ตอนที่ 1

สายเรียกเข้าจากอดีต

แสงไฟนีออนจากย่านทองหล่อส่องกระทบใบหน้าอิ่มเอิบของ มะลิษา วงศ์พิมาน วัย 23 ปี เธอเดินเข้าสู่ร้าน "Malin Studio" ซึ่งเป็นสตูดิโอออร์แกไนซ์ของเธอเองด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า แม้รูปร่างจะดูอวบอิ่มแต่ท่วงท่าการเดินของเธอมั่นใจและเป็นธรรมชาติ จนผู้คนรอบข้างต้องหันมามอง

มะลิษาจัดเป็นหญิงสาวที่มั่นใจในเสน่ห์ของตัวเอง เธอรู้ว่าเธอสวย เธอฉลาด และความอวบของเธอคือความเย้ายวนที่ใคร ๆ ก็ปฏิเสธไม่ได้ โดยเฉพาะ แคลวิน แฟนหนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกา ที่เธอคบมาได้หกเดือนตั้งแต่เขามาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ไทย

วันนี้เธอแวะกลับมาเอากระเป๋าที่ลืมไว้ที่สตูดิโอยามวิกาล เพราะเพิ่งไปร่วมปาร์ตี้กับลูกค้ามา ทันทีที่ไขกุญแจเข้าไปในสตูดิโอที่มืดสนิท มะลิษาก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลกไป... เสียงเพลงเบา ๆ ถูกเปิดคลออยู่ในห้องเก็บของด้านใน

เธอชะงักฝีเท้า หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ด้วยความที่เคยเป็นออร์แกไนซ์ที่จัดจ้าน เธอจึงเลือกที่จะไม่ส่งเสียง แล้วค่อย ๆ เดินย่องไปที่ประตูห้องเก็บของที่ถูกแง้มไว้เล็กน้อย

เสียงกระซิบกระซาบและความอื้ออึงที่เล็ดลอดออกมาทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ

“อื้ออ... แคลวิน... อย่าทำแรง...ที่นี่ร้านเธอ...” เสียงครางของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจนในความเงียบ

มะลิษากำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ เธอผลักประตูห้องเก็บของเข้าไปทันทีโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

ภาพที่เห็นคือ แคลวิน แฟนหนุ่มของเธอ กำลังก้มหน้าจูบอย่างดูดดื่มกับผู้หญิงอีกคนที่อยู่ภายใต้แสงสลัว ๆ บนกองผ้า เธอจำผู้หญิงคนนั้นได้ทันที... เจสซี่ พนักงานพาร์ทไทม์ในร้านของเธอเอง ที่มีรูปร่างผอมเพรียวและเอวบางเฉียบ

มะลิษายืนนิ่งอยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความโกรธจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด

“แคลวิน!” เธอตวาดเสียงดังลั่น จนทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างตกใจ

แคลวินรีบดึงเสื้อกลับมาสวม แต่สายตาของเขามีแต่ความตกใจที่จับได้ ไม่มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย ส่วนเจสซี่พยายามซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง

“มะลิ! มัน... มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ!” แคลวินพยายามแก้ตัวอย่างตะกุกตะกัก

มะลิษาเดินตรงเข้าไปหาเจสซี่ที่ร่างผอมบางอย่างรวดเร็ว เธอคว้าแขนเจสซี่แล้วกระชากออกมาอย่างแรง

“ไม่ใช่อย่างที่คิดเหรอคะ! เสียงครางเรียกชื่อในห้องเก็บของมันไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิดได้เหรอ!” เธอตวาดใส่เจสซี่

จากนั้นเธอหันไปจ้องหน้าแคลวิน ดวงตาของเธอร้อนผ่าวด้วยน้ำตาที่เริ่มคลอ “นาย! คบกับฉันหกเดือน! นอกใจฉันกับพนักงานที่ฉันจ้าง! เพราะเธอผอมกว่าฉันใช่ไหมแคลวิน!”

แคลวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างเห็นแก่ตัว “มะลิเธอดีทุกอย่าง...ไอเลิฟยูนะ...แต่บางทียูก็...อ้วนไปหน่อย”

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของมะลิษา แม้เธอจะมั่นใจในรูปร่างตัวเองแค่ไหน แต่คำพูดจากคนที่รักก็ทำให้เธอทรุดลง

“ออกไปจากร้านฉันเดี๋ยวนี้!” เธอสั่งเสียงสั่นเครือ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความอับอายไหลทะลักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “ออกไปจากชีวิตฉันทั้งคู่! ฉันไม่ต้องการเห็นหน้าพวกแกอีก!”

มะลิษาโยนกระเป๋าสตางค์ของแคลวินใส่หน้าเขา แล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องเก็บของอย่างหมดแรง ปล่อยให้ทั้งสองคนรีบหนีออกจากร้านไปอย่างไม่เหลียวหลัง

มะลิษานั่งร้องไห้อยู่ในร้านอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะรวบรวมสติขับรถกลับคฤหาสน์หรูในย่านสุขุมวิท ใบหน้าสวยถูกบวมช้ำจากการร้องไห้หนักตลอดทาง

“มะลิ! ลูก!” คุณหญิงรมณีย์ ผู้เป็นมารดาของเธอ รีบวิ่งเข้ามาหาทันทีที่เห็นสภาพของลูกสาว

“เกิดอะไรขึ้นลูก! ใครทำอะไรลูกแม่!” คุณหญิงรมณีย์กอดลูกสาวไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง

มะลิษาปล่อยโฮอีกครั้งในอ้อมกอดของแม่ เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แม่ของเธอก็รู้ทันทีว่ามันเกี่ยวข้องกับเรื่องความรัก

“มันไม่คู่ควรกับลูกหรอกมะลิ” แม่ของเธอปลอบโยนอย่างอ่อนโยน “ผู้ชายที่มองผู้หญิงที่รูปร่างภายนอก... ผู้ชายแบบนั้นไม่คู่ควรกับลูกสาวที่ฉลาดและมีค่าของแม่เลยนะ”

ตลอดคืนนั้น มะลิษาใช้เวลาอยู่กับแม่ เธอนอนไม่หลับและมองเพดานด้วยความรู้สึกชาชิน เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเองที่ยอมร้องไห้ให้กับผู้ชายคนเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่มะลิษากำลังนั่งดื่มกาแฟและพยายามจัดการกับอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นพร้อมกับหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

เธอลังเลที่จะรับ แต่สุดท้ายก็กดรับสาย

“ฮัลโหลค่ะ... ใครคะ?” เธอตอบด้วยเสียงที่ยังแหบ ๆ

“ฉันเอง! ลิน! ธิดาลินไงแก! จำไม่ได้เหรอ!?”

มะลิษานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ภาพของเพื่อนสนิทในวัยเด็กจะย้อนกลับมาในความทรงจำ

ธิดาลิน ไพศาลกิจ คือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอในช่วงสั้น ๆ ที่ครอบครัวเธอต้องย้ายตามคุณพ่อไปทำธุรกิจที่ต่างจังหวัดเมื่อหลายปีก่อน ลินเป็นเด็กสาวตัวอวบที่น่ารัก อ่อนโยนและฉลาด

สุดท้ายต้องแยกจากกันเมื่อครอบครัวมะลิษาย้ายกลับกรุงเทพฯ หลังจากธุรกิจไปได้ดี มะลิษาเคยทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ให้ลินเมื่อหลายปีที่แล้ว โดยไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเสียงเพื่อนคนนี้อีกครั้ง

“ลิน! นี่แกจริง ๆ เหรอ!” มะลิษาพูดด้วยความตื่นเต้นอย่างแท้จริง จนลืมเรื่องแคลวินไปชั่วขณะ

“ใช่สิมะลิ! ฉันตามหาเบอร์แกมานานมาก! เบอร์นี้ฉันต้องค้นหาจากสมุดที่แกเคยจดให้ไว้เลยนะ!”

หลังจากทักทายกันอย่างยาวนาน ลินก็ตัดเข้าสู่เรื่องสำคัญ

“ฉันโทรมาเพราะฉันมีเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตจะบอกแก... ฉันกำลังจะแต่งงานแล้วนะมะลิ!”

มะลิษายิ้มทั้งน้ำตา “จริงเหรอ! ยินดีด้วยนะลิน!”

“ฉันอยากให้แกมางานแต่งงานของฉันที่นี้ และมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวของฉันได้ไหมมะลิ?”

มะลิษาตัดสินใจทันที... เธอต้องหนีจากกรุงเทพฯ และความทรงจำที่เจ็บปวดนี้ การไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ลินอาจเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ที่เธอต้องการ

“แน่นอนสิลิน! ฉันไปแน่! เพื่อนสนิทคนเดียวของฉันแต่งงานทั้งที... ฉันจะไปช่วยป่วนงานแต่งแกให้สุดเหวี่ยงไปเลย!”

สารวัตรธนภพ เวชกุล หรือ สารวัตรโจ้ วัย 30 ปี เพิ่งได้รับตำแหน่งสารวัตรใหม่ในกรุงเทพฯ ชีวิตของเขาในเมืองใหญ่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดในหน้าที่ตำรวจ แต่เมื่อเลิกงาน เขาคือนายตำรวจหนุ่มรูปหล่อที่สาว ๆ มักรุมล้อมอยู่เสมอ

ด้วยรูปร่างสูงโปร่ง กล้ามเนื้อที่ดูแข็งแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ต และใบหน้าคมคายที่ดูเย็นชา ทำให้เขามีเสน่ห์อันตรายที่ดึงดูดผู้หญิงจำนวนมาก

ในยามค่ำคืนที่ไม่สวมเครื่องแบบ สารวัตรโจ้มักจะไปผ่อนคลายด้วยการขับรถสปอร์ตราคาแพงไปรอบเมือง หรือเข้าผับหรู ๆ เพื่อหาความสำราญทางกาย เขาใช้เซ็กส์เป็นเครื่องมือระบายความกดดันจากการทำงาน และเขามักจะเป็นคนควบคุมเกมรักทั้งหมดอย่างเด็ดขาดและเร่าร้อน

แต่แม้จะมีผู้หญิงมากมายเข้ามาในชีวิต เขาก็ไม่เคยสนใจใครอย่างจริงจัง จนกระทั่ง...

ไม่กี่เดือนต่อมา สารวัตรโจ้ก็ได้รับคำสั่งให้ย้ายไปประจำอยู่โรงพักในอำเภอเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในต่างจังหวัด การย้ายตำแหน่งนี้เป็นเพียงการพักเบรกจากความเครียดในเมืองหลวง ซึ่งเขาเชื่อว่าจะกลับมาในไม่ช้า

ทันทีที่เขาย้ายไปถึง อำเภอแห่งนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ดึงดูดสายตาเขาได้ทันที ธิดาลิน หญิงสาวร่างอวบที่ดูอ่อนโยนและฉลาดหลักแหลม เธอมีรอยยิ้มที่จริงใจและดวงตาที่บริสุทธิ์

สารวัตรโจ้รู้สึกประทับใจในตัวลินอย่างมาก ความรู้สึกนี้ต่างจากความใคร่ที่เขามีต่อผู้หญิงคนอื่น ๆ ในเมืองกรุง แต่ก่อนที่เขาจะเริ่มทำความรู้จักเธออย่างจริงจัง เขาก็ได้รู้ความจริงที่ว่า...

ลินกำลังคบหาดูใจกับ ปลัดเชษฐ์ ปลัดอำเภอหนุ่มรูปหล่อผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในอำเภอ และทั้งสองกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานในไม่ช้า

สารวัตรโจ้กินแห้วอย่างเจ็บปวด แต่ในฐานะเพื่อนร่วมงานและการสนิทกันมากขึ้นของเขาและปลัดเชษฐ์ ทำให้เขาก็ต้องรับหน้าที่เป็น เพื่อนเจ้าบ่าว ในงานแต่งงานของคนที่เขาแอบชอบอย่างเจ็บช้ำ

“เอาเถอะไอ้โจ้” เขาบอกตัวเองในใจ “งานแต่งงานนั่น...คงเป็นแค่งานเดียวที่ต้องเจอกัน แล้วทุกอย่างก็จะกลับสู่ความสงบ”

แต่เขาไม่รู้เลยว่า ในงานแต่งงานนั้น เขากำลังจะได้พบกับ 'ยัยเด็กปากจัด' ที่จะมาทำลายความสงบ และทะลวงกำแพงความซึนของเขาให้พังพินาศอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน