Masukภวัตก้มใบหน้าเข้าหาซอกกายสาวเมื่อจับขาทั้งสองแยกออก เขาดูดิบเถื่อนรุนแรงไร้การเล้าโลม อรนภัสสะดุ้งสุดตัวเมื่อเส้นไหมสีอ่อนถูกขยุ้มแล้วดึง ฟันขาวสะอาดขบกัดติ่งเกสรสาวอย่างมันเขี้ยว สะโพกสาวลอยเด่น สะบัดใบหน้าไปมารอรับการลงโทษที่แสนหวามอย่างต่อต้านไม่ไหวอรนภัสจิกมือไปกับที่นอนบ้าง สอดเข้าในกลุ่มผมดกหนายาวประบ่าของเขาบ้างตามแรงอารมณ์ จมูกโด่งฝังเข้าในยอดเกสรสาวแล้วปาดเลียรุนแรงซุกซอนซอกไซ้เข้าออกด้วยลิ้นที่บิดเป็นเกลียวแข็งกร้าวสากร้อนจนอรนภัสแทบคลั่ง หวีดร้องติดกันหลายๆ ครั้งพร้อมกับเสียงหอบกระตุกเยือกเมื่อไปถึงจุดหมายอย่างร้อนแรง ริมฝีปากขบเข้าหากัน มือสั่นเทายังวางอยู่บนศีรษะของสามีเมื่อเขาดูดกลืนน้ำหวานที่หลั่งรินออกมาต้อนรับจนเหือดแห้งลิ้นหนายังแช่ฝังอยู่ในกายภรรยา ภวัตผละห่างลากลิ้นสัมผัสขึ้นไปโดยการปาดเลียไล้กลุ่มไหมเส้นสวยที่ยุ่งเหยิงพอสมควร ไม่นานมันก็เปียกชื้นแนบไปกับสวนกุหลาบที่เปิดเปลือยอย่างเร้าใจของผู้เป็นเจ้าของอรนภัสแขม่วหน้าท้องแบนราบเมื่อปลายลิ้นวนไปทั่วอย่างมีชั้นเชิง สะดือสวยถูกความร้อนชื้นวนรอบจนหดเกร็ง อกอวบเป็นสิ่งต่อไปที่เขาทาบทับขึ้นมากลืนกิน หญิงสาวสะดุ้งเมื่
อรนภัสครางเบาๆ ลูบมือไปตามกายแกร่งของสามีที่ซุกซ่อนอยู่ในกางเกงผ้าเนื้อดี มือแกร่งที่สอดเข้าใต้เสื้อดึงเสื้อภรรยาออกทางศีรษะ ตวัดลิ้นไปตามซอกคอหวาน ขบเม้มผิวเนื้อจนเป็นจุดแดงทันตาเห็น เต้าทรวงอวบอิ่มล้นมือที่ดีดตัวออกจากเสื้อ ชูชันอยู่ตรงหน้าของภวัตเมื่อเสื้อพ้นไปกองอยู่ข้างเตียง“ในที่สุดพี่ก็ได้เจอกับมันอีกครั้ง”ภวัตกอบกุมทรวงสาวเอาไว้ด้วยมือหนา ฟอนเฟ้นหนักหน่วง อรนภัสก้มมองศีรษะของสามีที่ปกคลุมด้วยเส้นผมดกหนายาวประบ่า เธอลูบศีรษะสอดแทรกนิ้วเข้าสู่เรือนผมเมื่อเขาคลุกเคล้าดูดรัดอกสาวอย่างตะกละตะกลามให้สมกับที่ทรมานมาหลายวัน อรนภัสครางสะท้านความร้อนของลิ้นสากทำให้กายสาวเสียวปลาบไปทั้งร่างอรนภัสหายใจหอบแรงเกร็งตัวโอบรอบคอหนาให้เขาซุกเข้าหาร่องอกมากขึ้น ผมดกหนาของภวัตยุ่งเหยิงจากมือเรียวที่สอดเสยเข้าหา มือใหญ่อีกข้างที่เคล้นคลึงเต้าอวบอัดของภรรยาเลื่อนลูบไปตามหน้าท้องก่อนจะสอดแทรกเข้าไปกอบกุมเนินเนื้อความเป็นสาว ภวัตรับรู้ถึงความสะดวกของเส้นทางเพราะเธอไม่ได้สวมใส่กางเกงในอย่างที่คิดเอาไว้กลีบเนื้อนิ่มละมุนมือที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมอ่อนละมุนถูกลูบไล้หยอกเย้าหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ อรนภัสครา
“ไม่ไป”เพียงแพรตอบเสียงเรียบ รอฟังคำพูดของพี่ชาย ภวัตเอามือลูบท้ายทอยเก้อๆ ไปเหมือนกันเมื่อต้องเอ่ยประโยคที่คิดว่าจะไม่มีวันออกจากปากของเขา เขาสำนึกผิดจริงๆ ตอนนั้นไม่ได้ต้องการจะแกล้งภรรยาให้เธอเสียใจร้องไห้ แต่เพราะโกรธที่เธอทำอะไรโดยพลการไม่ปรึกษาเขาเลย เขาคิดว่าทำแบบนั้นต่อไปเธอจะไม่กล้าขัดเขาอีก ถึงตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันไม่ใช่ ต่อไปสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก มีอะไรก็จะพูดกันให้รู้เรื่อง ครั้นจะให้เขาเอ่ยออกมาตรงๆ มันก็กระไรอยู่“ไม่ได้ข่าวคราวพี่สะใภ้แกเลย”ภวัตพูดขึ้นลอยๆ เพียงแพรกับภูวดลมองหน้ากันยิ้มๆ“อืม คิดถึงเค้าล่ะสิ” น้องชายและน้องสาวรับคำ ก่อนจะพูดพร้อมกัน รอฟังพี่ชายขี้เก๊กพูดต่อ“ก็คิดถึงเค้า ป่านนี้เป็นไงบ้างก็ไม่รู้ คิดถึงยัยหนูด้วย หายโกรธหรือยังก็ไม่รู้ หรือว่ายังโกรธอยู่”ภวัตพูดเก้อๆ เมื่อต้องเอ่ยความในใจให้น้องๆ ฟัง“รักเค้ามากเหรอพี่อรน่ะ”“รักสิ รักยิ่งกว่าอะไรเลย ไม่รักจะไปจีบไปขอแต่งงานเหรอไง เกิดมาเคยจีบใครที่ไหนล่ะ”ภวัตคิดว่าการที่พูดออกมาตรงๆ ก็ไม่เห็นจะเสียศักดิ์ศรีอะไรมาก น้องๆ ทั้งสองดูจะยิ้มกว้าง ไม่ได้ล้อเลียนอะไรเขาเลย“แล้วสำนึกเปล่
“เดี๋ยวค่อยโทรไปอีกรอบตอนค่ำๆ พี่วัตน่าจะถึงแล้ว เราโทรไปบอกให้พี่วัตใจเย็นๆ ดีกว่า”เพียงแพรเสนอ ทุกคนจึงแทบจะไม่ไปไหน อรนภัสร้อนใจโทรไปหากฤษณะก็ไม่ติด“อย่ากังวลไปเลย อาจไม่มีอะไรก็ได้”ไวกูรณ์ปลอบใจทุกคน ก่อนที่เขาจะขอตัวพาภรรยาและน้องสาวกลับบ้านเมื่อผ่านไปหลายชั่วโมง... เพียงแพรรีบกดโทรศัพท์หาพี่ชายทันที โดยมีพี่สะใภ้นั่งประกบอยู่ข้างๆ“พี่วัตถึงไหนแล้ว”เพียงแพรยิงคำถามใส่พี่ชายทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย“อยู่หน้าบ้าน”เสียงเข้มที่ตอบกลับมาทำให้ทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก“พี่วัตใจเย็นๆ นะคะ”เพียงแพรเอ่ยเตือนพี่ชาย จะบอกว่าอรนภัสอยู่ที่บ้านนี่แหละก็ไม่อยากบอก ในใจยังหมั่นไส้พี่ชายไม่หาย“ไม่เย็นโว้ย เมียหายทั้งคน แค่นี้นะ ใครให้ที่หลบซ่อนเมียฉัน ยิงทิ้งสถานเดียว!!! ตู๊ดๆๆๆ” เสียงดุดันของภวัตทำให้อรนภัสร้อนใจยิ่งขึ้นทางด้านภวัตเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ อย่างร้อนรน เสียงกริ่งหน้าบ้านทำให้สาวใช้ไปเปิดประตู ชายหนุ่มลงมาจากรถอย่างรีบร้อนตรงเข้ามาในบ้านทันที เจ้าของบ้านมองด้วยความงุนงงที่บุตรเขยเดินทางมาไม่บอกกล่าว“วัตมาทำธุระในกรุงเทพฯ เหรอลูก งั้นคืนนี้พักที่นี่ก่อนสิ”อรนุชถามด้วยรอยยิ้มขณ
ภวัตหันมาถามน้องสาวคนรอง“แพรก็แค่เดาเอา พี่วัตบอกเองว่าพี่อรหายไป ตัวเองทำอะไรกับเค้าไว้ตั้งเยอะ ไม่สนใจทำให้เค้าน้อยใจตั้งหลายวัน ป่านนี้หนีไปมีกิ๊กใหม่แล้วมั้ง”“ไอ้แพรปากแกนี่มัน!”“นั่นแหละทำเป็นรับไม่ได้”“เมื่อคืนเค้ายังดีๆ อยู่เลย เค้าไม่เห็นว่าอะไรสักคำ ยังปลาบปลื้มเดินชมเรือนหออยู่เป็นนานสองนาน บอกว่าตื่นขึ้นมายังบอกจะทำอาหารให้กิน และที่แกบอกว่าพี่สะใภ้แกจะไปมีคนอื่น นั่นยิ่งไม่มีทาง เค้ารักฉันจะตาย ฉันพูดคำเดียวเค้าก็ทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง” ภวัตพูดอย่างเชื่อมั่นในตัวเองจนเพียงแพรแอบเบะปากหมั่นไส้พี่ชายตงิดๆ นึกว่าพี่ชายจะร้อนรนมากกว่านี้ ถ้าเป็นแบบนี้เธอก็จะแกล้งเสียให้เข็ด เมื่อคืนหลังจากที่เลี้ยงสังสรรค์เธอก็หาโอกาสนัดแนะกับพี่สะใภ้ อรนภัสเป็นอย่างที่ภวัตพูดจริงๆ ไม่กล้าทำให้สามีร้อนใจ คนที่รวมหัวอยากแกล้งคนวางอำนาจอย่างภวัตถึงกับยื่นคำขาด นั่นแหละอรนภัสถึงได้ยอมทำตามโดยไม่บิดพลิ้ว เพียงแพรหัวเราะในใจอย่างชั่วร้ายนิดๆ“โอ๊ย! ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เค้าจะหนีไปทำไมนี่”“แกพูดเหมือนรู้ บอกมาว่าแกเอาเมียฉันไปไหน ต้องเป็นแผนการของแกแน่ หรือคนอื่นๆ ด้วย ฉันรู้ดีว่าอรไม่มีวันทำอะไร
อรนภัสพูดไม่ทันจบประโยคเธอก็อึ้งไป เมื่อเห็นเค้กวันเกิดที่ประดับประดาสวยงามโดยมีสามีถืออยู่ตรงหน้า บุตรสาวตัวน้อยกำลังดิ้นซนอยู่ในอ้อมแขนบิดา ภวัตมองเธอผ่านแสงเทียนด้วยสายตาอบอุ่น อรนภัสสะอื้นเบาๆ ตื้นตันจนพูดไม่ออก ตรงกลางเค้กมีกล่องสร้อยไข่มุกเม็ดงามวางอยู่“ทุกปีให้ตุ๊กตา ปีนี้ให้เครื่องประดับ หวังว่าคงชอบนะ พี่สั่งเค้าทำนานแล้ว”ภวัตบอกเก้อๆ ทุกคนต่างส่งเสียงล้อเลียนเล็กๆ อรนภัสน้ำตาซึมลูบสร้อยไข่มุกเม็ดงามที่วางอยู่ในกล่องกลางเค้กวันเกิดที่ปักเทียนไปโดยรอบด้วยความตื้นตัน ภวัตหยิบขึ้นมาสวมให้หญิงสาวอย่างเบามือ เธอหอมแก้มเขาอย่างขอบคุณ ทุกคนต่างอมยิ้มในความหวานของคู่สามีภรรยา“อธิษฐานเลยค่ะพี่อร แล้วก็เป่าเค้กนะคะ”เพียงแพรบอกพี่สะใภ้ก่อนจะขึ้นเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์ให้ทุกคนร้องตาม อรนภัสอธิษฐานก่อนจะเป่าเค้กวันเกิด ไฟฟ้าในห้องก็สว่างพรึ่บทั่วบ้าน“สุขสันต์วันเกิดจ้ะ”เสียงอวยพรที่อบอวลไปทั่วห้องทำให้อรนภัสยิ้มทั้งน้ำตา วันเกิดปีนี้มีบิดามารดา พี่ชายและน้องชายของเธอมาด้วยเอ๊ะ!ทำไมเธอถึงไม่รู้ว่าพวกท่านจะมา ทุกคนรวมหัวกันอย่างนั้นเหรอ แต่พอเธอได้เห็นรอยยิ้มและของขวัญวันเกิดจากทุกคนก็
ชายหนุ่มผลักไสอย่างรังเกียจสุดแสน แต่หญิงสาวกลับกอดเหนียวแน่นไม่ยอมปล่อย ไม่ว่าจะผลักไสเช่นไรเธอก็ไม่ยอมปล่อยเขา“เขมรักคุณ รักคุณเหลือเกิน”“ตอนนี้พ่อฉันอยู่ไหน” ภวัตถามเสียงเข้ม ก้มมองแม่เลี้ยงสาวอย่างสมเพช“คุณพีระนอนอยู่ในห้อง ไม่ต้องเป็นห่วง เขาไม่เห็นหรอกค่ะ ถ้าคุณจะแสดงความร
“ว้าย! พี่วัต ทำอะไรนี่ เลอะหมดแล้ว”อรนภัสประท้วงหนักขึ้น แต่ถูกอุ้มไปกดลงบนเก้าอี้ไม้สักตัวยาว ภวัตปลดตะขอเสื้อในด้านหน้า แล้วจัดการกลืนกินทั้งขนมหวาน รวมทั้งเต้าอวบๆ ของภรรยาอย่างกระหาย“อืม... รสชาติดี” ภวัตงึมงำกับยอดอกสาว“อ๊า... พี่วัตขา...”อรนภัสครางสะท้านเมื่อยอดอกถูกฟันคมๆ กัดเบาๆ อย่างเ
“ยังไงก็ต้องขอบคุณน้องดาค่ะ ต่อไปพี่คงไม่กล้าไปไหนมาไหนโดยพลการอีกแล้ว”“ดีแล้วละค่ะ น้องดาเองก็ไม่กล้าขัดใจพี่วัต พี่วัตเป็นห่วงทุกคน ไม่อยากให้ใครเป็นอะไร”พีรดาปล่อยแขนพี่สะใภ้ก่อนไปเปิดตู้เย็นหยิบวัตถุดิบออกมาให้ชบาช่วยล้างจะได้เริ่มปรุงอาหาร“ตระกูลชานนท์นี่น่ากลัวนะคะ เล่นแรงเลยค่ะรอบนี้”ชบา
“ไม่คิดว่ามันจะทำละสิ พวกไอ้โม่งมันพูดเองว่าเป็นคนของไอ้ไวกูรณ์”“พี่วัตจะทำยังไงต่อไปคะ” เธอเงยหน้าขึ้นถาม“พี่ไม่ปล่อยให้มันลอยนวลแน่ มันทำให้อรต้องเจ็บ มันก็ต้องเจ็บไปด้วย แต่พี่จะเล่นมันทั้งชานนท์เลย”ภวัตดวงตากร้าวขึ้นเมื่อเอ่ยถึงศัตรูคู่แค้นของครอบครัว“พี่วัต” อรนภัสเรียกอย่างตกใจ“หยุดพูดเร







