บทที่ 7

สิ้นเสียงของฮั่วหานซาน ภายในห้องทำงานก็ตกอยู่ในความเงียบ

เขามองหมิงเยียนด้วยสายตาแผดเผา ราวกับมั่นใจว่าหลังจากที่เขาข่มขู่ไปแล้ว เธอต้องยอมก้มหัวรับผิดแน่นอน

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็มักจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามเขาอย่างไม่มีเงื่อนไขเสมอ

เขามั่นใจว่าเธอไม่กล้าลาออกจริง ๆ หรอก

คนทั้งโลกอาจจะทิ้งเขาไป แต่ต้องไม่ใช่หมิงเยียนคนนี้

เธอไม่มีวันทิ้งเขา

ไม่มีวันเด็ดขาด

ทว่าท่าทีลนลานหรือการเอ่ยปากยอมรับผิดของหมิงเยียนอย่างที่เขาคิดกลับไม่เกิดขึ้น เธอเพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น ซ้ำมุมปากยังยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง

“ฉันคิดมาดีแล้วค่ะ” หมิงเยียนวางจดหมายลาออกลงบนโต๊ะทำงาน น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น “ทนายฮั่ว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ”

พูดจบเธอก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองฮั่วหานซานอีก หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานทันที

ท่วงท่าเด็ดเดี่ยวฉับไว ปราศจากความอาลัยอาวรณ์ใด ๆ

ฮั่วหานซานถึงกับชะงัก

เขาจินตนาการถึงความเป็นไปได้นับร้อยนับพัน แต่กลับไม่เคยนึกถึงเหตุการณ์ในรูปแบบนี้เลย

เธอควรจะอ้อนวอนขอร้องไม่ให้เขาไล่เธอออกไม่ใช่เหรอ

ควรจะร้อนรนอธิบายว่าเธอโวยวายเฉย ๆ ไม่ใช่เหรอ

ควรจะรีบเสียงอ่อนเสียงหวานง้อเขา เหมือนทุกครั้งที่เขาโมโหไม่ใช่เหรอ

“หมิงเยียน!”

เมื่อเห็นว่ามือของเธอกำลังเอื้อมไปจับลูกบิดประตู ฮั่วหานซานก็เผลอตวาดเสียงต่ำออกไปตามสัญชาตญาณ น้ำเสียงเจือไปด้วยความร้อนรนและความลนลานที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว

เขาคิดว่าเธอจะหยุด อย่างน้อยก็หันกลับมามอง

แต่ไม่เลย

หมิงเยียนไม่ได้ชะงักเลยสักนิด เธอเปิดประตูออกอย่างคล่องแคล่ว

ด้านนอกประตู หานจิ้นที่กำลังแนบหูแอบฟังอยู่ถึงกับเซถลา เกือบจะล้มคะมำเข้ามาข้างใน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน “เอ่อ...คือว่า...ฉันกำลังจะเข้ามาหาเหล่าฮั่วพอดีเลย...”

หมิงเยียนปรายตามองเขา เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงทักทาย ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินผ่านเขาไปโดยไม่หยุดฝีเท้า เดินตรงดิ่งกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองทันที

แผ่นหลังบอบบางทว่าเหยียดตรงแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ฮั่วหานซานยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มองเธอจากไปอย่างไม่ไยดี หัวใจราวกับถูกบางสิ่งบีบรัดอย่างแรง ความรู้สึกอึดอัดไม่คุ้นเคยที่โถมทับเข้ามานั้นรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

หานจิ้นยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ มองแผ่นหลังของหมิงเยียนสลับกับใบหน้ามืดครึ้มจนน่ากลัวของฮั่วหานซานที่อยู่ข้างใน ก่อนจะพยายามพูดทำลายบรรยากาศ “ฮ่า ๆ เอ่อ...เหล่าฮั่ว ฉันกำลังจะมาหานาย...”

“หุบปาก!” ฮั่วหานซานตวาดลั่น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง

เขาไม่เคยหลุดมาดขนาดนี้มาก่อน

พอเห็นว่าสีหน้าของฮั่วหานซานไม่ค่อยสู้ดี หานจิ้นก็รีบดึงประตูห้องทำงานปิดลงเพื่อบดบังสายตาสอดรู้สอดเห็นจากภายนอก ก่อนจะรีบก้าวยาว ๆ เข้าไปหา “เหล่าฮั่ว นายพูดดี ๆ ไม่เป็นหรือไง นิสัยของหมิงเยียนนายยังไม่รู้อีกเหรอ ถ้าเธอไปจริง ๆ บริษัทนายจะเดินหน้าต่อไปได้ยังไงฮะ”

ฮั่วหานซานตวัดสายตาเย็นชาใส่เขา น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกปกป้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว “เมื่อกี้นายไม่ได้ยินหรือไง เธอเป็นคนดึงดันจะลาออกเอง!”

หานจิ้นถึงกับอ้าปากค้าง รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเหลือเชื่อเอามาก ๆ

ลาออกเหรอ

ล้อกันเล่นระดับชาติหรือเปล่าเนี่ย

หมิงเยียนจะไปจากหมิงหานได้ยังไง

เธอจะตัดใจทิ้งฮั่วหานซานไปได้ยังไง

ในสำนักงานทนายความหมิงหานแห่งนี้ ต่อให้ทุกคนจะลาออกกันหมด แต่หมิงเยียนไม่มีทางทำแบบนั้นแน่!

“แล้วนายจะพูดจาแรงขนาดนั้นทำไมล่ะ ‘ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาอีก’ งั้นเหรอ นี่นายกำลังขู่ใครอยู่ เสี่ยวหมิงเยียนแค่อารมณ์เสียชั่ววูบ นายง้อนิดง้อหน่อยก็จบเรื่องแล้ว ทำไมต้องทำให้เรื่องมันตึงเครียดขนาดนี้ด้วย”

“นายหุบปากไปเลยนะ!” ฮั่วหานซานดึงเนกไทให้คลายออกอย่างหงุดหงิด ทว่าความรู้สึกอึดอัดในอกกลับไม่ได้ลดลงเลย

เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความสับสนลนลานที่ซ่อนอยู่ในความรู้สึกนี้อย่างชัดเจน

ทำไมกัน

เขาไม่ได้รำคาญที่หมิงเยียนชอบทำตัววุ่นวายและน่ารำคาญมาตลอดหรอกเหรอ

เขาไม่ได้อยากให้เธอเลิกทำตัวติดหนึบเขามาตลอดหรอกเหรอ

ในเมื่อตอนนี้เธอทำตามที่เขาต้องการแล้ว ทำไมเขาถึงรู้สึก...หายใจไม่ออก

……

ที่โต๊ะทำงาน

หมิงเยียนมองสถานที่ที่อยู่เป็นเพื่อนเธอมาหลายวันหลายคืนด้วยจิตใจที่สงบนิ่งอย่างประหลาด

เธอดึงลิ้นชักออก ข้างในมีของกระจุกกระจิกวางอยู่มากมาย

ตั๋วหนังสีซีดจาง เป็นตั๋วหนังจากการเดตครั้งแรกของพวกเขา แม้ว่าวันนั้นฮั่วหานซานจะเอาแต่ก้มหน้าดูโทรศัพท์เพื่อเคลียร์งานตลอดทั้งเรื่องก็ตาม...

ที่คั่นหนังสือโลหะธรรมดา ๆ ชิ้นหนึ่ง เป็นของที่เขาโยนให้เธอส่ง ๆ ตอนกลับมาจากไปทำงานต่างจังหวัด โดยบอกว่าเป็นของฝากจากลูกค้า...

ช็อกโกแลตกล่องหนึ่งที่ละลายจนเสียทรงไปแล้ว เป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ปีที่แล้วที่เขาสั่งให้ผู้ช่วยซื้อแจกพนักงานหญิงในบริษัททุกคน และเธอก็ได้มากล่องหนึ่ง...

แล้วก็ยังมีลูกอมรสผลไม้ที่กระดาษห่อเริ่มเปื่อยยุ่ย เป็นลูกอมที่เข้านานมาแล้ว ตอนที่เธอปวดท้องโรคกระเพาะและน้ำตาลในเลือดตก เขาขมวดคิ้วพลางล้วงมันออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือเธอ...

ของทุกชิ้น เธอเคยทะนุถนอมราวกับของล้ำค่า และเก็บรักษามันไว้อย่างระมัดระวัง

แต่พอมาดูตอนนี้ กลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี

หมิงเยียนแค่นยิ้มมุมปาก กวาดของข้างในนั้นทิ้งลงถังขยะจนหมด

เสียง ‘กรอบแกรบ’ เบา ๆ กลับฟังดูบาดหูเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงาน

เพื่อนร่วมงานรอบข้างต่างมองมาแบบเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

หมิงเยียนเก็บของใช้ส่วนตัวชิ้นสุดท้ายลงในกล่องกระดาษใบเล็ก ก่อนจะยกมันขึ้นมา แล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สถานที่ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจให้มาตลอดอย่างถี่ถ้วน

ใบประกาศเกียรติคุณทั้งหมดที่สำนักงานกฎหมายได้รับแขวนอยู่บนผนัง คดีส่วนใหญ่เธอก็มีส่วนร่วมด้วย

ต้นไม้กระถางเล็ก ๆ บนโต๊ะทำงานทุกตัว เธอเป็นคนคัดสรรและดูแลด้วยตัวเอง

แม้แต่เครื่องชงกาแฟในห้องพักพนักงาน เธอก็เป็นคนเลือกซื้อมาตามความชอบของทุกคน

ที่นี่อัดแน่นไปด้วยความรักและช่วงเวลาวัยรุ่นตลอดห้าปีของเธอ แต่ตอนนี้คงถึงเวลาต้องบอกลากันแล้ว

เธอหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ไม่นานแผ่นหลังของเธอก็ลับหายไปที่หน้าลิฟต์

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง ตัดขาดจากสายตาทุกคู่ที่มองตามมา

……

ภายในห้องทำงานประธาน

ฮั่วหานซานยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ แผ่นหลังเหยียดตรงทว่ากลับดูแข็งทื่อ

เขาทำทีเป็นกำลังจัดการกับอีเมลฉุกเฉิน แต่สายตากลับเหลือบมองออกไปนอกประตูห้องทำงานครั้งแล้วครั้งเล่า สมาธิไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยสักนิด

ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจเหมือนจะยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ จนเขารู้สึกเหมือนจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ

หานจิ้นถอนหายใจพลางเดินเข้ามาใกล้ “นี่เหล่าฮั่ว คราวนี้นายเล่นแรงไปหน่อยแล้วมั้ง ฉันว่าเสี่ยวหมิงเยียนคงเอาจริงแล้วละ”

ฮั่วหานซานขมวดคิ้วมุ่น แสร้งยิ้มเยาะเพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวายในใจ “เธอก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละ เธอจะไปจากฉันจริง ๆ ได้ยังไง”

“เมื่อก่อนก็ส่วนเมื่อก่อนสิ แต่นี่มันงานแต่งงานเลยนะพี่ใหญ่!” หานจิ้นถึงกับหมดคำจะพูด “ผู้หญิงที่ไหนจะทนถูกทิ้งกลางงานแต่งได้ แล้วเมื่อกี้ฉันเห็นท่าทางตอนเธอเก็บของนะ ไม่ได้ทำเล่น ๆ แน่ ของอะไรก็แจกคนอื่นหมด ท่าทางเหมือนจะตัดขาดกันจริง ๆ แล้ว”

ฮั่วหานซานเม้มริมฝีปากแน่น ในหัวปรากฏภาพแววตาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่นของหมิงเยียนขึ้นมา ความรู้สึกตื่นตระหนกในใจยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เขาพยายามนึกย้อนไปถึงครั้งล่าสุดที่หมิงเยียนโกรธจริง ๆ แต่กลับพบว่าในความทรงจำนั้น ไม่ว่าเขาจะทำอะไรผิด เธอก็มักจะให้อภัยเขาอย่างรวดเร็วเสมอ

“เธอไม่ได้โกรธฉันจริง ๆ หรอก...” เขาพูดคล้ายกับกำลังโน้มน้าวใจหานจิ้น แต่ที่จริงกำลังโน้มน้าวใจตัวเองอยู่ต่างหาก “ทุกคนอาจจะทิ้งฉันไปได้หมด แต่หมิงเยียนไม่มีทางทำแบบนั้นแน่...”

หานจิ้นกลอกตามองบน “นั่นมันเมื่อก่อน! จิตใจคนเรามันก็ทำด้วยเนื้อด้วยเลือด โดนนายย่ำยีครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อให้รักแค่ไหนมันก็ต้องมีวันหมดได้! เชื่อฉันสิ ตอนนี้นายรีบไปหาซื้อของขวัญสักชิ้น แล้วไปขอโทษเธออย่างจริงใจเถอะ เผื่อจะยังมีโอกาสรอด”

ฮั่วหานซานนิ่งเงียบไป

ขอโทษงั้นเหรอ เขาไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นเลยนะ

แล้วจะให้ซื้ออะไรล่ะ

เขานวดคลึงหัวคิ้วอย่างหงุดหงิด “ฉันไม่รู้ว่าจะซื้ออะไร นายไปซื้อให้ฉันหน่อยก็แล้วกัน”

หานจิ้น “...ฮั่วหานซาน! ของแบบนี้นายต้องไปซื้อเองสิถึงจะจริงใจ...นาย...”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ โทรศัพท์ของฮั่วหานซานก็ดังขึ้นเสียก่อน

เขารีบยกมือห้ามไม่ให้หานจิ้นพูดต่อ ก่อนจะกดรับสาย น้ำเสียงกลับมาเยือกเย็นและเป็นมืออาชีพเหมือนเช่นเคย “สวัสดีครับ ประธานหลี่...”

หานจิ้นมองท่าทางของเขาแล้วก็ส่ายหัวอย่างระอา

เขาปรายตามองออกไปนอกหน้าต่าง หมิงเยียนกำลังอุ้มกล่องกระดาษเดินออกจากตึกพอดี ร่างบอบบางนั้นกลมกลืนไปกับฝูงชนริมถนนอย่างไม่ไยดี และลับสายตาไปอย่างรวดเร็ว

หานจิ้นใจหายวาบ

ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ เขาก็สังหรณ์ใจอย่างแรงกล้าว่า—ครั้งนี้หมิงเยียนอาจจะไปแล้วไปลับจริง ๆ ก็ได้

ภายในห้องทำงาน ฮั่วหานซานยังคงคุยโทรศัพท์กับลูกค้าอย่างฉะฉาน น้ำเสียงหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ราวกับว่าความลนลานเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

แต่หานจิ้นก็สังเกตเห็นว่ามืออีกข้างของเขากำลังกำแน่นและคลายออกซ้ำ ๆ อย่างไม่รู้ตัว...