Home / รักโบราณ / ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ / ตอนที่ 1 ตื่นในร่างของเสวียนหนิง

Share

ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ
ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ
Author: ท่านจอมยุทธ์1991

ตอนที่ 1 ตื่นในร่างของเสวียนหนิง

last update publish date: 2026-04-09 16:41:44

ถึงแม้โลกทุกวันนี้จะก้าวหน้าไปไกลเพียงใด แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยพัฒนาไปพร้อมกับมันเลยก็คือ จิตใจของมนุษย์ ยิ่งกาลเวลาผ่านไปมากเท่าไร จิตใจของผู้คนก็ยิ่งดำดิ่งลึกลงสู่ความมืด และเธอเอง…ก็เป็นหนึ่งในเงามืดเหล่านั้นด้วยเช่นกัน

ไม่ใช่เพราะเธออยากเป็น แต่โชคชะตาต่างหากที่บังคับให้เป็นเช่นนี้

ตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของเธอก็เริ่มต้นในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเถื่อน พวกมันไม่เคยอุ้มชูด้วยความรัก มีเพียงการหล่อหลอมด้านมืดใส่ลงไปทีละน้อย เพื่อปั้นเธอขึ้นมาเป็น มือสังหารในสายตาของพวกมันนางเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้นไม่สมควรได้รับแม้กระทั่ง ชื่อ

"ขอบคุณที่เหนื่อยยากมาหลายปีนะ…แต่ตอนนี้แกมันหมดประโยชน์แล้ว"เสียงทุ้มพร่าของชายวัยกลางคนดังขึ้นในความเงียบ ราบเรียบจนชวนหนาวยิ่งกว่าสายลมกลางคืนยังไม่ทันที่นางจะได้ขยับตัว เสียงปืนก็ดังขึ้นอย่างไร้ความปรานี รวดเร็วและเย็นชาในแบบที่เธอคุ้นเคยมาตลอดชีวิต

แรงกระสุนผลักร่างของเธอให้ทรุดลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง ดวงตาที่เคยนิ่งสงบเริ่มพร่าเลือน แสงสุดท้ายสั่นไหวราวกับจะดับไปทุกขณะ แก้มของเธอแนบลงบนพื้นเย็นชื้นที่เปื้อนเลือด กลิ่นคาวอ่อนๆ ลอยแตะปลายจมูก แต่เธอกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด

“แบบนี้…ก็คงสมควรแล้วสินะ”

ความคิดนั้นผุดขึ้นอย่างช้าๆ ในความเงามืดภายในใจ เธอไม่โกรธ ไม่คับแค้น ไม่รู้สึกแม้เศษเสี้ยวของการต่อต้าน ชีวิตของเธอถูกใช้งานจนหมดค่า และถูกเขี่ยทิ้งราวกับขยะ เหมือนที่เธอรู้อยู่แล้วว่าสักวันมันจะต้องเกิดขึ้นแต่ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายเธอกลับรู้สึกเหมือนถูกปลดพันธนาการบางอย่างอย่างเงียบงันความเจ็บปวดค่อยๆ ถอยห่างออกไป พร้อมกับความรู้สึกอิสระที่เธอไม่เคยลิ้มรสมาก่อนในชีวิตเป็นครั้งแรก…ที่เธอไม่ต้องเป็นเครื่องมือของใครอีกต่อไป

สติของเธอยังคงล่องลอยอยู่ในห้วงมืดมิด ไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ความเงียบงันยาวนานจนไม่รู้ว่าตนเองยังมีชีวิตหรือไม่ จนกระทั่ง…ในที่สุด เปลือกตาที่หนักอึ้งก็เริ่มขยับทีละน้อย ก่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ราวกับพยายามฝืนแรงของความฝันอันมืดดำที่กักเธอไว้

“เสวียนหนิง…เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ใบหู น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าฝืนกลั้นความอ่อนล้าไว้อย่างชัดเจน

เสวียนหนิง? เขากำลังเรียกใครกัน…เราเคยมีชื่อกับเขาด้วยงั้นหรือ?เธอถามตัวเอง ทั้งที่สติยังพร่าเลือนเหมือนม่านควัน

เมื่อสติเริ่มย้อนกลับเข้าร่าง เธอจึงค่อยๆ ลืมตากว้างขึ้น โลกภายนอกที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอต้องนิ่งงันไปชั่วครู่ ทุกอย่างที่เห็นล้วนไม่คุ้นตาเพดานไม้เก่า โต๊ะเครื่องใช้ที่ดูโบราณ เครื่องเรือนทุกชิ้นล้วนเป็นของยุคสมัยที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับหลุดออกมาจากตำราประวัติศาสตร์และชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ…แม้ใบหน้าของเขาจะหล่อเหลาดั่งภาพวาด แต่ชุดที่เขาสวมกลับเป็นชุดในสมัยโบราณที่เธอไม่อาจเทียบกับยุคที่จากมาได้เลย

“ท่านเป็นใคร…” เธอเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนแรง ทั้งสงสัยและสับสน

คำถามนั้นทำให้ชายผู้นั้นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแดงก่ำก่อนน้ำตาจะหยดลงบนหลังมือของเธอที่เขากุมไว้แน่น

“เป็นข้าเอง…ม่อหราน” เสียงเขาสั่นอยู่ในลำคอ “ข้าคือม่อหราน…ชายคนรักของเจ้า”

เขาโผเข้ากอดเธอราวกับหวาดกลัวว่าเธอจะสลายหายไปอีกครั้ง น้ำตาที่กลั้นไว้นานไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุมได้เธอไม่ผลัก ไม่ขัดขืน ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นป้องกันตัวภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอ…ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม…ชื่อ เสวียนหนิง ที่ไม่ใช่ชื่อของเธอ…ทุกอย่างค่อยๆ ไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับประตูที่ถูกเปิดออกในคราวเดียวและเธอทำได้เพียงปล่อยให้ความทรงจำอันแปลกประหลาดนั้นไหลผ่านตัวเองไปอย่างช้าๆ

เจ้าของร่างเดิมนั้น เป็นเพียงสาวใช้ธรรมดาภายในจวนตระกูลม่อ ไม่มีชาติกำเนิดสูงส่ง ไม่มีผู้ใดเหลียวแล แต่โชคชะตากลับพาให้ได้พบกับท่านแม่ทัพม่อหรานบุรุษหนุ่มผู้มีอนาคตไกล และเป็นความหวังของตระกูลทั้งตระกูล

ทั้งคู่ตกหลุมรักกันโดยไม่สนฐานะ ความผูกพันค่อยๆ ผลิบานและนำไปสู่การแต่งงานท่ามกลางเสียงคัดค้านของทุกคน เพราะสำหรับเหล่าผู้ดีในตระกูลม่อแล้ว การที่แม่ทัพผู้โดดเด่นยอมสมรสกับสาวใช้ต่ำต้อยนั้น ถือเป็นเรื่องเหลวไหลอย่างที่สุด

แต่ม่อหรานยังคงยืนยันเลือกนางและความรักที่ยืนข้างเขา…เพียงคนเดียว

ทว่าไม่นานความสุขนั้นก็ถูกทำลายลงอย่างโหดร้าย แม่ทัพผู้เกรียงไกรเริ่มป่วยด้วยอาการประหลาด แขนขาอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกดึงพลังชีวิตออกไปทีละน้อย และราวกับยังไม่พอ เขายังถูกขุนนางในราชสำนักกลั่นแกล้ง ใส่ร้ายว่าฉ้อราชบังหลวง ถูกริบยศ ถอดตำแหน่งทุกอย่างที่เคยภาคภูมิใจที่เจ็บปวดยิ่งกว่านั้นคือถูกบิดาแท้ๆ ขับไล่เขาออกจากตระกูลอย่างไร้เยื่อใย“เสวียนหนิง…มันเป็นข้าที่ไม่ดี ข้ามันไร้ความสามารถ ต้องทำให้เจ้าลำบากแล้ว”

ทั้งสองต้องไปอาศัยในบ้านเช่าเก่าๆ ที่ทรุดโทรม สภาพไม่ต่างจากเพิงผุที่พร้อมจะพังได้ทุกเมื่อ เพื่อประคับประคองชีวิตคู่ให้ผ่านพ้นไป เจ้าของร่างเดิมทำงานสารพัดอย่างจนร่างสึกกร่อน เพื่อหาเงินมาดูแลสามีที่เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

จนในที่สุด…ร่างกายอันอ่อนล้าของนางก็ทนไม่ไหวและดับสิ้นลงด้วยความเหนื่อยยาก

ความทรงจำทั้งหมดนี้ทั้งความรัก ความผูกพัน ความอบอุ่นที่เจ้าของร่างเดิมเคยมอบให้และได้รับหลั่งไหลเข้าสู่ตัวเธออย่างช้าๆ เหมือนกระแสน้ำที่ไหลเข้าท่วมใจ

แม้เธอจะเป็นคนเดิมที่มาจากโลกอันมืดมิดแต่หัวใจกลับอบอุ่นขึ้นอย่างที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนเธอยกแขนอันอ่อนแรงขึ้นโอบกอดม่อหรานอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับกอดนั้นเป็นของเธอมานานแสนนาน ทั้งที่แท้จริงแล้ว…เธอไม่เคยได้รับความรัก แบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

“ท่านพี่…” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “ตัวท่านนั้นทำดีที่สุดแล้ว”

ถ้อยคำนั้นเปลี่ยนบรรยากาศทั้งห้องให้สงบนุ่มนวลแตกต่างจากชีวิตอันมืดดำที่เธอเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 100 บทส่งท้ายแด่อดีตที่เลือนราง(จบ)

    ภายหลังการสิ้นชีพอย่างอนาถของแม่ทัพกบฏเฉินหมิงเจ๋อ คลื่นใต้น้ำที่เคยปั่นป่วนในราชสำนักก็พลันสงบนิ่งลงทันตา เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันเก็บงำความทะเยอทะยาน มิกล้าแม้แต่จะขยับตัวออกนอกแถวหรือคิดคดชิงอำนาจ ด้วยเกรงกลัวในบารมีอันเฉียบขาดของ ม่อหราน แม้ในยามนี้เขาจะมีอายุเพียงสามสิบสาม ทว่าความเด็ดเดี่ยวและสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งกลับสร้างความยำเกรงไปทั่วทั้งแผ่นดิน ในขณะเดียวกัน ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน ก็ทรงสถาปนา องค์ชายหลี่ชิงอวี่ ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ เพื่อรอเวลาอันควรในการสืบทอดราชบัลลังก์สืบไป ม่อหรานมิได้เข้าไปก้าวก่ายกิจการภายในราชสำนักมากนัก ทว่าตัวเขาในยามนี้กลับกลายเป็น เสาหลักที่ค้ำจุนแผ่นดินไว้แน่นณ ศาลาริมน้ำอันเงียบสงบภายในจวนตระกูลม่อ กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารคาวหวานโชยมาตามลม เสวียนหนิง บรรจงจัดเตรียมสำรับด้วยฝีมือของนางเองอย่างตั้งใจ ม่อหรานเดินเข้ามากอดนางจากเบื้องหลังอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงไออุ่นและความอ่อนโยนที่นางมอบให้เสมอมา"ในช่วงเวลานี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์... กิจธุระเหล่านี้ให้พวกเด็กรับใช้จัดการแทนก็ได้" เขาเอ่ยชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดกับยามที่

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 99 สิ้นเสียงเห่าหอน

    เฉินหมิงเจ๋อ จ้องมองเงาร่างอันซูบซีดของตนเองผ่านลูกกรงเหล็กที่สั่นคลอน บัดนี้อาภรณ์หรูหราขาดวิ่นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบไคลและคาวเลือด มิหลงเหลือสง่าราศีของขุนศึกผู้เคยค้ำจุนราชบัลลังก์แม้เพียงกระผีกริ้น ในใจของเขาเต็มไปด้วยความคั่งแค้นที่กัดกินทรวงอก หากเขามิพ่ายแพ้ต่อกามราคะจนหน้ามืดตามัว มีหรือที่คนระดับเขาจะพลาดท่าให้กับกลลวงตื้น ๆ ของพวกไพร่สถุลหมู่บ้านต้วนหยาในยามปกติ เขาเพียงสะบัดมือครั้งเดียวก็สามารถล้างบางพวกมันได้ทั้งหมู่บ้าน ทว่าในความเป็นจริง... ทุกอย่างพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่จุดตันเถียนถูกทะลวง พลังวัตรที่เพียรสั่งสมมาทั้งชีวิตรั่วไหลหายไปสิ้น ชะตาที่เคยสว่างไสวดุจดวงตะวัน บัดนี้มืดมิดและดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอย่างมิอาจหวนคืน"พวกมันจะทำสิ่งใดกับข้ากันแน่..."เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ภาพความอัปยศที่รออยู่ในเมืองหลวงเริ่มฉายชัดในหัว ทั้งเสียงด่าทอ ก้อนอิฐ และกองขยะที่จะถูกสาดซัดเข้าหาประดุจหมูหมา เมื่อชีวิตดิ่งลงถึงขีดสุดจนมองไม่เห็นทางรอด เขาจึงเลือกที่จะเผาผลาญทุกอย่างรอบข้างไปพร้อมกับตนเองดูเหมือนรสฝ่ามืออันหนักหน่วงของม่อหรานเมื่อครู่จะเลือนหายไปจากความทรงจำทันทีที่ใบหน้าเร

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 98 โทสะใต้ฝ่ามือแม่ทัพ

    เช้านี้ที่จวนตระกูลม่อ แสงแดดที่ทอประกายสดใสกลับดูหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศขมุกขมัวภายในใจของเจ้าบ้าน แม่ทัพม่อหราน นั่งทอดถอนใจอยู่หน้าสำรับอาหารเช้าด้วยท่าทีที่กระสับกระส่าย แม้สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจจะนั่งเคียงข้าง ทว่าความกังวลที่เกาะกินใจกลับทำให้รสชาติอาหารเลิศรสกลายเป็นเพียงธาตุอากาศเสวียนหนิง ลอบสังเกตอาการนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางยกยิ้มบางเบาพลางเอ่ยเย้าหวังทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด "ท่านพี่... เหตุไฉนสีหน้าจึงเคร่งเครียดนัก หรือรสมือทำกับข้าวของน้องไม่ถูกปากท่านเสียแล้ว?"คำถามนั้นทำให้ม่อหรานได้สติในทันที เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยพลางคลายสีหน้าลง "เจ้าอย่าได้ล้อพี่เล่นเลยเสวียนหนิง... เจ้าก็รู้ว่าอาหารทุกจานที่ผ่านมือเจ้า พี่ล้วนรับประทานมันด้วยความยินดียิ่ง" เขาวางตะเกียบลงแล้วทอดถอนใจยาวอีกครา "เพียงแต่... เฉินหมิงเจ๋อ ผู้นี้มันดำดินได้หรือไร? ผ่านไปหลายวันกลับยังไร้ร่องรอย หากจัดการเสี้ยนหนามที่ซ่อนในเงามืดนี้ไม่ได้ พี่คงไม่อาจข่มตาหลับได้อย่างเป็นสุข""ท่านพี่อดใจรอสักพักเถิด..." เสวียนหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าแววตากลับลึกล้ำยากจะหยั่งถึง "อีกประเดี๋ยวท่า

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 97 เดิมพันโฉมงาม

    หมู่บ้านต้วนหยาที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกนั้นมิได้มีเพียงความทุรกันดาร แต่ยังเต็มไปด้วยความอดอยากที่กัดกินหัวใจผู้คน ความยากจนข้นแค้นบีบบังคับให้เหล่าโฉมงามจำนวนไม่น้อยต้องละทิ้งศักดิ์ศรี ออกจากอ้อมอกครอบครัวเพื่อมุ่งสู่ย่านเริงรมย์ในเมืองหลวง ขายเรือนร่างและหยาดน้ำตาเพื่อส่งเงินกลับมาประทังชีวิตคนข้างหลังทันทีที่หัวหน้าหมู่บ้านประกาศถึงภารกิจลับ ที่มาพร้อมกับค่าตอบแทนมหาศาลที่อาจเปลี่ยนชีวิตยาจกให้กลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน เหล่าสตรีผู้กร้านโลกต่างพากันแย่งชิงเพื่อเสนอตัวเข้าสู่ปากเสือ"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน... ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด"น้ำเสียงหวานระรื่นทว่ากังวานด้วยความมั่นใจดังขึ้น ท่ามกลางวงล้อมของชาวบ้าน สตรีนางหนึ่งก้าวออกมาเบื้องหน้า นางมีนามว่า มู่หรัน อดีตดาวเด่นผู้เลื่องชื่อจากหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ผู้เคยปรนนิบัติขุนนางและแม่ทัพมานับไม่ถ้วน"ข้าเคยรับใช้ท่านแม่ทัพผู้นี้มาหลายคราที่เมืองหลวง ข้ารู้นิสัยใจคอและจุดอ่อนของเขาดียิ่งกว่าใคร... หากเป็นข้า เขาจะไม่มีวันสงสัยอย่างแน่นอน"มู่หรันขยับกายเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ จากเครื่องประทินผิวที่ยังติดกาย ผสานกับดวงตาห

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 96 ใจคนยากแท้หยั่งถึง

    บรรยากาศภายในกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่าที่หมู่บ้านต้วนหยา พลันเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่บ้าคลั่งของ เฉินหมิงเจ๋อ ขณะที่เขาจ้องมองแผ่นประกาศจับนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งเขากวาดสายตาคมกริบดุจสุนัขจิ้งจอกระแวงภัย ลอบมองบรรดาสหายร่วมอุดมการณ์ที่นั่งอยู่รายรอบ ทั้งนายกองและรองแม่ทัพที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานปี ในใบประกาศนั้นมีเพียงชื่อและรูปวาดของเขาเพียงผู้เดียวที่มีค่าหัวสูงเสียดฟ้า ส่วนคนอื่นกลับไร้ค่าไร้ราคาในสายตาของราชสำนัก‘หากข้าตาย พวกเจ้าย่อมรวยล้นฟ้า... แต่หากพวกเจ้าตาย ข้าย่อมหลับลงได้สนิทใจ!’สัญชาตญาณความชั่วช้าปลุกเร้าให้เขาลงมือก่อนที่ภัยจะมาถึง เฉินหมิงเจ๋ออาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับตัวเลขในกระดาษ กระชากดาบข้างกายออกพุ่งทะยานเข้าหาเงาร่างที่คุ้นเคยฉวะ! ฉวะ! ฉวะ!เสียงคมดาบกรีดผ่านเนื้อดังสนั่นในความเงียบ นายกองสามคนดับดิ้นสิ้นใจไปในดาบเดียวโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนฝาผนังและใบประกาศจับใบนั้น ทว่ากลับเหลือเพียงคนเดียวที่ยังคงนอนพะงาบ หายใจรวยรินอยู่บนพื้นไม้ เขาคือ รองแม

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 95 ประกาศจับสะท้านแผ่นดิน

    กาลเวลาผันผ่านไปเพียงไม่กี่ราตรี ท่ามกลางความเงียบงัดของคุกหลวงที่ลึกที่สุด ข่าวการสิ้นพระชนม์ของ องค์ชายใหญ่ หลี่ชิงเฟิง ก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงอย่างปริศนา บาดแผลปลิดชีพที่ปรากฏบนวรกายบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นการลอบสังหารอย่างอำมหิต ซึ่งคาดกันว่าเป็นฝีมือของเหล่าทายาทขุนนางที่เคียดแค้น จากการที่ครอบครัวของตนถูกองค์ชายใหญ่สั่งประหารอย่างไม่เป็นธรรม เมื่อมังกรไร้เขี้ยวเล็บ เพลิงแค้นที่สะสมมานานจึงปะทุขึ้นทวงคืนหนี้โลหิตในเงามืด"หลี่ชิงเฟิง... ลูกพ่อหากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราเกิดมาเป็นพ่อลูกกันอีกครั้งเถิด"ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน ตรัสด้วยสุรเสียงที่สั่นพร่าและแหบแห้ง แววตาของพระองค์ฉายชัดถึงความโศกเศร้าอย่างสุดแสน ทว่าลึกๆ กลับมีความโล่งใจแฝงเร้นอยู่อย่างไม่อาจปฏิเสธ สำหรับผู้เป็นบิดา การเห็นบุตรชายมีชีวิตอยู่เพียงร่างกายที่บิดเบี้ยวแต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ซ้ำยังต้องถูกจองจำในคุกมืดที่อับชื้นชั่วนิรันดร์นั้น นับเป็นทัณฑ์ทรมานที่สาหัสยิ่งกว่าความตายเสียอีกการจากไปในครานี้... อาจเป็นเมตตาครั้งสุดท้ายที่สวรรค์ประทานให้เพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณที่หลงทางร่างที่ไร้วิญญาณของอดีตผู้ทะเยอทะยานถูกอัญเช

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 3 จุดเริ่มต้นของแสงสว่าง

    ยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าถูกแต่งแต้มด้วยแสงดาวพร่างพราว บ้านไม้เก่าโทรมที่ตั้งอยู่กลางความมืดกลับเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมพัดผ่านหลังคาที่รั่วซึม แต่ภายในห้องเล็กๆ นั้นกลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย ม่อหรานนอนกระสับกระส่ายไปมาบนเตียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ พร้อมทั้งเหงื่อเย็นที่ผุดเต็มหน้าผากจนเส้นผมแนบลู่

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 2 คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

    ในบ้านไม้เก่าโทรมที่เต็มไปด้วยกลิ่นชื้นของกาลเวลา มีเพียงเสียงลมหายใจอ่อนแรงของคนสองคนที่ยังคงโอบกอดกันแนบแน่นอยู่กลางห้องราวกับยึดเหนี่ยวกันไว้ไม่ให้หลุดหายไปจากโลกนี้เสวียนหนิงปล่อยหยดน้ำตาไหลลงมาช้าๆความอบอุ่นที่กอดเธอไว้อย่างทะนุถนอมนี้…เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับเลยในชีวิตก่อนนั้น โลกเดิมของเธอ

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 88 จุดจบใต้ฝ่าเท้า

    ม่อเหวินเย่ที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้าเย็นเฉียบ ตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวาดกลัวที่สลับกับความมืดมิดในใจ สมองของบัณฑิตหนุ่มพยายามขุดคัดทุกตำราที่เคยอ่านเพื่อหาหนทางเอาชีวิตรอด ในวินาทีนี้ต่อให้ต้องหมอบกราบแทบเท้าหรือยอมขายศักดิ์ศรีที่สั่งสมมาทั้งชีวิตเขาก็ยินยอม ทว่า... ถ้อยคำบทสนทนาระหว่างหรงเฟยแล

  • ยอดนักฆ่าพลิกชะตาแม่ทัพพิการ   ตอนที่ 83 โฉมงามแพศยา

    ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหวภายในตำหนักของ องค์ชายหลี่ชิงเฟิง บรรยากาศกลับอวลไปด้วยกลิ่นอายของความทะเยอทะยานที่บิดเบี้ยวองค์ชายใหญ่จ้องมองแผนผังราชสำนักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยา พระองค์ทรงรู้ซึ้งถึงน้ำพระทัยของพระบิดาที่เอนเอียงไปหา องค์ชายหลี่ชิงอวี่ น้องชายที่พระองค์ตราหน้าว่าไร้ความสามารถ"บ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status