Chapter 3 พี่ชาย

ในเวลานี้เมรีถึงกับโล่งอกที่เธอสามารถออกมาจากผับ พ้นจากสายตาของรามเกียรติ์ โดยมีนายแพทย์ชินดนัยรุ่นพี่ที่สนิทขับรถมาส่งหญิงสาวที่บ้าน                                                                

“ขอบคุณนะคะคุณหมอชินที่อุตส่าห์สละเวลาขับรถมาส่งเมย์ถึงบ้าน ทั้งที่เวลานี้คุณหมอน่าจะได้สนุกกับเพื่อนที่ผับ” หญิงสาวพูดออกมาด้วยความรู้สึกเกรงใจ ที่เธอเป็นสาเหตุให้เขาหมดสนุก                    

“ผมยินดีที่จะมาส่งคุณเมย์มากกว่าครับ”                               

“นี่ก็ดึกมากแล้ว ขอบคุณมากเลยนะคะคุณหมอ” หญิงสาวเปิดประตูลงไปจากรถ พลางชะโงกเข้ามาโค้งศีรษะให้กับอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม    “ด้วยความยินดีครับ”                                                     

“ขับรถกลับดี ๆ นะคะ”                                                   

“ขอบคุณครับคุณเมย์” ทั้งสองโบกมือให้กันอย่างคนคุ้นเคย ก่อนเดินเข้าบ้านเมรีแอบถอนหายใจเบา ๆ คืนนี้พ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงสังสรรค์กว่าจะกลับคงตีหนึ่งตีสอง                                                   

หญิงสาวเดินขึ้นห้องไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าในหัวใจ ถึงแม้การเรียนของเธออยู่ในอันดับหนึ่ง แต่การถูกบิดาเคี่ยวเข็ญให้เธอมาทำงานที่บริษัททศกัณฐ์พีราฟามาซีกรุ๊ป ในตำแหน่งรองประธานทั้งที่เธอยังไม่มีประสบการณ์ในการทำงาน อาจทำให้รามเกียรติ์ไม่พอใจ                  

เพราะถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ถือหุ้นตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ต่อจากมารดาที่เสียชีวิตลง ในขณะที่บิดาของเขามีห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งนับว่ามากที่สุดในบรรดาผู้ถือหุ้นทั้งหมด                                                     

ถึงกระนั้นเมรีก็ยังคิดว่าตัวเองไม่คู่ควร เพราะมันอาจส่งผลร้ายต่อชีวิตของเธอกับมารดา แรงแค้นที่ค่อย ๆ สะสมทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ อาจสามารถปลุกความเป็นสัตว์ในตัวรามเกียรติ์ จนเขาขาดสติยั้งคิดทำอะไรที่บิดาคาดไม่ถึง                                                                           

หญิงสาวอาบน้ำเสร็จ เธอนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะหยิบไดร์ขึ้นมาเป่าผมให้แห้ง ชุดนอนตัวโคร่งลายการ์ตูนสีชมพูน่ารัก ทำให้เธอกำลังถูกโฟกัสจากสายตาคม                                                    

“ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมพ่อกับแม่ยังไม่กลับอีกนะ” เมรีบ่นพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนที่เธอจะวางไดร์เป่าผมลงที่เดิม แล้วหมุนตัวเตรียมปิดไฟเข้านอน                                                                        

“ว้าย! พี่เข้ามาได้ไง ออกไปเลยนะ!” หญิงสาวไล่ตะเพิดเขาด้วยน้ำเสียงอึกทึก เธอไม่พอใจที่รามเกียรติ์ถือวิสาสะขึ้นไปนอนบนเตียงแบบนั้น    

“พ่อกับแม่ของเธอ อยากเห็นเราสองคนรักใคร่ปรองดองไม่ใช่เหรอ นี่ไง! ฉันกำลังจะพาน้องสาวเข้านอน” เขาพูดออกมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ จนทำให้เมรีหวั่นใจกลัวเขาทำอะไรมากกว่าที่เคย                         

“เมย์ก็แค่ตกใจ ไม่คิดว่าแฟนของพี่จะปล่อยกลับบ้าน” หญิงสาวเผลอพูดประชดประชันออกมาอย่างลืมตัว                                              

“ใครแฟนฉันเหรอ”                                                        

“พี่อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นหน่อยเลย ใคร ๆ ก็รู้ทั้งนั้นว่าพี่คบกับคุณแอนนา ฉันในฐานะน้องสาวก็ควรยินดี แต่พี่ก็ควรระวังผู้หญิงคนนี้ไว้หน่อยก็ดี เธอไม่ได้ใสซื่ออย่างที่พี่คิดหรอกนะ” ที่เมรีพูดออกไปแบบนั้น เพราะเธอเคยเห็นแอนนาควงผู้ชายอีกคนเดินเข้าโรงแรม ท่าทางสนิทสนมไม่ต่างจากคู่รัก แถมชายหนุ่มคนนั้นเป็นไฮโซขึ้นชื่อเรื่องเสือผู้หญิงอีกด้วย             

หมับ!!!                                                                       

“เธอเป็นห่วงฉันเหรอ”                                                    

“พี่จะทำอะไรปล่อยเมย์นะ”                                              

“ถ้าไม่อยากให้ฉันทำอะไรมากกว่ากอดก็นอนนิ่ง ๆ หน่อยสิ”                   

เมื่อเห็นว่าการขัดขืนมีแต่จะทำให้เธอเสียเปรียบ เมรีจำยอมทำตามเขาอย่างว่าง่าย บ่อยครั้งที่รามเกียรติ์แอบย่องเข้ามานอนกับเธอ ถึงแม้เขาไม่ได้ล่วงเกิน แต่ถ้าพ่อกับแม่รู้เรื่องนี้บ้านแตกแน่ เขากับเธอเป็นเพียงทางเส้นขนาน นานวันความสัมพันธ์ก็ยิ่งยุ่งเหยิง