“มึง!!! ไอ้เหี้ย”

ผัวะ!!!!! ใบหน้าของเหมราชหันตามแรงหมัดที่ลอยเข้ามาปะทะใบหน้า เขาเซถอยหลังรู้สึกมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น กลิ่นคาวคลุ้งขึ้นจมูก เหมราชยกมือขึ้นเช็ดมุมปากแล้วก้มลงมองเลือดที่ติดอยู่บนหลังมือ

“นายมาต่อยฉันทำไมเนี่ย!” วิศวกรหนุ่มเอ่ยถามด้วยโทสะ อยู่ ๆ ก็ถูกต่อยจนปากแตก อย่าว่าแต่คนใจเย็น ต่อให้เขาถือศีลแปดอยู่ก็ตบะหลุดได้ในตอนนี้

“มึงควรโดนมากกว่านี้อีก ไอ้โรคจิต” เด็กหนุ่มชี้หน้าด่าเขา

“นี่มันจะมากไปแล้วนะ”

“มากไปเหรอ มึงจับตูดกูไม่มากกว่ารึไง”

กะเพราหรือพลวัฒน์ ง้างหมัดขึ้นตั้งท่าจะต่อยเหมราชอีกสักหมัดสองหมัดให้หายหงุดหงิดที่ถูกอีกฝ่ายลวนลามจับก้นตัวเอง

“หยุดนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจจริง ๆ”

“แจ้งมาเลย ไอ้โรคจิต”

“นายมีหลักฐานอะไรถึงมากล่าวหาว่าฉันจับก้นนาย นายเองรึเปล่าที่โรคจิต...นี่เป็นมิจฉาชีพใช่ไหม อยากได้เงินใช่ไหม” เหมราชส่ายหน้าเบา ๆ ดูแล้วการแต่งตัวก็ไม่ได้แย่ แต่ไม่น่าเป็นมิจฉาชีพไปได้ สมัยนี้คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ อยากได้เงินก็เสแสร้งแกล้งแสดงตัวเป็นผู้เสียหาย เด็กสมัยนี้น่ากลัว ไม่ได้ใสซื่อเหมือนสมัยที่เขาเติบโตมา

“ไอ้โรคจิต พอโดนจับได้แล้วก็ไม่ยอมรับ เฉไฉไปเรื่องอื่นเหรอ”

“ไอ้เด็กเวรนี่ เป็นลูกพ่อหน่อยไม่ได้จะเตะให้...ฉันไม่ได้จับก้นนาย แล้วก็ไปไกล ๆ ได้แล้ว อายุเท่านี้ริอ่านจะเป็นโจร”

“ไม่ได้เป็นโจรโว้ย...ถ้าไม่ใช่มึงแล้วจะเป็นใคร มึงยืนอยู่คนเดียว แล้วอีกอย่างเมื่อกี้มึงก็มองก้นกู”

“หมากฝรั่งติดอยู่...โตเป็นควายแล้วนั่งไม่รู้จักดู”

เหมราชไม่คิดว่าการเปลี่ยนมาใช้ขนส่งสาธารณะแทนรถส่วนตัวจะทำให้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ เหมราชเลือกจะเดินจากไปเพื่อจบปัญหาและไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเด็ก

“เฮ้ย!! หนีเหรอวะ”

กะเพราพยายามจะวิ่งตาม แต่กลับไม่สามารถตามเหมราชได้ทัน เด็กหนุ่มจึงได้เตะลมเตะอากาศเพื่อระบายความหงุดหงิด

“อย่าให้เจออีกรอบนะมึง กูกระทืบมึงแน่”

ตื๊ดดดดดดดด

“เออ ว่าไง”

//เหม// ปลายสายก็เรียกชื่อเขาแล้วเงียบไป เหมราชนิ่งเงียบฟังเสียงถอนหายใจของเพื่อนโดยไม่ได้พูดแทรกขึ้นมา

“เป็นห่าไร โทรมาไม่พูด...ถ้าจะโทรมาถอนหายใจให้กูฟังแค่นี้นะ เสียเวลากูหายใจ”

//เดี๋ยวสิวะ...เป็นเพื่อนกูจริงป้ะเนี่ย//

“ไม่เป็นได้ไหม กูลาออก”

//มึง// พลเมืองเงียบไปอีก แต่ครั้งนี้เหมราชทนไม่ไหวอีกต่อไป

“โอ้ย ไอ้พล มึงเป็นห่าอะไรเนี่ย”

//มึงจำลินได้ไหม// คำถามของพลเมืองทำให้เหมราชต้องใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลิน...ชื่อนี้ฟังคุ้นหูแต่พยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออก ด้านพลเมืองที่เห็นเพื่อนเงียบไปนานก็ต้องเป็นฝ่ายเฉลยข้อสงสัยนี้ด้วยตัวเอง

“ลิน คนที่กูทำเขาท้องตอน ม.4 ถ้ายังจำไม่ได้อีกมึงไม่ต้องเป็นแล้ววิศวกร เดี๋ยวตึกเขาจะพัง”

“อ้อ” ภาพในวันวานหวนกลับมาในความคิด เด็กสาววัยแรกแย้มถักเปียสองข้างในชุดมัธยมปลาย ลินดาคือรักวัยรุ่นของพลเมือง ด้วยวัยอยากรู้อยากลองทำให้ทั้งสองมีสัมพันธ์ลึกซึ้งจนลินดาเกิดตั้งท้อง ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อน การท้องในวัยเรียนไม่ได้มีทางเลือกให้ดำเนินชีวิตต่อมากนัก ไม่เหมือนเช่นทุกวันนี้ ทำให้ลินดาจำเป็นต้องลาออกจากโรงเรียน ในขณะที่พลเมืองยังได้เรียนต่อ