บทที่ 1 แรกพบ

“ผักเจ้าค่ะ ผักสดๆ จากสวนเจ้าค่ะ”

“ไข่ไก่เจ้าค่ะ ไข่ไก่ราคาถูกๆ”

เสียงหวานใสดังก้องเข้ามาทำให้นิ้วยาวที่กำลังดีดลูกคิดคำนวณผลกำไรรายสัปดาห์ชะงักค้าง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น สายตาคมบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“ปิดหน้าต่าง”

เสียงเข้มที่เอ่ยบอกนั้นบ่งบอกภาวะอารมณ์ที่ขุ่นเคืองของผู้พูดเป็นอย่างดี ห้าวอี้บ่าวชายที่ยืนรอรับใช้อยู่ข้างกายคุณชายใหญ่สกุลหลิวพลันเร่งขยับตัวไปปิดหน้าต่างในทันที คุณชายใหญ่ของพวกเขาเวลาโมโหนั้นน่ากลัวเพียงใดผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่เขาที่รับใช้ข้างกายอีกฝ่ายมามากกว่าสิบปีนั้นรู้ดี

“สิบอีแปะเจ้าค่ะ”

“ห้าอีแปะเจ้าค่ะ”

“สามอีแปะเจ้าค่ะ”

“เก้าอีแปะเจ้าค่ะ”

เสียงหวานใสยังคงดังลั่นเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะ

หลิวเฉินคังหลับตา ขมวดคิ้ว และขบกรามแน่น เป็นอีกคราที่เขาคำนวณบัญชีผิดพลาดและต้องเริ่มต้นคำนวณใหม่อีกครั้ง แต่คำนวณได้ไม่นานเสียงหวานก็ดังเข้ามาอีก

“สามอีแปะเจ้าค่ะ”

“สิบอีแปะเจ้าค่ะ”

ยามที่หูได้ยินนิ้วยาวก็พลั้งเผลอขยับดีดลูกคิดตามจำนวนเงินที่เสียงหวานด้านนอกเอ่ยบอก หลิวเฉินคังขบกรามแน่นอีกครั้ง

ปึง! เสียงมือตบลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดังลั่น ห้าวอี้พลันตกใจจนไหล่สะท้านใบหน้าเข้มซีดเซียวนี่เขาทำอะไรให้คุณชายใหญ่ไม่พอใจอีกแล้วใช่หรือไม่ เพียงแต่ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถามร่างสูงกำยำตรงหน้าก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องหนังสือ

“ทั้งหมดห้าอีแปะเจ้าค่ะ”

สองเท้าของหลิวเฉินคังหยุดลงที่หน้าร้านข้าวสารสกุลหลิว ดวงตาคมมองไปยังฝั่งตรงข้ามที่มีร่างเล็กผู้เป็นเจ้าของเสียงที่ดังรบกวนเขามาตลอดเช้ากำลังเอ่ยเรียกลูกค้าและคิดเงินด้วยท่าทางสดใสชวนสะกดสายตา แต่มิใช่กับเขาหลิวเฉินคังผู้นี้ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบเยือกเย็น

“ห้าวอี้! ไปเหมาผักและไข่ของนางให้หมด ข้าไม่ต้องการได้ยินเสียงโวยวายของนางอีก”

ห้าวอี้ได้ยินคำสั่งของผู้เป็นนายก็ไม่เอ่ยถามให้มากความหยิบถุงเงินที่เอวของตนพุ่งตรงไปหาแม่ค้าร่างเล็กในทันที หลิวเฉินคังมองเด็กสาววัยไม่น่าจะเกินสิบเจ็ดปียิ้มกว้างรับเงินจากคนของเขาแล้วถอนหายใจยาว เห็นทีพรุ่งนี้เขาต้องให้คนของตนไปซื้อที่ดินฝั่งตรงข้ามร้านของเขาเสียแล้ว เพียงแต่ยามที่ห้าวอี้เดินกลับมา เด็กเล็กๆ ร่วมสิบคนต่างก็วิ่งกรูกันไปที่แผงขายผักขายไข่ของนาง อีกทั้งยังเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบอย่างผิดวิสัย

“เด็กพวกนั้นเข้าแถวทำอะไรกัน”

หลิวเฉินคังเอ่ยถามด้วยความสงสัย ห้าวอี้ที่กำลังหอบผักกลับมาจึงหยุดเท้าหมุนกายไปมองด้วยความสงสัยเช่นกัน ก่อนจะส่งผักในมือให้บ่าวในร้านแล้วเดินกลับไปที่แผงขายผักขายไข่ของหญิงสาวเมื่อครู่อีกครั้ง

มือเล็กหันไปหยิบตะกร้าใบหนึ่งก่อนจะเปิดผ้าออกแล้วหยิบเซาปิ้งไส้ผักออกมา ใบหน้างามมีรอยยิ้มสดใสมองเด็กๆ ที่ทำตามข้อตกลงของนางด้วยความชื่นชม

เข้าแถวตามลำดับความสูง วันนี้ผู้ต่ำสุดอยู่หน้าวันพรุ่งนี้ผู้สูงสุดอยู่หน้า และหากข้ารู้ว่ามีใครรังแกแย่งชิงขนมของผู้อื่นข้าจะไม่ทำมาแจกอีก

หลิวเฉินคังฟังคำรายงานของคนสนิทแล้วเหยียดรอยยิ้มมองอีกฝ่ายด้วยความเย้ยหยัน ประเมินด้วยสายตาจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของนางแล้ว นางก็คงมิได้มีฐานะร่ำรวยแต่กลับทำขนมมาแจกจ่ายผู้อื่นราวตนเองเป็นลูกคุณหนูตระกูลใหญ่ ช่างมิรู้จักประมาณตน

“ให้คนของเราติดต่อซื้อที่ดินฝั่งตรงข้าม และข้าไม่อนุญาตให้ผู้ใดมาใช้พื้นที่”

กล่าวจบหลิวเฉินคังก็หมุนกายเดินกลับเข้าไปภายในร้าน โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาชายตามองผู้ใดอีก

 ลู่ฟางเหนียง มองพื้นที่ที่บิดานางเคยใช้ตั้งแผงขายผักขายไข่มาร่วมสิบปีแล้วขมวดคิ้วเล็ก เหตุใดวันนี้ที่ว่างตรงนี้จึงมีข้าวของมาวางเอาไว้ราวกับมิต้องการให้นางใช้สอยกัน

“อ่า... ฟางเหนียงเจ้ามาพอดีเลย”

“ท่านป้าต้า”

ลู่ฟางเหนียงย่อตัวทักทายต้าเทียนมีผู้เป็นเจ้าของที่ดินตรงหน้าด้วยท่าทางสุภาพอ่อนโยน ทุกกิริยาไร้กลิ่นอายความโกรธเคือง อีกทั้งบนใบหน้ากลมยังมีรอยยิ้มบางๆ ชวนให้ผู้มองรู้สึกผ่อนคลาย

“ฟางเหนียงข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย แต่ต่อไปคงให้เจ้ามาขายผักขายไข่ตรงนี้ไม่ได้เสียแล้ว”

ลู่ฟางเหนียงได้ยินคำของอีกฝ่ายก็มีแววตาสงสัย หากแต่มิได้เอ่ยตำหนิอะไรออกมา ที่ดินเป็นของผู้อื่นนางจะมาโมโหเพราะเขามิต้องการให้นางใช้สอยได้อย่างไร

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ที่ผ่านมาต้องขอบพระคุณท่านป้ามากที่ช่วยเหลือข้าและท่านพ่อเจ้าค่ะ ภายหน้าหากมีโอกาสฟางเหนียงย่อมต้องตอบแทน วันนี้ข้ามิรบกวนท่านป้าต้าแล้วเจ้าค่ะ”

“อั่ยยะ! ฟางเหนียงมิใช่ข้าจะใจร้ายต่อเจ้า เพียงแต่ที่ดินนี้ข้าขายให้ผู้อื่นไปแล้วจึงไม่อาจแบ่งให้เจ้าใช้ขายผักได้อีก”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าต้ามากเจ้าค่ะ”