LOGINภายในห้องบรรทมขององค์ฮ่องเต้ในยามนี้ มีเพียงพระองค์กับบุตรชายอยู่ตามลำพัง แสงตะเกียงส่องสะท้อนพระพักตร์ที่ดูอ่อนลงกว่ายามประทับอยู่ในท้องพระโรง น้ำเสียงและสายพระเนตรปราศจากความแข็งกร้าวที่ผู้คนคุ้นเคยต่อหน้าขุนนางและราชสำนัก พระองค์จำเป็นต้องทรงแข็งแกร่ง เด็ดขาด และเย็นชาทว่าผู้คนทั่วทั้งวังต่างรู้กันดีฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนทรงรักและตามใจบุตรชายผู้นี้เพียงใดเพราะองค์ชายหลี่ชิงอวี่ คือโอรสที่ประสูติจากสตรีที่พระองค์ทรงรักมากที่สุดในชีวิต
“ชิงอวี่”ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใย“เวลานี้เจ้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว การกระทำตามอารมณ์ จะนำพาแต่ภัยมาสู่ตัวเจ้า”
พระองค์ทรงรู้ดีอยู่เต็มอก ว่าผู้อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารโอรสผู้นี้ คงมิใช่คนนอกหากเป็นหนึ่งในบุตรชายของพระองค์เองผู้มีสิทธิ์ในบัลลังก์มังกรเช่นเดียวกันเพราะในอดีต ก่อนจะก้าวขึ้นครองอำนาจ พระองค์เอง…ก็เคยเดินบนเส้นทางเปื้อนเลือดเช่นนั้นมาแล้วองค์ชายหลี่ชิงอวี่คุกเข่าลง ดวงตาฉายแววหวาดกลัวและอัดอั้น“เสด็จพ่อ…ท่านต้องช่วยลูก” เขากล่าวเสียงสั่น“รอบกายลูก ล้วนแต่เป็นผู้คนไร้ฝีมือ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอายุของลูก…คงไม่ยืนยาว”
คำพูดนั้นทำให้ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนขมวดพระขนง พระหัตถ์กำแน่นโดยไม่รู้ตัวการที่องค์ชายมาส่งพระองค์เข้านอนในคืนนี้ มิใช่เพียงเพื่อแสดงความกตัญญู หากแต่เพราะในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและทุกข์ร้อน การมีผู้คุ้มกันที่ไร้ความสามารถ เปรียบเสมือนการเดินอยู่ท่ามกลางคมดาบโดยไร้โล่ป้องกันในโลกแห่งอำนาจ
“ขุนพลที่ดี ย่อมเลือกนาย” ฮ่องเต้ตรัสขึ้นอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความหมายลึกซึ้งในราชสำนัก ขุนนางน้อยใหญ่ล้วนเลือกข้าง เลือกองค์ชายที่ตนเห็นว่าคู่ควรแก่การฝากอนาคต องค์ชายหลี่ชิงอวี่จับพระหัตถ์พระบิดาแน่น แววตาฉายความคาดหวังและหวาดกลัวในคราเดียวกัน“เสด็จพ่อต้องช่วยข้า” เสียงนั้นแผ่วเบา แต่หนักแน่น ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนทอดถอนพระทัยยาว “เจ้าหมายตาผู้ใด”
หลี่ชิงอวี่เงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายอย่างยากจะปิดบัง“แม่ทัพม่อหราน” เขากล่าวออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ลูกอยากได้ชายผู้นี้มาเป็นคนคุ้มกันของลูก”
ถ้อยคำเพียงประโยคนั้น ทำให้ฮ่องเต้ได้แต่ถอนพระทัยอีกครั้งเพราะเป็นโอรสผู้นี้เองผู้เคยเอ่ยวาจาเพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้พระองค์มีรับสั่งถอดม่อหรานออกจากทุกตำแหน่งในราชสำนักในวันนั้น แม่ทัพผู้นั้นอยู่ในสภาพอ่อนแอถึงขีดสุด พลังปราณเหือดหาย แขนขาไร้เรี่ยวแรง จากขุนพลผู้เกรียงไกร กลับถูกตราหน้าว่าไร้ฝีมือ ถูกผลักออกจากอำนาจและเกียรติยศอย่างไม่ไยดี
การกระทำของพระองค์ในวันนั้นไม่ต่างอะไรกับการใช้งานคนจนหมดประโยชน์…แล้วจึงทอดทิ้งความรู้สึกหนักอึ้งกดทับอยู่ในพระทัยอดีตที่พระองค์พยายามลืมเลือน กลับถูกโอรสผู้นี้รื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
“เอาเถิด…เมื่อเป็นความประสงค์ของเจ้า”ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้า“ข้าจะทำในสิ่งที่เจ้าต้องการเอง”
แม้ถ้อยคำจะฟังดูอ่อนแรง หากการตัดสินใจนั้นกลับหนักแน่นยิ่ง พระองค์ย่อมตระหนักดีว่า การดึงผู้มีความสามารถกลับมารับใช้ ย่อมดีกว่าปล่อยให้บุคลากรชั้นยอดหล่นหายไปในกาลเวลา
ในอดีต การที่ม่อหรานสามารถก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพตั้งแต่อายุยังน้อย ก็ล้วนเกิดจากการสนับสนุนของพระองค์เอง ฮ่องเต้ หลี่เซวียนหยวนคือผู้มองเห็นแววความสามารถในตัวชายหนุ่มผู้นี้ก่อนผู้ใด ทั้งสติปัญญา ความเด็ดขาด และความกล้าหาญที่ไม่เกรงกลัวต่ออำนาจยามนี้ การดึงม่อหรานกลับคืนมา มิใช่เพียงเพื่อปกป้องโอรสหากยังเป็นการแก้ไขความผิดพลาดในอดีต…ที่แม้แต่ฮ่องเต้ ก็ไม่อาจปฏิเสธได้
ภายในเมืองหลวงแห่งนี้ สายตาขององค์ฮ่องเต้แผ่ขยายอยู่ทั่วทุกทิศ การจะตามหาตัวผู้ใดสักคน โดยเฉพาะอดีตแม่ทัพผู้เคยมีชื่อเสียงเช่นม่อหราน ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด
ยามสายของวัน ม่อหรานและเสวียนหนิงเดินลงมาจากชั้นสองของโรงเตี๊ยม ทว่าภาพที่ปรากฏกลับทำให้ทั้งสองชะงักฝีเท้า
ภายในโรงเตี๊ยมเงียบสงัดผิดปกติ ทั้งที่เป็นช่วงเวลาซึ่งควรคึกคักไปด้วยผู้คน ไม่ว่าจะเป็นแขกที่มารับประทานอาหารหรือผู้ที่มานั่งดื่มสุรายามสาย แต่บัดนี้ไม่ปรากฏแม้แต่เงาของเถ้าแก่ร้านหรือเด็กรับใช้สักคนเดียวความสงสัยยังไม่ทันก่อตัวได้เต็มที่ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเรียบสงบ
“วันนี้ท่านตื่นสายนะ…ท่านแม่ทัพ”
ม่อหรานหยุดนิ่งชายวัยกลางคนนั่งอยู่โต๊ะใกล้หน้าต่าง ในมือถ้วยชาร้อนที่ยังมีไออุ่นลอยขึ้นเบา ๆ ท่าทางผ่อนคลาย ราวกับกำลังดื่มชาทั่วไปในยามเช้าแต่เพียงสบตาเดียวหัวใจของม่อหรานก็สะท้านวาบ
“ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน…”
เขาเอ่ยนามนั้นออกมาอย่างแผ่วเบาฮ่องเต้ยิ้ม รอยยิ้มอบอุ่น อ่อนโยน ราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังมองเด็กในปกครอง มิได้แสดงท่าทีแห่งผู้ครองแผ่นดินแม้แต่น้อย
“ข้าขอคุยกับท่านเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่”
ม่อหรานนิ่งเงียบอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองเสวียนหนิง ส่งสายตาเป็นนัยให้นางกลับขึ้นไปยังห้องพักเสวียนหนิงรับรู้ทันที นางพยักหน้าเบา ๆ แล้วหมุนกายจากไปโดยไม่เอ่ยคำถามใดภายในโรงเตี๊ยมที่เงียบงัน เหลือเพียงอดีตแม่ทัพผู้ถูกทอดทิ้งและฮ่องเต้ผู้กุมชะตาแผ่นดิน
“ร่างกายของเจ้าดูดีขึ้นมาก” พระองค์ตรัสขึ้นก่อน น้ำเสียงไม่เร่งรัด “ดูเหมือนข่าวลือในเมืองหลวง…จะมิใช่เรื่องเกินจริงทั้งหมด” ม่อหรานเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แต่เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความยินดี
ภายหลังการสิ้นชีพอย่างอนาถของแม่ทัพกบฏเฉินหมิงเจ๋อ คลื่นใต้น้ำที่เคยปั่นป่วนในราชสำนักก็พลันสงบนิ่งลงทันตา เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันเก็บงำความทะเยอทะยาน มิกล้าแม้แต่จะขยับตัวออกนอกแถวหรือคิดคดชิงอำนาจ ด้วยเกรงกลัวในบารมีอันเฉียบขาดของ ม่อหราน แม้ในยามนี้เขาจะมีอายุเพียงสามสิบสาม ทว่าความเด็ดเดี่ยวและสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งกลับสร้างความยำเกรงไปทั่วทั้งแผ่นดิน ในขณะเดียวกัน ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน ก็ทรงสถาปนา องค์ชายหลี่ชิงอวี่ ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ เพื่อรอเวลาอันควรในการสืบทอดราชบัลลังก์สืบไป ม่อหรานมิได้เข้าไปก้าวก่ายกิจการภายในราชสำนักมากนัก ทว่าตัวเขาในยามนี้กลับกลายเป็น เสาหลักที่ค้ำจุนแผ่นดินไว้แน่นณ ศาลาริมน้ำอันเงียบสงบภายในจวนตระกูลม่อ กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารคาวหวานโชยมาตามลม เสวียนหนิง บรรจงจัดเตรียมสำรับด้วยฝีมือของนางเองอย่างตั้งใจ ม่อหรานเดินเข้ามากอดนางจากเบื้องหลังอย่างทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงไออุ่นและความอ่อนโยนที่นางมอบให้เสมอมา"ในช่วงเวลานี้เจ้ากำลังตั้งครรภ์... กิจธุระเหล่านี้ให้พวกเด็กรับใช้จัดการแทนก็ได้" เขาเอ่ยชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดกับยามที่
เฉินหมิงเจ๋อ จ้องมองเงาร่างอันซูบซีดของตนเองผ่านลูกกรงเหล็กที่สั่นคลอน บัดนี้อาภรณ์หรูหราขาดวิ่นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบไคลและคาวเลือด มิหลงเหลือสง่าราศีของขุนศึกผู้เคยค้ำจุนราชบัลลังก์แม้เพียงกระผีกริ้น ในใจของเขาเต็มไปด้วยความคั่งแค้นที่กัดกินทรวงอก หากเขามิพ่ายแพ้ต่อกามราคะจนหน้ามืดตามัว มีหรือที่คนระดับเขาจะพลาดท่าให้กับกลลวงตื้น ๆ ของพวกไพร่สถุลหมู่บ้านต้วนหยาในยามปกติ เขาเพียงสะบัดมือครั้งเดียวก็สามารถล้างบางพวกมันได้ทั้งหมู่บ้าน ทว่าในความเป็นจริง... ทุกอย่างพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่จุดตันเถียนถูกทะลวง พลังวัตรที่เพียรสั่งสมมาทั้งชีวิตรั่วไหลหายไปสิ้น ชะตาที่เคยสว่างไสวดุจดวงตะวัน บัดนี้มืดมิดและดิ่งลงสู่ก้นบึ้งอย่างมิอาจหวนคืน"พวกมันจะทำสิ่งใดกับข้ากันแน่..."เขาพึมพำกับความว่างเปล่า ภาพความอัปยศที่รออยู่ในเมืองหลวงเริ่มฉายชัดในหัว ทั้งเสียงด่าทอ ก้อนอิฐ และกองขยะที่จะถูกสาดซัดเข้าหาประดุจหมูหมา เมื่อชีวิตดิ่งลงถึงขีดสุดจนมองไม่เห็นทางรอด เขาจึงเลือกที่จะเผาผลาญทุกอย่างรอบข้างไปพร้อมกับตนเองดูเหมือนรสฝ่ามืออันหนักหน่วงของม่อหรานเมื่อครู่จะเลือนหายไปจากความทรงจำทันทีที่ใบหน้าเร
เช้านี้ที่จวนตระกูลม่อ แสงแดดที่ทอประกายสดใสกลับดูหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับบรรยากาศขมุกขมัวภายในใจของเจ้าบ้าน แม่ทัพม่อหราน นั่งทอดถอนใจอยู่หน้าสำรับอาหารเช้าด้วยท่าทีที่กระสับกระส่าย แม้สตรีผู้เป็นดั่งดวงใจจะนั่งเคียงข้าง ทว่าความกังวลที่เกาะกินใจกลับทำให้รสชาติอาหารเลิศรสกลายเป็นเพียงธาตุอากาศเสวียนหนิง ลอบสังเกตอาการนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางยกยิ้มบางเบาพลางเอ่ยเย้าหวังทำลายความเงียบที่แสนอึดอัด "ท่านพี่... เหตุไฉนสีหน้าจึงเคร่งเครียดนัก หรือรสมือทำกับข้าวของน้องไม่ถูกปากท่านเสียแล้ว?"คำถามนั้นทำให้ม่อหรานได้สติในทันที เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยพลางคลายสีหน้าลง "เจ้าอย่าได้ล้อพี่เล่นเลยเสวียนหนิง... เจ้าก็รู้ว่าอาหารทุกจานที่ผ่านมือเจ้า พี่ล้วนรับประทานมันด้วยความยินดียิ่ง" เขาวางตะเกียบลงแล้วทอดถอนใจยาวอีกครา "เพียงแต่... เฉินหมิงเจ๋อ ผู้นี้มันดำดินได้หรือไร? ผ่านไปหลายวันกลับยังไร้ร่องรอย หากจัดการเสี้ยนหนามที่ซ่อนในเงามืดนี้ไม่ได้ พี่คงไม่อาจข่มตาหลับได้อย่างเป็นสุข""ท่านพี่อดใจรอสักพักเถิด..." เสวียนหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทว่าแววตากลับลึกล้ำยากจะหยั่งถึง "อีกประเดี๋ยวท่า
หมู่บ้านต้วนหยาที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกนั้นมิได้มีเพียงความทุรกันดาร แต่ยังเต็มไปด้วยความอดอยากที่กัดกินหัวใจผู้คน ความยากจนข้นแค้นบีบบังคับให้เหล่าโฉมงามจำนวนไม่น้อยต้องละทิ้งศักดิ์ศรี ออกจากอ้อมอกครอบครัวเพื่อมุ่งสู่ย่านเริงรมย์ในเมืองหลวง ขายเรือนร่างและหยาดน้ำตาเพื่อส่งเงินกลับมาประทังชีวิตคนข้างหลังทันทีที่หัวหน้าหมู่บ้านประกาศถึงภารกิจลับ ที่มาพร้อมกับค่าตอบแทนมหาศาลที่อาจเปลี่ยนชีวิตยาจกให้กลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืน เหล่าสตรีผู้กร้านโลกต่างพากันแย่งชิงเพื่อเสนอตัวเข้าสู่ปากเสือ"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน... ให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด"น้ำเสียงหวานระรื่นทว่ากังวานด้วยความมั่นใจดังขึ้น ท่ามกลางวงล้อมของชาวบ้าน สตรีนางหนึ่งก้าวออกมาเบื้องหน้า นางมีนามว่า มู่หรัน อดีตดาวเด่นผู้เลื่องชื่อจากหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ผู้เคยปรนนิบัติขุนนางและแม่ทัพมานับไม่ถ้วน"ข้าเคยรับใช้ท่านแม่ทัพผู้นี้มาหลายคราที่เมืองหลวง ข้ารู้นิสัยใจคอและจุดอ่อนของเขาดียิ่งกว่าใคร... หากเป็นข้า เขาจะไม่มีวันสงสัยอย่างแน่นอน"มู่หรันขยับกายเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ จากเครื่องประทินผิวที่ยังติดกาย ผสานกับดวงตาห
บรรยากาศภายในกระท่อมไม้เก่าคร่ำคร่าที่หมู่บ้านต้วนหยา พลันเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้มข้น แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาที่บ้าคลั่งของ เฉินหมิงเจ๋อ ขณะที่เขาจ้องมองแผ่นประกาศจับนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งเขากวาดสายตาคมกริบดุจสุนัขจิ้งจอกระแวงภัย ลอบมองบรรดาสหายร่วมอุดมการณ์ที่นั่งอยู่รายรอบ ทั้งนายกองและรองแม่ทัพที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมานานปี ในใบประกาศนั้นมีเพียงชื่อและรูปวาดของเขาเพียงผู้เดียวที่มีค่าหัวสูงเสียดฟ้า ส่วนคนอื่นกลับไร้ค่าไร้ราคาในสายตาของราชสำนัก‘หากข้าตาย พวกเจ้าย่อมรวยล้นฟ้า... แต่หากพวกเจ้าตาย ข้าย่อมหลับลงได้สนิทใจ!’สัญชาตญาณความชั่วช้าปลุกเร้าให้เขาลงมือก่อนที่ภัยจะมาถึง เฉินหมิงเจ๋ออาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับตัวเลขในกระดาษ กระชากดาบข้างกายออกพุ่งทะยานเข้าหาเงาร่างที่คุ้นเคยฉวะ! ฉวะ! ฉวะ!เสียงคมดาบกรีดผ่านเนื้อดังสนั่นในความเงียบ นายกองสามคนดับดิ้นสิ้นใจไปในดาบเดียวโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนฝาผนังและใบประกาศจับใบนั้น ทว่ากลับเหลือเพียงคนเดียวที่ยังคงนอนพะงาบ หายใจรวยรินอยู่บนพื้นไม้ เขาคือ รองแม
กาลเวลาผันผ่านไปเพียงไม่กี่ราตรี ท่ามกลางความเงียบงัดของคุกหลวงที่ลึกที่สุด ข่าวการสิ้นพระชนม์ของ องค์ชายใหญ่ หลี่ชิงเฟิง ก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวงอย่างปริศนา บาดแผลปลิดชีพที่ปรากฏบนวรกายบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นการลอบสังหารอย่างอำมหิต ซึ่งคาดกันว่าเป็นฝีมือของเหล่าทายาทขุนนางที่เคียดแค้น จากการที่ครอบครัวของตนถูกองค์ชายใหญ่สั่งประหารอย่างไม่เป็นธรรม เมื่อมังกรไร้เขี้ยวเล็บ เพลิงแค้นที่สะสมมานานจึงปะทุขึ้นทวงคืนหนี้โลหิตในเงามืด"หลี่ชิงเฟิง... ลูกพ่อหากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราเกิดมาเป็นพ่อลูกกันอีกครั้งเถิด"ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวน ตรัสด้วยสุรเสียงที่สั่นพร่าและแหบแห้ง แววตาของพระองค์ฉายชัดถึงความโศกเศร้าอย่างสุดแสน ทว่าลึกๆ กลับมีความโล่งใจแฝงเร้นอยู่อย่างไม่อาจปฏิเสธ สำหรับผู้เป็นบิดา การเห็นบุตรชายมีชีวิตอยู่เพียงร่างกายที่บิดเบี้ยวแต่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ซ้ำยังต้องถูกจองจำในคุกมืดที่อับชื้นชั่วนิรันดร์นั้น นับเป็นทัณฑ์ทรมานที่สาหัสยิ่งกว่าความตายเสียอีกการจากไปในครานี้... อาจเป็นเมตตาครั้งสุดท้ายที่สวรรค์ประทานให้เพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณที่หลงทางร่างที่ไร้วิญญาณของอดีตผู้ทะเยอทะยานถูกอัญเช
ม่อหรานปรารถนาเพียงหลีกหนีความวุ่นวายของราชสำนัก ใช้ชีวิตอย่างสงบ ห่างไกลจากเล่ห์กลและการแก่งแย่งอำนาจแต่สิ่งที่เขาไม่อาจคาดคิดได้เลย คือชายผู้ครอบครองบัลลังก์มังกรจะเสด็จมาพบเขาด้วยพระองค์เองตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฮ่องเต้หลี่เซวียนหยวนหาได้ปฏิบัติต่อเขาอย่างโหดร้ายไม่ พระองค์เคยเมตตาแม้จะทรงหูเบาไปบ้
ยามแสงตะวันค่อย ๆ ไต่สูงขึ้นเหนือขอบฟ้า แสงอรุณของวันใหม่ก็สาดส่องลงสู่ผืนป่าที่เงียบงัน รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวออกจากแนวไม้ ล้อบดผ่านผืนดินชื้นแฉะอย่างเชื่องช้า ราวกับไม่ปรารถนาจะเร่งรัดเส้นทางที่ยังแฝงไว้ด้วยอันตรายม่อหรานเป็นผู้บังคับบังเหียน สีหน้าเรียบนิ่ง สายตาจับจ้องเส้นทางเบื้องหน้าอย่างระ
เมื่อทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบสงบม่อหรานจึงค่อย ๆ หันกลับมามองโอรสสวรรค์ผู้ที่เขาเพิ่งช่วยชีวิตเอาไว้ให้ชัดเจนเพียงชั่วพริบตาที่ใบหน้าของอีกฝ่ายปรากฏใต้แสงไฟสีหน้าของม่อหรานก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวลมหายใจสะดุดหัวใจราวกับถูกกระแทกอย่างรุนแรง“เป็น…ท่าน”เสียงนั้นแผ่วต่ำแต่เต็ม
ในระหว่างที่ม่อหรานและเสวียนหนิงกำลังกินอาหารท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าแต่งแต้มไปด้วยแสงของหมู่ดาวกองไฟเล็ก ๆ ส่องแสงอุ่นเสียงลำธารไหลแผ่วเคล้ากับสายลมยามราตรีคนทั้งสองมองหน้ากันยิ้มให้กันอย่างมีความสุขเป็นช่วงเวลาสงบงามที่หาได้ยากระหว่างการเดินทางอันยาวไกลทว่า ความสงบนั้นอยู่ได้เพียงชั่ว







