บทที่ 8

บทที่ 8

หลังจากที่เรื่องโกลาหลนั้นจบลงทั้งสามสาวก็กลับมาที่คอนโดของเส้นด้าย ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะอยู่ให้ถึงตอนที่ร้านปิด ทว่าผิงผิงและเส้นด้ายกลัวว่าจ้าวจะไปหาเรื่องคนอื่นอีก ทั้งหมดก็เลยต้องตัดสินใจกลับมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

แต่กว่าจะกลับมาถึงจ้าวก็ดื้อดึงว่าจะอยู่ กระทั่งเส้นด้ายยื่นคำขาดว่าจะเรื่องนี้ไปบอกพ่อของเธอ จึงทำให้จ้าวต้องยอมกลับมาด้วย

ความเมามันได้เลือนรางไปจากสติของพวกเธอหมดแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างก็มีสติกันอย่างครบถ้วน และยังจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ดี

"อีจ้าว มึงไม่เป็นไรแน่นะ" เส้นด้ายเอ่ยถามประโยคนี้มาตั้งแต่อยู่ที่บาร์

"เออสิวะ มึงถามกูเป็นสิบรอบแล้ว" เธอก็ยังตอบประโยคเดิม ๆ อยู่เหมือนกัน

"กูก็เป็นห่วงมึงนี่หว่า เข้าไปมีเรื่องกับไอ้ตาลุงคนนั้นไม่กลัวมันต่อยเอาเหรอ" เส้นด้ายถอนหายใจเฮือกใหญ่

ผิงผิงวางกระเป๋าลงก่อนที่จะเดินมานั่งข้าง ๆ จ้าว

"เออ กูว่ามึงไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเรื่องนั้นเลย กูเข้าใจนะว่ามึงเมาแต่มันอันตรายเกินไป" น้ำเสียงของเพื่อนจริงจัง ราวกับเป็นการย้ำเตือนด้วยความเป็นห่วงจริง ๆ

"กูก็ไม่เห็นว่ามันจะกล้าทำอะไรเลย" เธอตอบไปอย่างไม่ได้คิดอะไร

"ก็เพราะมันเมาไง อีกอย่างตรงนั้นก็มีคนเยอะ แต่ถ้ามันเจอมึงข้างนอกแล้วจำหน้าได้ กูไม่อยากจะคิด" เส้นด้ายทำท่าทางขนลุก

"แต่ก็ช่างมันเถอะน่า เรื่องมันจบไปแล้ว" จ้าวไม่อยากรื้อฟื้นเรื่องนั้นขึ้นมาอีก เพราะมันเป็นการที่มาเก๊าโดนหาเรื่องทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรผิด

แค่นั้นมันก็เจ็บใจเธอมากเกินพอแล้ว

"แต่มีอีกเรื่องที่กูคันปากอยากพูดมาก" ผิงผิงลากเสียงยาว ก่อนที่ทุกคนจะหันไปมองเป็นตาเดียวกัน

"อะไร" จ้าวเลิกคิ้ว

"มึงเห็นสายตามาเก๊าไหม โคตรจะน่ากลัว ฟิลแบบคนที่เก็บอารมณ์โกรธมาก ๆ แล้วทำอะไรไม่ได้" ผิงผิงอธิบาย

จ้าวพยักหน้าเห็นด้วย แววตานั้นสื่อความหมายหลายอย่างที่ทำให้เธอสับสน เธอรู้ดีว่าเขาไม่ได้อยากยอมคนแบบนั้นสักนิด ทว่าเมื่ออยู่ในหน้าที่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก

แต่ที่แปลกไปมากกว่านั้นคือการที่คนนิ่ง ๆ เงียบ ๆ อย่างมาเก๊าทำตัวผิดปกติไปจากที่เธอคิด มันก็เหมือนว่าเขามีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในใจแต่แสดงออกมาไม่ได้ในตอนนั้น

"ทรงนี้ไม่เห็นติ๋มเหมือนที่คิดไว้เลย" เส้นด้ายเสริม

"ก็อาจจะเป็นอารมณ์ปกติของคนที่โกรธมาก ๆ ก็ได้นะมึง" จ้าวพยายามแก้ต่าง เพราะเธอเองก็ไม่อยากหลงเชื่ออะไรผิด ๆ ไม่ว่าจะเป็นความคิดของตัวเองหรือคำพูดของเพื่อนก็ตาม

"แหม กูรู้ว่ามึงชอบมัน แต่ไม่ต้องเข้าข้างไปทุกอย่างก็ได้"

"กูพูดตามความจริง อาจจะเป็นเรื่องปกติด้วยซ้ำแค่เรายังไม่รู้นิสัยของเขาดีพอ" เธอหาเหตุผลมาลบล้าง

"กูไม่ได้โง่นะ กูพูดตามสิ่งที่กูเห็นต่างหาก บางทีไอ้ตี๋ของมึงอาจจะไม่ติ๋มก็ได้"

จ้าวชะงักไปชั่วครู่ มาเก๊าอาจจะเป็นอย่างที่เพื่อนของเธอพูดก็ได้ เพียงแค่เขาไม่ได้แสดงออก และถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เธอจะทนมองสายตาที่แข็งกร้าวมากกว่าความอ่อนโยนได้อย่างไรกัน

โอ๊ย... ตี๋อย่าทำร้ายใจกันเลย

"ไม่รู้แหละ ถ้าเขายังไม่ได้แสดงตัวตนอะไรออกมามากกว่านี้ กูก็จะเชื่อว่ามันเป็นแค่ความโกรธที่ใคร ๆ ก็มีกันได้ทั้งนั้น"

ว่าแล้วจ้าวก็หยัดกายลุกขึ้น ก่อนจะไปทิ้งตัวลงนอนที่เตียงขนาดใหญ่ของเส้นด้าย เพื่อนทั้งสองส่ายหน้าไปมาให้กับความดื้อรั้นที่ไม่ยอมเปิดใจรับฟังอะไรของจ้าว

กระนั้นพวกเธอก็เลือกที่จะลืมเรื่องนี้ไป เพราะมันไม่มีเหตุผลและความจำเป็นมากพอที่จะต้องไปสืบสาวราวเรื่องให้เหนื่อยเปล่า ๆ

"อีจ้าว ลุกขึ้นมานั่นที่กูนะ" เส้นด้ายเท้าเอวยืนมอง

"มึงก็นอนก็เลือกนอนสักฝั่งหนึ่งสิ กูจะนอนตรงกลาง" จ้าวตอบกลับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"นี่กูหรือมึงกันแน่ที่เป็นเจ้าของห้อง" เส้นด้ายได้แต่ลอบถอนหายใจเท่านั้น ก่อนจะแบ่งฝั่งกันนอนกับผิงผิงอย่างเลี่ยงไม่ได้

"สักวันก็จะถ่ายรูปมึงในสภาพนี้ไปให้ไอ้ตี๋ดู" ผิงผิงเอ่ย

แต่โชคดีที่ตอนนั้นจ้าวสลบไปแล้ว จึงทำให้ไม่รู้ในสิ่งที่เพื่อนพูดคุยกัน

แม้ในความฝันของเธอก็ยังมีมาเก๊ามาคอยปั่นป่วนให้เธอรู้สึกดี ตั้งแต่ได้รู้จักกับเขาก็ไม่มีวันไหนเลยที่เธอจะไม่มีความสุขในชีวิต ราวกับเขาได้เข้ามาเติมเต็มในสิ่งที่เธอขาดหายไปนาน แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีความรู้สึกที่เหมือนกับเธอเลยสักนิดก็ตาม

แต่ขอเพียงได้เจอหน้าเขาทุกวันก็เป็นยาใจให้กับคนขี้เหงาคนนี้ได้แล้ว...!

ทางด้านมาเก๊าก็ได้แต่แบกรับความรู้สึกของตัวเองกลับมาที่ห้องเช่าราคาถูก ๆ เขาต้องใช้ความอดทนเป็นอย่างมากที่จะควบคุมตัวเองไม่ให้ทำเรื่องไม่ดีลงไป เขาต้องมีความใจเย็นมากพอเพื่อที่จะได้ทำงานนี้ต่อไป อะไรที่จะทำให้เขายืนหยัดได้ด้วยตัวเองเขาก็ต้องรักษามันเอาไว้

แม้จะแลกกับความเป็นตัวเองก็ตาม

แต่หากว่าวันไหนที่เขาได้มีอำนาจกลับคืนมาบ้าง รับรองว่าคนพวกนั้นได้รับกรรมที่ทำเอาไว้อย่างแน่นอน ระดับลูกชายของมาเฟียผู้ทรงอำนาจความแค้นนั้นเป็นของหวานชั้นดีที่ทำให้ชีวิตเขาอยู่ได้มาถึงตอนนี้