก็ดีใจแล้วครับ เพราะคนอื่นชอบมองว่าเกื้อเป็นหมูตลอดเลย”
ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะจนลืมว่ามีปวีร์ที่นั่งฟังอยู่ไม่ไกล เขาพยายามมากที่จะตามหารุ่นน้องคนนี้ตั้งแต่ที่ตัดสินใจได้ในวันนั้น แต่กลับไม่รู้การเคลื่อนไหวของเด็กคนนี้เลยสักนิด จนกระทั่งเมื่อสองวันก่อน มีการเคลื่อนไหวในโซเชียลมิเดียส่วนตัวของเด็กดื้อคนนี้ด้วยการลงรูป ซึ่งแน่นอนว่ามันมีการเปลี่ยนแปลงของรูปร่างอย่างเห็นได้ชัด เด็กคนนี้ดูดีขึ้นมากกว่าครั้งแรกที่เจอกันมาก และนั่นอาจเป็นสัญญาณว่าเด็กคนนั้นพร้อมที่จะเริ่มแผนการแล้ว และมันก็ใช่จริงๆ มันเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ
.....TBC.....
19“ถือว่าเป็นข่าวที่สะเทือนวงการกีฬาไม่น้อยเลยนะคะ”“ครับ ซึ่งในตอนนี้ก็ยังไม่มีใครพบเจอหรือแจ้งข่าวของคุณสิระมาเลยนะครับ ก็ไม่รู้นะว่าหนีไปถึงไหน แต่คิดว่าอีกไม่นานน่าจะได้เจอตัวนะครับ”“แบบนี้ก็แย่เลยนะคะ”“ครับ เอาล่ะครับ พักเรื่องเครียดไปที่ข่าวต่อไปดีกว่า ว่าด้วยเรื่องน้องหมา…”ติ๊ด!หน้าจอโทรทัศน์ดับลงก่อนที่คนปิดจะหันกลับมาวางรีโมทที่โต๊ะข้างตัวด้วยใบหน้าเซ็งแซ่ เกื้อกูลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนตัวพิงพนักพิงอย่างคนหมดแรง ข้างกายมีรุ่นพี่หนุ่มนั่งกอดอกไหว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ผิดกันกับเขามากโข“เฮ้อออ ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย ผ่านไปเดือนกว่าแล้วนะ ทำไมยังหามันไม่เจอสักที” เกื้อกูลบ่นออกมาก่อนจะหันไปจ้องหน้ารุ่นพี่หนุ่มเพื่อต้องการความคิดเห็น“มันตัวคนเดียว ทำอะไรก็สะดวกอยู่แล้ว ยิ่งมีเงิน เชื่อเถอะ หาไม่ได้ง่ายๆ หรอก พี่ไม่ได้จะพูดเพื่อตัดกำลังใจนะ แต่พี่แค่คิดว่าถ้าเงินมันหมด หางมันคงโผล่”“มันก็ฉลาดนะ ยอมทิ้งเมียให้โดนจับแล้วเอาตัวรอด เงินที่มันกวาดไปใช้ก็คงจะอยู่ได้เป็นเดือนๆ” เกื้อกูลว่าก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียดอีกครั้ง“เอาน่า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะ
18ทันทีที่โฟมพูดจบประโยคเขาก็เดินเลี่ยงไปยังเวที ก่อนจะทิ้งไมโครโฟนกับลำโพงที่ตัวเองพกมาเอาไว้ข้างเวทีแล้วเดินขึ้นไปหน้าตาเฉยท่ามกลางสายตาที่มองไปที่เขาด้วยความงุนงง เกื้อกูลที่อ้าปากพะงาบๆ อยู่ก็ตั้งสติได้ก็มองเห็นว่าปาล์มกับแบมกำลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าของปาล์มที่มองไปยังโฟมแสดงให้เกื้อกูลรู้ได้ในทันทีว่าโฟมน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และต้องการช่วยเป็นตัวล่อให้“ไอ้โฟมเอ้ย” เกื้อกูลสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะวิ่งไปรับซองเอกสารจากมือปาล์มที่ยื่นมาให้“สวัสดีครับทุกท่าน สบายดีกันนะครับ ยังไงก็รีบๆ กักเก็บความสุขสบายเหล้านั้นเอาไว้ให้ได้เยอะที่สุดนะครับ เพราะอีกเดี๋ยว…จะได้ตกนรกแล้ว” โฟมเอ่ยทักทายด้วยความสดใสก่อนจะค่อยๆ หุบยิ้มลงพร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเข้มขณะจ้องตากับสิระที่มองมาเช่นกัน“เอ่อ…ประทานโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครเอ่ย งานนี้งานปิดนะครับ หรือเป็นคนของสยามกันสปอร์ตครับ รบกวนจัดการด้วยครับ” พิธีกรเอ่ยด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่เริ่มไม่ดีก่อนจะหันไปโบกมือเรียกบอดี้การ์ดให้มาหา“อ๋อ! จริงสิ ผมลืมแนะนำตัวไปเลยอะ” โฟมแสร้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปเอ่ยกับพิธีกรพร้อมกับรอย
17สองเท้าภายใต้รองเท้าหนังสีดำขัดเงาวับก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าด้วยจังหวะไม่เร่งรีบ เกื้อกูลในชุดทักซิโด้สีขาวดูสะอาดตาพร้อมกับจัดเต็มทั้งการแต่งหน้าและจัดแต่งทรงผมราวกับนักแสดงดังจากเกาหลี ข้างกันมีรุ่นพี่หนุ่มอย่างปวีร์ในชุดทักซิโด้สีดำดูเข้ากันเดินเคียงมา ด้านหลังเป็นแชมป์ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดกับเนคไทน์สีแดงเลือดหมูและจีด้าในชุดเกาะอกสีแดงสด ชายกระโปรงด้านหน้าสั้นเหนือเข่ามาประมาณคืบกว่าส่วนด้านหลังค่อยๆ ไล่เลเยอร์ลงไปจนเกือบลากพื้นในวันนี้จะเป็นวันตัดสินชะตาของพวกเขา ถ้าหากพวกเขาทำสำเร็จ เขาจะได้ปลดล็อกความรู้สึกพังๆ เหล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับความรุ่งโรจน์ของสิระก็ได้ แต่ถ้ากลับกัน เขาไม่สามารถทำอะไรได้และมันสามารถแก้เกมส์ได้ ก็คงต้องเวลาขึ้นโรงขึ้นศาลกันไปตามระเบียบ หรือไม่ก็ต้องเตรียมตัวรับมือที่พวกนั้นจะตอกกลับมา“วันนี้สวยนะพี่จี” เกื้อกูลหันกลับไปเอ่ยชมรุ่นพี่สาวที่วันนี้สวยผิดหูผิดตา“เอ๊ะ! วันนี้สวยนะ แล้ววันอื่นไม่สวยหรือไงย๊ะ!” เธอว่ากลับจนทั้งสามหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ“ก็สวย แต่ชอบแบบนี้มากกว่า” เกื้อกูลยังคงเย้าแหย่ไม่เลิกจนเธอต้องเร่งฝีเท้าเข้ามาตีไหล่เบาๆ“แต่หล่อก็
16ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังขนาดปานกลางแลดูเงียบเหงา มีหญิงวัยกลางคนกำลังยืนกวาดเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านที่สร้างร่มเงาให้ร่มเย็น ใบหน้าเรียบนิ่งดูน่าเกรงขามอันเป็นเอกลักษณ์กำลังก้มมองใบไม้ที่ตัวเองกวาดใส่ที่ตักขยะอย่างใจเย็น ก่อนที่เธอจะเหลือบเห็นเท้าสองคู่ของผู้ชายเดินมาหยุดยืนอยู่ด้านหน้า“อ้าววี เกื้อ มาได้ยังไงลูก” เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะพบว่าเจ้าของเท้าทั้งสองคู่คือรุ่นพี่และเพื่อนของลูกชายก็เอ่ยทักด้วยสีหน้าที่ดีขึ้น ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า“สวัสดีครับแม่” ทั้งสองเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือไหว้“มาๆ ลูกมา เข้ามาในบ้านก่อนลูก” เธอหันไปวางไม้กวาดก่อนจะกวักมือเรียกทั้งสองให้ตามเข้าบ้านไปเธอนำน้ำมาให้ทั้งคู่ที่นั่งรออยู่ที่โซนรับแขกก่อนจะมานั่งร่วมวงสนทนา เกื้อกูลกวาดตามองไปรอบๆ บ้านที่มีมวลของความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาและเพื่อนๆ ยังเรียนอยู่ด้วยกัน มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นที่นี่ มีทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องร้ายๆ ปะปนกัน เขายังจำได้ดีว่าเมื่อวันเกิดปีที่สิบสี่ เขามาทำงานกลุ่มที่นี่ ซึ่งตอนนั้นมีทั้งนัทที่เป็นเจ้าของบ้าน แบม ปาล์ม และเพื่อนคนอื่นๆ
15หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาได้อย่างหวุดหวิดทำเอาพุฒอยู่ไม่สุขพอๆ กับปวีร์ พวกเขาแสดงออกชัดเจนว่าเป็นห่วงเกื้อกูลมากจนคนที่สนุกกับเรื่องเมื่อคืนก่อนอย่างเกื้อกูลถึงกับกุมขมับเมื่อจู่ๆ วันนี้ทั้งปวีร์และพุฒก็โผล่มารับเขากันทั้งคู่“ไปกับพี่นะเกื้อ เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ปวีร์เอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขาเอามากุมไว้“ไปกับผมดีกว่านะเกื้อ” พุฒเอ่ยขึ้นบ้างพร้อมกับตั้งท่าจะเอื้อมมือไม่คว้าข้อมืออีกข้างของเขา แต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นสายตาพิฆาตส่งมาจากเจ้าของมือเรียวนั้น“แย่งกันเพื่อ วันนี้เกื้อมีนัดแล้ว ช่วยหลบด้วยนะคะ” เสียงหวานจากด้านด้านหลังของพุฒเอ่ยขึ้นเรียกสายตาจากทั้งสามให้หันกลับไปมองก็พบกับแบมผู้ที่เป็นเจ้าของประโยคเมื่อครู่กำลังยืนกอดอกมองอยู่“ตามนั้นนะ พอดีว่ามีนัด” เกื้อกูลว่าพร้อมกับรอยยิ้มการค้าก่อนจะสะบัดมือออกจากการจับกุมของรุ่นพี่เพื่อเดินเข้าไปกอดคอเพื่อนสาวไปขึ้นรถโดยไม่สนใจทั้งสองคนที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาอาวรณ์“ได้ยินว่าเมื่อคืนมึงมีเรื่องหรอ พวกไหนอะ” เมื่อขึ้นมาบนรถได้ปาล์มก็เอ่ยถามออกมาทันที“ไม่แน่ใจ กูมีเรื่องกับทั้งผัวทั้งเมียเลย ไม่รู้ว่าผัวหรือเ
14เสียงดนตรีบรรเลงคลอสร้างบรรยากาศที่แสนอบอุ่นของงานมงคลสมรส แขกเหรื่อมากมายในชุดสวยหล่อพร้อมทั้งเครื่องประดับหรูหราสมฐานะที่ประโคมใส่มาไม่ให้น้อยหน้าใครในงาน เช่นเดียวกันกับคุณผู้หญิงสริญที่มีใบหน้างดงามราวกับหญิงสาวช่วงอายุสามสิบต้นๆ แม้ว่าความเป็นจริงนั้นเธออายุมากกว่านั้นหลายปี จึงเป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆ คนในรุ่นราวคราวเดียวกันทรวดทรงของหญิงวัยห้าสิบสองเดินอวดโฉมผ่านหน้าของชายหนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ โดยไม่ล่วงรู้เลยว่าชายคนนี้กำลังจ้องมองเธออยู่ แต่เพราะมีผู้ติดตามมาด้วยจึงทำให้ไม่สามารถเข้าถึงตัวเธอได้อย่างที่ใจหวัง“พี่จี”“จัดให้จ้ะ”หญิงสาวตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงไปหาคุณหญิงสริญในทันที ทิ้งให้เกื้อกูลนั่งรออยู่ที่เดิมพร้อมกับยกเครื่องดื่มขึ้นมาลิ้มรสด้วยความใจเย็นหลังจากวันนั้นที่เข้าไปติดตั้งกล้องวงจรปิดในห้องของแหวน ทำให้พวกเขาเกือบถูกจับได้คาหนังคาเขาเนื่องจากสิระที่กลับเข้ามาในคอนโดเร็วกว่าที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้ แต่ในตอนหลังก็ได้รู้ว่าคุณหญิงกลับมาจากต่างประเทศเพราะมีงานมงคลสมรสของลูกสาวของเพื่อนสนิท ทำให้ต้องรีบกลับมาก่อนกำหนด“เชิญค่ะคุณหญิง”เสียงของจีด้าดังขึ้นจากทางด้







