ใช้ประโยชน์จากขบวนสินสอดนี้ (1)

          “สินสอดมากมายถึงเพียงนี้ต้องส่งคนไปคุ้มกันเท่าไรกันเล่า” เจิ้งเต๋อเสียงที่แวะเวียนมายังจวนอ๋องแล้วเห็นถึงความวุ่นวายในการตระเตรียมสินสอดก็เอ่ยขึ้น

            “ทหารมีตั้งมากมายจะมากังวลอะไร”

            “ที่ข้าพูดเพราะหวังดีทั้งสิ้น ช่วงนี้มีทั้งโจรป่า โจรภูเขา คนจากสำนักว่าการก็จัดการไม่ได้ ข้าคิดว่าเขาจะมาขอร้องให้เจ้าช่วยเหลือแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา นายอำเภอที่ทางการส่งมาช่างสมกับเป็นขุนนางของราชสำนักจริง ๆ”

            เมื่อได้ยินคำพูดของสหาย เจิ้นเป่ยอ๋องก็ชักเอะใจ เพราะสิ่งที่เจิ้งเต๋อเสียงพูดมานั้น คล้ายว่าไม่ตรงกับเรื่องที่ตนได้รับรายงานมา

            “แต่ก่อนข้าเคยเห็นรายงานว่าโจรพวกนั้นมีเพียงหยิบมือเดียวมิใช่หรือ แล้วไยยังจัดการไม่ได้”

            “ท่านอ๋องสนใจแต่การรบกับศัตรูต่างแคว้น เรื่องเล็ก ๆ พวกนี้จะพลาดไปบ้างก็ไม่แปลก โจรเพียงหยิบมือบัดนี้ค่อย ๆ ตั้งกลุ่มใหญ่จากที่ดักปล้นขบวนพ่อค้าเป็นปล้นเมืองแล้ว”

            “แล้วไยข้าไม่ได้รายงาน” หากเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ ไยรายงานสักฉบับจึงไม่ถึงมือของตนเลยเล่า

            “ถึงได้บอกว่านายอำเภอทั้งสี่เมืองนี้ช่างสมกับเป็นคนของราชสำนัก หรือไม่ก็คงอยากให้เจิ้นเป่ยวุ่นวายจะได้เขียนรายงานโจมตีเจ้าได้กระมัง”

            ดินแดนเจิ้นเป่ยมีทั้งหมดสี่อำเภอ นายอำเภอทั้งสี่ล้วนเป็นคนจากทางการส่งมาควบคุมดูแล แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องใหญ่เรื่องเล็กก็ต้องส่งมาให้เจิ้นเป่ยอ๋องรับทราบเช่นเดียวกัน แต่คนพวกนั้นกลับอวดดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ

            เมื่อได้ยินเรื่องเล่าจากเจิ้งเต๋อเสียง เจิ้นเป่ยอ๋องก็หันมองคนสนิทของตนที่ทำหน้าไม่สู้ดีด้วยรู้ว่าบกพร่องในหน้าที่เข้าให้เสียแล้ว

            “อย่าไปตำหนิคนของเจ้าเลย บางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องจงใจก็เป็นได้ เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ”

            ถึงต่อให้คิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องจงใจ แต่แล้วอย่างไรเล่า คนของเขาก็มิอาจปฏิเสธความผิดได้อยู่ดีที่หละหลวมกับเรื่องพวกนี้

            หากดินแดนเจิ้งเป่ยยังปกครองไม่ได้ แล้วตนผู้เป็นอ๋องจะมีหน้าอวดดีได้อย่างไรเล่า

            “จะจงใจหรือไม่จงใจ ก็ไม่ควรละหลวมเรื่องการข่าว”

            “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”

         “เรื่องที่เจ้าพูดมานั้นน่าคิด ตอนนี้ฮ่องเต้ปรารถนาจะลดอำนาจของขุนนางและอ๋องมากมาย หากต้องการจะเชือดไก่ให้ลิงดูก็ต้องจัดการอ๋องเจิ้นเป่ยก่อนกระมัง ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ขอให้ไปถึงพระกรรณก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่”

            ในบรรดาอ๋องทั้งสี่แซ่ อ๋องแซ่กู้แห่งเจิ้นเป่ยคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ด้วยกำลังทหาร อำนาจบารมียากจะหาใครเทียม นั่นจึงเป็นเหตุที่ทำให้ฮ่องเต้ปรารถนาจะลดทอนอำนาจในมือของเจิ้นเป่ยอ๋อง ต่อให้เป็นเรื่องเล็ก ๆ แต่หากสะสมไปเรื่อย ๆ ก็เหมือนปลวกที่แทะเล็มไม้ทั้งต้นจนข้างในกลวงโบ๋ได้ และหากจัดการกับเจิ้นเป่ยอ๋องได้ อ๋องต่างแซ่ที่เหลือก็ล้วนไร้ค่า

            “ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล”

            “เช่นนั้นก็อาศัยการส่งสินสอดนี้จัดการ หากจัดการไม่หมดก็อาศัยช่วงส่งตัวเจ้าสาวอีกหน”

            สิ่งที่กู้เหิงพูดมานั้น ก็หมายถึงการนำสินสอดเป็นเหยื่อล่อให้โจรพวกนั้นออกมาเพื่อกำจัด แต่ถึงกระนั้นก็เท่ากับการนำเจ้าสาวของเจิ้นเป่ยอ๋องไปเสี่ยงด้วยเช่นกัน แต่เจิ้นเป่ยอ๋องก็หาได้สนใจ

            “เสี่ยงไปหรือเปล่า จะให้เจ้าสาวของเจ้าเป็นเหยื่อล่อพวกโจรหรือ”

            “นางแต่งให้ข้าแล้ว ในฐานะชายาจะอ่อนแอให้คนอื่นคอยปกป้องหรือ”

            “เจ้านี่นะ ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาจริง ๆ”

            “อย่าพูดให้มาก เจ้าก็เตรียมตัวเสีย”

            “เตรียมตัวอะไร ข้าไม่ใช่คนแต่งเสียหน่อย” คนที่ถูกบอกให้เตรียมตัวก็เลิกคิ้ว เอ่ยอย่างฉงน ก่อนจะตาโตเมื่ออยู่ ๆ เจิ้นเป่ยอ๋องก็มอบหน้าที่สำคัญให้แก่ตน

            “ไปส่งสินสอด และรับตัวเจ้าสาว”

            “หา!?”