บทที่ 1 แรกพบ(2)

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าต้ามากเจ้าค่ะ”

ลู่ฟางเหนียงเอ่ยด้วยรอยยิ้มตลอดการสนทนา นางไม่เพียงไม่มีถ้อยคำเอ่ยตำหนิแม้แต่สีหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา

หลิวเฉินคังที่เดินออกมาหน้าร้านพอดีมองดูหญิงขายผักที่กำลังเอ่ยสนทนากับอดีตเจ้าของที่ดินฝั่งตรงข้ามแล้วขมวดคิ้วเข้ม

เหตุในนางจึงไม่โกรธที่โดนไล่ที่ ไม่มีแม้แต่สายตาขุ่นเคือง เป็นไปได้อย่างไร

“ห้าวอี้! ไปเหมาผักและไข่ของนางให้หมด”

ห้าวอี้ที่ได้ยินประโยคเดิมเฉกเช่นเมื่อวานก็ขมวดคิ้วสงสัย คุณชายชอบกินผักกินไข่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หากแต่คำสั่งของคุณชายใหญ่แม้แต่คุณชายรองและคุณชายสามยังไม่เคยโต้แย้ง แล้วเขาที่เป็นบ่าวจะเอาความกล้าที่ใดมาสงสัย ไม่รอให้หลิวเฉินคังเอ่ยซ้ำห้าวอี้ก็ล้วงเงินออกจากถุงเงินเหมาผักและไข่มาอีกหอบใหญ่ หากแต่เพราะผักและไข่ที่เขาซื้อมามีจำนวนมากลู่ฟางเหนียงจึงอาสาช่วยเหลือเอามาส่งถึงหน้าร้าน

“ขอบพระคุณคุณชายที่ช่วยซื้อผักของข้าเจ้าค่ะ”

ลู่ฟางเหนียงส่งผักและไข่ให้บ่าวชายหน้าร้านแล้วหันมาเห็นบุรุษร่างสูงกำยำในชุดผ้าไหมเนื้อดีก็คาดเดาได้ว่าเขาจะต้องเป็นเจ้าของร้านข้าวสารแห่งนี้ และคงเป็นคนที่จ่ายเงินซื้อของของนาง ยามที่เห็นเขาปรายตามายังตนลู่ฟางเหนียงจึงย่อกายเอ่ยขอบคุณเสียงหวาน

หลิวเฉินคังพยักหน้ารับคำขอบคุณของอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจนัก ด้วยนับจากเขาอายุสิบสองขอเพียงมีโอกาสบรรดาหญิงสาวในวัยออกเรือนก็จะเข้ามาทักทายทอดสะพานให้เขา แน่นอนว่าเรื่องเช่นนี้เขาพบเจอจนเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ หญิงสาวตรงหน้านางเอ่ยขอบคุณประโยคเดียวแล้วก็หมุนตัวจากไป โดยไม่มีท่าทางยั่วยวน หรือแม้แต่สายตาแสดงความสนใจเขาเลย... สักนิดก็ยังไม่มี

ลู่ฟางเหนียงเดินออกจากร้านข้าวสารสกุลหลิวด้วยท่าทางยินดี ก่อนจะเร่งสาวเท้าไปยังหอโอสถที่อยู่ถัดไปอีกถนน

“เถ้าแก่ ข้าเอาค่ายาคราวที่แล้วมาให้เจ้าค่ะ ส่วนนี่เป็นส่วนของวันนี้เจ้าค่ะ”

“อั่ยยะ... ฟางเหนียงข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่เป็นไร”

เถ้าแก่หอโอสถสกุลหลิวเอ่ยบอกเสียงดุไม่จริงจังนัก สายตาฟ่าฟางมองเด็กสาวกตัญญูตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม ลู่ฟางเหนียงมิใช่หญิงงามเช่นคุณหนูสกุลใหญ่แต่กลับมีใบหน้าที่ชวนมองแลมีท่าทางกลิ่นอายที่ดึงดูดจนผู้พบเห็นต่างนึกรักใคร่เอ็นดู และตัวเขาก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ชื่นชมเอ็นดูนาง

“ขอบพระคุณเถ้าแก่มากเจ้าค่ะ เพียงแต่ฟางเหนียงรับยาของท่านไปแล้วจะไม่จ่ายเงินได้อย่างไร”

เสียงหวานใสที่เอ่ยบอกเหตุผลของตนเองแก่เถ้าแก่ร้านทำให้บุรุษที่อยู่ในห้องข้างชะงักพัดในมือ คิ้วเข้มยกขึ้นสูงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

ยังมีคนที่มิชื่นชอบของที่ได้มาโดยมิต้องจ่ายสิ่งแลกเปลี่ยนอยู่อีกหรือ 

มุมปากหยักพลันขึ้น แววตาคมมีประกายสนใจ ก่อนจะขยับเท้าเดินออกมาที่หน้าประตู มือหนาใช้พัดขยับเปิดม่านลูกปัดออกเล็กน้อย มองสตรีที่ยืนสนทนากับเถ้าแก่ร้านโอสถของเขาด้วยใบหน้าและแววตาที่ดึงดูดสายตาคน

“อาการของพ่อเจ้าไม่สู้ดี อย่างไรก็เก็บเงินเอาไว้ให้มากหน่อยเข้าใจหรือไม่”

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ขอบพระคุณเถ้าแก่ที่ห่วงใยท่านพ่อ ฟางเหนียงไม่มีสิ่งใดตอบแทนไข่ไก่ตะกร้านี้เป็นเพียงของไร้ค่าที่ฟางเหนียงตั้งใจเอามามอบให้ท่านแทนคำขอบคุณเจ้าค่ะ”

“ไร้คงไร้ค่าอะไร เหตุใดจึงชอบดูถูกตนเองนัก นี่ยาของพ่อเจ้ารับไปเสีย”

อีกฝ่ายเอ่ยตำหนิไม่จริงจังมาหนึ่งประโยคก็รับตะกร้าไข่ไก่ไปจากมือเล็ก พร้อมกับส่งห่อยาสามห่อให้นาง

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”

ยามได้รับห่อยาแล้วลู่ฟางเหนียงก็ก้มหน้าเอ่ยขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากร้านไป โดยที่ไม่รู้เลยว่าตลอดการสนทนาของนางกับเถ้าแก่หอโอสถสกุลหลิวมีชายผู้หนึ่งลอบมองโดยตลอด

“คุณชายรองเรื่องหอโอสถสกุลโจว”

“ในต้าเจิ้ง ผู้ที่สามารถเปิดหอโอสถได้มีเพียงสกุลหลิวเท่านั้น”

เพียงคำพูดประโยคเดียวของคุณชายรองหลิวเฉินผิงก็ทำให้ไห่เหยารู้ได้ทันทีว่า

วันพรุ่งนี้ในต้าเจิ้งจะมีเพียงหอโอสถสกุลหลิวเท่านั้น

“นางเป็นใคร”

นาง? คุณชายของเขาหมายถึงหญิงสาวคนใดกัน สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยของไห่เหยาทำให้หลิวเฉินผิงรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย

“หญิงสาวที่มาซื้อยาเมื่อครู่ ข้าต้องการรู้ประวัติของนาง”

ไห่เหยาได้ยินว่าคุณชายรองของเขาสนใจสตรีดวงตาก็พลันเบิกกว้าง แน่นอนว่าหากเป็นบุรุษอื่นเอ่ยถามถึงสตรีเขาย่อมไม่แปลกใจ แต่นั่นมิใช่กับบุรุษสกุลหลิวที่ได้ชื่อว่าไร้ความรู้สึกต่อสตรี

....................................................