บทที่ 3 ทดลองงาน (1)

“ตรวจสินค้าผ่านแล้ว ต่อไปก็ใช้งาน”

ลู่ฟางเหนียงที่กำลังหย่อนขาลงข้างโต๊ะเขียนหนังสือหมายใจนำกระดาษสัญญาไปมอบให้ฮูหยินหลิวไม่ทันเท้าแตะพื้นเรือนก็ถูกสองแขนวางขนาบข้าง ดวงตากลมพลันเบิกกว้าง หางตามองไปยังกระดาษสัญญาในมือหนา ไม่ได้นางต้องเร่งเอากระดาษสัญญาไปให้ฮูหยินหลิว ยิ่งกระดาษสัญญานี้ถึงมือฮูหยินเร็วเท่าไหร่ ท่านพ่อของนางก็จะได้รับการรักษาเร็วเท่านั้น

“คุณชายข้าขอเอากระดาษสัญญานี่ไปให้ฮูหยินก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ข้าเป็นคนใจร้อน หากเจ้ามิยินดีเช่นนั้น”

"ว้าย! คุณชายอย่าเจ้าค่ะ"

มือหนายื่นมุมกระดาษจุ่มลงไปในกาน้ำชาบนโต๊ะเล็กด้านข้าง ลู่ฟางเหนียงพลันเบิกตากว้าง ร้องเสียงหลง มือเรียวขยับคว้าข้อมือหนาเอาไว้ก่อนที่กระดาษสัญญาของนางจะเปียกน้ำเสียก่อน

“ข้ายินดีเจ้าค่ะ คุณชายท่านส่งกระดาษสัญญาให้ข้าก่อนเถิด”

หลิวเฉินคังยกยิ้มมุมปากก่อนส่งกระดาษสัญญาให้คนใต้ร่าง นางเร่งรับเอามาถือไว้ประคองด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม ดวงตากลมจดจ้องข้อความในกระดาษด้วยประกายสดใส หากแต่ไม่ทันได้อ่านเนื้อความใดในกระดาษข้อมือบางทั้งสองข้างก็ถูกมือหนาจับกดแนบลงบนพื้นโต๊ะอีกครั้ง

“คุณ...”

ลู่ฟางเหนียงไม่ทันเอ่ยจบประโยคริมฝีปากเล็กก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหยักร้อน หลิวเฉินคังขยับมือหนาวางบนอกอวบอิ่มทั้งสองข้างของนางบีบเคล้นจนเนื้อนุ่มล้นออกตามซอกนิ้วยาว

ช่างนุ่มมือ และใหญ่ถูกใจข้านัก

“อุนอาย... อื้ม”

ลู่ฟางเหนียงครวญเสียงสั่นฟังไม่ได้ศัพท์ในลำคอ ยามที่มือหนาลงแรงที่อกอวบอิ่มของตนร่างกายก็คล้ายกองไฟถูกโยนเชื้อเพลิงรู้สึกร้อนรุ่มเสียวซ่านอย่างประหลาดจนมือเล็กพลั้งเผลอกำขยุ้มกระดาษสัญญาในมืออย่างไม่รู้ตัว

“อ่ะ...”

ลู่ฟางเหนียงร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวดเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็น เมื่อยอดปทุมสีหวานทั้งสองข้างถูกนิ้วยาวขยับบีบเคล้นเน้นไปมา เปิดโอกาสให้ลิ้นร้อนเข้าสอดใส่เกี่ยวพันลิ้นเล็กดูดกลืนความหวานไปทั่วทั้งอุ้งปาก

“อื้ม...”

หลิวเฉินคังครวญเสียงต่ำอย่างพึงพอใจ ตวัดลิ้นพัวพันลิ้นเล็กดูดดึงจนริมฝีปากบางบวมเป่ง จึงยอมขยับริมฝีปากและจมูกไล้ไปตามพวงแก้มนุ่ม แลเลื่อนลงมาที่ลำคอระหง

"อ่ะ... คุณชายเจ็บเจ้าค่ะ"

ลู่ฟางเหนียงร้องเสียงลั่นยามที่หลิวเฉินคังขบเม้มผิวกายขาว หลิวเฉินคังไล่ริมฝีปากร้อนฝากรอยรักมากมายราวกับจะกลืนกินนางไปทั้งตัว มิคิดว่าสาวใช้ชาวสวนเช่นนางจะมีกายนุ่มนิ่มชวนกลืนกินได้ถึงเพียงนี้

“ซี๊ด... คุณชาย”

ลู่ฟางเหนียงครวญเสียงสั่นยามที่ยอดอกสีชมพูข้างหนึ่งถูกริมฝีปากร้อนเขาดูดดึงแลขบเม้มไปมา หลิวเฉินคังมือหนึ่งบีบเคล้นอกอวบ อีกมือหนึ่งก็เลื่อนลงต่ำจับเรียวขานางแยกออกจากกันก่อนแทรกกายหนาเข้าระหว่างกลางกายสาว นิ้วยาวขยับลูบไล้เนินเนื้อหวานที่เขาพึ่งลิ้มลองไปเมื่อครู่ ก่อนที่จะแทรกเข้ากลางกลีบบุปผารุกล้ำเข้ากลางช่อเกสรฉ่ำเยิ้มของนาง

แน่นชะมัด หลิวเฉินคังนึกหงุดหงิดระคนยินดี ร่างกายของนางำลังจถูกเขาครอบครองเป็นคนแรก ในฐานะบุรุษเขาย่อมรู้สึกยินดี เพียงแต่ความคับแน่นเช่นนี้ย่อมเป็นอุปสรรคในการครอบครองนางของเขา

“โอ๊ย! คุณชาย ข้าเจ็บเจ้าค่ะ ท่านเอานิ้วออกก่อน”

ลู่ฟางเหนียงร้องบอกพร้อมขยับกายหนี หากแต่พอนางขยับตัวหนีหลิวเฉินคังก็ลงโทษด้วยการขบกัดยอดอกของนางจนขึ้นรอยหยักอีกทั้งยังขยับนิ้วยาวกระแทกรุนแรงจนขาเรียวสั่นสะท้าน ลู่ฟางเหนียงขนกายรุกชันทั้งเจ็บกลางกายสาวทั้งร้าวระบบยอดอกอวบอิ่ม

"อย่าขัดใจข้า"

“อื้ม... คุณชายเอานิ้วของท่านออกไปก่อนเจ้าค่ะ ข้าเจ็บ”

หลิวเฉินคังเงยหน้าจากอกนุ่มที่ตอนนี้มีริ้วแดงมากมายราวดอกเหมยโปรยกลางหิมะ ดวงตาคมมองใบหน้าที่เหยเกด้วยความเจ็บปวดระคนเสียวซ่านของนางแล้วขบกรามแน่น แรงปรารถนาในร่างกายรุกโชนเป็นทบทวี

“ตั้งขาของเจ้าขึ้นแล้วอ้าออกกว้างๆ แล้วเจ้าจะไม่เจ็บ”

หลิวเฉินคังเอ่ยบอกขณะที่มือหนายังคงขยับเข้าออกไม่หยุด ลู่ฟางเหนียงเม้มริมมือเล็กกำขอบโต๊ะเหนือศีรษะ ขณะที่สองเท้าก็ขยับวางบนขอบโต๊ะด้านล่างพร้อมกับฉีกขาออกกว้างตามที่คนตรงหน้าบอก

“ดีมาก อยู่นิ่งๆ แล้วเจ้าเจ็บน้อยลง”

“คุณชายเมตตาข้าด้วย”

“ข้าย่อมเมตตาเจ้า”

........................................................