บทที่ 7

บทที่ 7

กลางดึกของคืนนั้นความครึกครื้นในบาร์ยังคงดำเนินต่อไป เสียงพูดคุยกันของสาว ๆ ดังเจื้อยแจ้วไปกับเสียงเพลง สายตาของจ้าวยังคงจับจ้องไปที่มาเก๊าแม้ว่าเขาจะกำลังวุ่นวายกับงานที่ทำอยู่ก็ตาม

แม้จะมีเด็กเสิร์ฟหลายคนแต่มาเก๊าก็ขยันทำงานในหน้าของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการรับออเดอร์หรือแม้กระทั่งคอยดูแลบริการลูกค้าด้วยตัวเองก็ตาม ได้เห็นเขาอยู่ในโหมดจริงจังหัวใจของจ้าวก็กลับมาทำงานหนัก พร้อมกับรอยยิ้มที่อยู่บนหน้ามันไม่เคยหายไปตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในร้านแล้วด้วยซ้ำ

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ ไม่มีใครคิดเลยว่าปัญหาบางอย่างกำลังจะคืบคลานเข้ามาทำให้เสียบรรยากาศ

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะมุมซ้ายสุดของร้าน ใบหน้าแดงก่ำทั้งสายตายังขุ่นมัวเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เขาได้ดื่มเข้าไป เขาหันไปมองสาวพีอาร์ที่จ้างมาเป็นเพื่อนเที่ยวในคืนนี้พูดคุยบางอย่างกับมาเก๊า จึงทำให้ความโมโหแล่นพล่านเข้ามาโดยที่ยังไม่รู้ความจริงอะไร

"เฮ้ย!" เสียงตะโกนดังขึ้น ทำให้เสียงพูดคุยของคนทั้งร้านเงียบลงโดยอัตโนมัติ

ก่อนที่สายตาจะหันไปมองผู้ชายร่างใหญ่คนนั้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

มาเก๊าชะงักเล็กน้อยราวเป็นสัญชาตญาณบางอย่างที่อยู่ในความรู้สึก แม้คนภายนอกจะมองว่านั่นเป็นหน้าที่ของพนักงานในร้านก็ตาม

"มึง! มึงนั่นแหละ คุยเหี้ยอะไรกับเด็กกู" ชายคนนั้นชี้หน้ามาเก๊า

เขาขมวดคิ้วทันที แม้จะไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าทว่าความรุ่มร้อนในใจกลับเกิดขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

"เธอสั่งออเดอร์กับผมนะครับ" เขาเลือกที่จะอธิบาย

"อย่าโกหก กูเห็น!" อีกฝ่ายลุกโซเซขึ้น ก่อนจะตวาดเสียงดัง

บรรยากาศภายในร้านเริ่มตึงเครียด แม้ว่าบทเพลงจะยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ก็ตาม กลุ่มของจ้าวที่นั่งอยู่หน้าบาร์นั้นรีบหันไปมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที

หัวใจของจ้าวเต้นรัวเมื่อเห็นว่าคนที่โดนหาเรื่องคือมาเก๊า คนที่ดูเหมือนจะไม่มีทางสู้อย่างเขาจะไปเอาชนะคนร่างใหญ่อย่างนั้นได้อย่างไรกันนะ...

"เสี่ยใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ น้องเขาเป็นเด็กเสิร์ฟค่ะ หนูแค่จะ..." สาวพีอาร์รีบเอ่ยขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะพูดจบชายคนนั้นก็สวนขึ้นทันที

"หุบปาก!" ชายขี้เมาตะคอกใส่สาวพีอาร์ ก่อนจะหันกลับมามองที่มาเก๊า "มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะ ห๊ะ!!"

มาเก๊ากำมือแน่น เขาพยายามบอกตัวเองให้ใจเย็น อำนาจของเขาไม่มีอยู่ที่นี่ และเขาจะไม่ทำอะไรที่บ่งบอกชาติกำเนิดของตัวเองเด็ดขาด

เขาจะให้ใครรู้ว่าตัวเองเป็นใครไม่ได้ทั้งนั้น แม้จะมีเหตุการณ์คับขันแบบนี้ก็ตาม

"ผมมาทำงานตามหน้าที่ครับ" เขาเอ่ยพูดเสียงต่ำ "คุณลูกค้าใจเย็น ๆ ก่อนดีกว่าครับ"

"นี่มึงกำลังสั่งกูเหรอ!" อีกฝ่ายเดินมาผลักอกเขาเต็มแรง แม้ว่าจะอยู่ในความมึนเมาแต่แรงที่มาเก๊าได้รับทำให้ความอดทนในความรู้สึกของเขาเริ่มลดน้อยลง

ถ้าหากเขาสวนกลับคืนในตอนนี้รับรองได้ว่าคนเมาอย่างชายคนนั้นได้หลับลงในทันทีแน่นอน และเขาก็ไม่อาจจะรับประกันได้ว่าจะได้เข้าไปนอนที่โรงพยาบาลหรือเปล่า เพราะหมัดของเขาก็ไม่ต่างอะไรจากเหล็กแท่งเลยด้วยซ้ำ

ทว่าเขาทำอย่างนั้นไม่ได้ เขาไม่อยากโดนไล่ออก ไม่อยากเริ่มต้นงานใหม่ และที่สำคัญไม่อยากให้เรื่องนี้ต้องไปถึงหูผู้เป็นพ่อ

"นี่ลุง!" เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปสนใจที่เธอแทน

"อีจ้าว มึงจะทำบ้าอะไรกลับมานั่งเลยนะ!"

จ้าวลุกขึ้นจากที่นั่งทั้งที่เธอก็โซเซไม่ต่างจากชายขี้เมาคนนั้น เส้นด้ายพยายามดึงให้เพื่อนนั่งลงทว่าก็เหมือนจ้าวจะไม่รับฟังเลยสักนิด

"ใจเย็นไม่เป็นเหรอ เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย" เธอเอ่ยพูดเสียงดังอย่างท้าทายอำนาจคนตรงหน้า

ชายคนนั้นหันมามองเธอ เขาใช้สายตาอันหยาบโลนมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"แล้วมึงเป็นใคร มาเสือกเรื่องของกูทำไม"

จ้าวไม่แม้แต่หลบสายตา ทั้งยังจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายแต่ก็โดนเส้นด้ายรั้งเอาไว้ที่เดิม

"เป็นใครมันไม่สำคัญหรอก แต่ที่ทำแบบนี้มันสมควรแล้วเหรอ"

มาเก๊าหันไปมองทางเธอ ก่อนจะเดินเข้ามาหาด้วยแววตาที่ต่างจากการมองชายคนนั้น

"จ้าว นั่งลง" เขากระซิบเธอเบา ๆ

"ไม่!"

“อยู่นิ่ง ๆ เราจัดการเองได้ มันไม่ใช่เรื่องของเธอ" เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเข้ม เพื่อให้หญิงสาวได้สติ

จ้าวเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้า แต่ความโกรธของเธอก็ยังมีอยู่เต็มอก

เป็นขณะเดียวกันกับที่ผู้จัดการร้านมาถึงที่พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน

"คุณลูกค้าใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ" ผู้จัดการพยายามพูดจากับชายคนนั้นดี ๆ

ทว่าก็เหมือนว่าเขาจะไม่ยอมลดละ พร้อมกับชี้หน้ามาเก๊าอีกครั้ง

"มึงระวังตัวไว้ให้ดี กูไม่จบง่าย ๆ แน่"

มาเก๊าไม่ตอบอะไรเพียงแค่ยืนมองการกระทำนั้นเงียบ ๆ ทว่าสายตาของเขานั้นแข็งกร้าวและน่ากลัวว่าการที่จะตอบโต้เสียด้วยซ้ำ

ชายคนนั้นถูกลากตัวออกไปพร้อมกับเสียงโวยวายของเขา ก่อนที่สถานการณ์จะกลับมาสู่ปกติ แม้มาเก๊าจะยังยืนอยู่ที่เดิมแต่เขาก็ไม่อาจลบล้างอารมณ์ที่มันค้างอยู่ในใจได้เลย

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจัดการคนประเภทนี้ได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรเหมือนเดิมเขาต้องอยู่กับคำว่าอดทนแม้ไม่รู้ว่าทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมตอนไหนก็ตาม

เขาพรูลมหายใจออกมาช้า ๆ มือทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างที่ไม่ควรเป็น ความโกรธแค้นไม่เคยหายไปจากใจของเขา...

"ตี๋โอเคหรือเปล่า" เธอเอ่ยถามเขาเสียงเบา

"จ้าวกลับไปนั่งเถอะ แต่ถ้าเมามากก็กลับไปนอนได้แล้ว" มาเก๊าหลบสายตา

"เค้าก็แค่เป็นห่วง" เธอบอกกับเขาตรง ๆ

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องมันจบแล้ว" เขาแค่นหัวเราะออกมาเพื่อให้เธอสบายใจ

"ตี๋ไม่เห็นจะต้องยอมคนแบบนั้นเลยนะ" เธอพูดออกไปด้วยอารมณ์โมโหไม่ต่างจากเขา

มาเก๊ามองหน้าเธอ ราวกับมีคำพูดมากมายที่อยากจะตอบในประโยคนั้น

"จะไม่ให้เราอดทนได้ยังไง เราอยู่ในหน้าที่นะ" เขาเลือกที่จะอธิบายด้วยเหตุผล

หลังจากสิ้นประโยคนั้น มาเก๊าก็เดินกลับไปทำงานของเขาต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่สายตานั้นทำให้จ้าวรู้ดีว่าเขาไม่ได้อยากอดทนเสียด้วยซ้ำ มันเหมือนกับว่าเขากำลังซ่อนตัวตนบางอย่างเอาไว้ในใจเพียงแค่เธอคาดเดาไม่ได้ และเธอไม่รู้เลยว่าถ้าหากมาเก๊าไม่อดทนตามที่เธอบอกมันจะเกิดอะไรขึ้น

คนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ อย่างเขาจะทำอะไรได้มากกว่าที่เธอคิดหรือเปล่าก็ไม่รู้...

แต่ทั้งหมดที่ทำไปในวันนี้ไม่ใช่เพราะความเมามันควบคุมทุกสิ่งอย่าง ทว่าเพราะความเป็นห่วงทำให้เธอไม่กลัวเลยว่าตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง