บทที่ 3

บทที่ 3

“เป็นอะไรไปไหมเมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ” ภีรดาถามเมื่อเห็นวราลีมาเรียนด้วยท่าทางอิดโรยราวกับคนนอนไม่เต็มอิ่ม คำถามของเพื่อนรักทำเอาวราลีหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เธอหลับได้ไม่เต็มตาเมื่อคืนนี้

“นอนแต่ฝันร้ายทั้งคืน”

“ฝันอะไร” ภีรดาถามต่อ

“ฝันถึงคนบ้าน่ะ” วราลีตอบเลี่ยงๆ

“ฝันถึงพี่เคนหรือเปล่า” ภีรดารีบถามทันทีก่อนจะหัวเราะน้อยๆ เมื่อเห็น วราลีหน้าบึ้งไปทันทีที่เธอเอ่ยถึงพี่ชายของเธอ วราลีแทบสะดุ้งเมื่อเจอคำถามของ ภีรดา

“บ้าน่าพิม”

“พูดถึงพี่เคนทีไร ไหมต้องทำหน้าแบบนี้ทุกที” ภีรดาบ่นกลายๆ

“แบบไหน” เธอย้อนถาม

“ก็หน้าบึ้งๆ แบบไม่สบอารมณ์แบบนี้แหละ”

“ก็ไม่อยากให้พูดถึง”

“เมื่อไหร่จะใจอ่อน” คำถามของภีรดากำกวมเหมือนมีอะไรแอบแฝง

“ใจอ่อนเรื่องอะไร”

“เรื่องพี่เคนน่ะสิ เมื่อไหร่จะเลิกเกลียดพี่เคน”

“ก็ตอนที่พี่ชายพิมเลิกหาเรื่องไหมแล้วก็ตอนที่พี่ชายพิมเลิกเจ้าชู้” วราลีตอบโดยไม่ต้องคิดนาน

“เฮ้อกลุ้ม” ภีรดาถอนหายใจออกมาน้อยๆ

“เรื่องอะไรล่ะจ๊ะ”

“ก็เรื่องไหมกับพี่เคนนั่นแหละ ท่าทางจะไม่ดีกันง่ายๆ คนกลางอย่างพิมคงต้องลำบากใจไปอีกนาน”

“ไหมกับเขาก็ต่างคนต่างอยู่” เธอบอก

“แต่เจอกันทีไรเป็นต้องมีเรื่องทะเลาะกัน” ภีรดาพูดต่อ

เสียงออดสัญญาณดังขึ้นทำให้บทสนทนาของวราลีและภีรดาต้องจบลงแค่นั้น ทั้งสองเดินเข้าห้องเรียนไปก่อนที่จะตั้งใจเรียนกันต่อไปเพราะใกล้จะถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยเต็มทีแล้ว

ตอนเย็นหลังเลิกเรียนภีรดาและวราลีนั่งอยู่บนม้าหินอ่อนโดยอ่านหนังสือรอในระหว่างที่รอคนมารับ ภีรดารอพี่ชายของเธอในขณะที่วราลีเองก็รอภวินท์มารับเช่นกัน

ภีรวัจน์เดินเคียงข้างมากับพัชราวดีคู่ควงคนใหม่ของเขาที่สวยระดับดาวมหาวิทยาลัย เขาตั้งใจพาพัชราวดีมาที่นี่เพื่อให้ยัยเด็กแว่นนั้นเห็นว่าเขาไม่คิดจะสนใจผู้หญิงเชยๆ อย่างเธอสักนิด

“สวัสดีค่ะน้องพิม” พัชราวดีเดินเข้ามาทักพร้อมทั้งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร โดยมีภีรวัจน์เดินตามมาห่างๆ

“ค่ะพี่แพท” ภีรดายิ้มตอบตามมารยาทเพราะเธอเคยรู้จักกับพัชราวดีตามงานสังคมต่างๆ ที่เธอเคยไปกับครอบครัวของเธอ

พัชราวดีหันไปเกาะแขนของภีรวัจน์ไว้อย่างสนิทสนมเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ๆ วราลีแอบมองใบหน้าของพัชราวดีอย่างชื่นชมในความสวยแต่ในขณะเดียวกันก็นึกเกลียดคนที่เพิ่งจะเดินตามมาติดๆ ที่เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นเบื่อแล้วก็เปลี่ยนใหม่

ภีรวัจน์ก้มลงมามองในขณะที่วราลีกำลังเงยหน้าขึ้นไปทำให้สายตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขามองเธอนิ่งๆ แต่สายตาที่มองเขาอย่าง ติเตียนและกล่าวหาของยัยแว่นนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

เขาจ้องนิ่งๆ ที่ริมฝีปากบางๆ ของเธอทำให้วราลีหน้าร้อนผ่าว ขนาดอยู่ต่อหน้าคู่ควงคนใหม่ของเขายังจะกล้ามามองเธอด้วยสายตาแบบนี้อีก เธอเมินหน้าหลบสายตาของเขาและก้มลงอ่านหนังสือต่ออย่างไม่สนใจอะไรอีก

“พิมกลับก่อนนะไหม” ภีรดาหันมาบอกวราลี

“จ้ะ”

“ไหมอยู่คนเดียวได้นะ” ภีรดาถามต่ออย่างเป็นห่วง

“ได้สิจ๊ะ” เธอบอกพร้อมกับยิ้มให้ภีรดา

“งั้นพิมกลับก่อนนะ” วราลีพยักหน้า

ภีรดาเดินนำโดยมีพัชราวดีเดินตามไปที่รถของภีรภัจน์ที่จอดอยู่ โดยที่ภีรวัจน์ไม่ได้เดินตามไปในทันที เขาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทำให้วราลีขยับตัวอย่างอึดอัด ทำไมไม่ไปซะทีนะเธอนึกค่อนขอดเขาอยู่ในใจ

“รอแฟนมารับล่ะสิ” เขาพูดขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่กับเธอตามลำพังสองคน

“คงงั้นมั้งคะ” วราลีตอบอย่างไม่ใยดี

“ไวไฟใช่เล่นนี่” เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อมองหน้าบึ้งๆ ของเธอ

“มันเรื่องของไหม”

“สงสัยเราต้องทบทวนความจำอะไรบางอย่างกันแล้วมั้ง”

เขาเท้าแขนกับม้าหินอ่อนและก้มลงมาพูดใกล้ๆ วราลีรีบผงะหนี คนเจ้าเหล์จึงยิ้มมุมปากและจ้องที่ริมฝีปากเธอเหมือนกับจะเตือนอะไรบางอย่าง สายตาคมกล้าและคำพูดของเขาทำเอาวราลีหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“อย่ามายุ่งกับไหมนะ ไปหาสาวๆ ของพี่โน่น” เธอแหวกลับใส่เขา และรู้สึกหวาดหวั่นกับท่าทางของเขา

“ความอดทนของผมอาจจะหมดลงสักวันถ้าไหมยังไม่เลิกกวนโมโหผม” เขาพูดเหมือนกับจะข่มขู่เธอก่อนจะเดินกลับไปที่รถของเขา วราลีได้แต่ถอนหายใจเมื่อเธอรอดจากการคุกคามของเขาไปได้อีกครั้ง

เย็นวันนี้ภวินท์มีเรียนคาบสุดท้ายทำให้เขามารับวราลีช้ากว่าทุกวัน เขามาถึงโรงเรียนที่วราลีเรียนอยู่และมุ่งหน้าเดินไปหาวราลีตรงที่เธอนั่งอยู่

ภวินท์เดินสวนมาในขณะที่ภีรวัจน์และภีรดากำลังจะก้าวขึ้นรถ สายตาสองคู่มองตามขณะที่เขากำลังเดินเข้าไปหาวราลีด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน...

ภีรวัจน์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อเห็นยัยแว่นยิ้มหวานให้กับภวินท์ เขานึกอยากจะสั่งสอนยัยเชยนั่นให้รู้บ้างว่าไม่ควรจะให้ท่าผู้ชายคนไหนต่อหน้าเขา

“เป็นอะไรไปคะเคน” พัชราวดีหันมาถามเมื่อเห็นภีรวัจน์เงียบไปขณะกำลังขับรถ

“เปล่าครับแพทพอดีผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ”

“เพลินจริงเหรอคะ แต่หน้าเคนเหมือนกำลังโกรธใครอยู่อย่างนั้นแหละ” พัชราวดีพูดตามที่เธอเห็น

“งั้นเหรอครับ” ภีรวัจน์หันมาหาพัชราวดีก่อนจะปรับสีหน้าของตัวเองใหม่

“ใช่ค่ะ” พัชราวดีหันมาทางเขา รู้สึกแปลกใจที่เห็นภีรวัจน์ทำท่าเครียดได้ขนาดนี้ทั้งๆ ที่ตอนมาเขาก็ยังเป็นปกติดีอยู่

“ผมไปส่งแพทที่บ้านเลยนะครับ”