ตอนที่ 2

รูปลักษณ์ใหม่และภารกิจ 'จองคิว' สารวัตรซึน

แสงแดดยามเช้าในกรุงเทพมหานครส่องสว่างลอดผ่านผ้าม่านราคาแพงในห้องนอนของมะลิษา แต่วันนี้ความรู้สึกของเธอกลับต่างไปจากเมื่อวาน ความโศกเศร้าจากการถูกทรยศยังคงทิ้งรอยจางๆ ไว้ในหัวใจ แต่มันถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะปฏิวัติตัวเอง มะลิษายืนส่องกระจกมองร่างอวบอิ่มของตัวเองในชุดคลุมอาบน้ำ เธอยกยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบกุญแจรถหรูมุ่งหน้าไปยังซาลอนระดับไฮเอนด์ใจกลางเมือง

"เปลี่ยนให้หมดค่ะช่าง เอาแบบที่เห็นแล้วต้องตะลึง" มะลิษาบอกช่างผมประจำตัวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

ตลอดทั้งวันนั้น มะลิษาใช้เวลาไปกับการเนรมิตโฉมใหม่ ผมยาวสลวยถูกย้อมเป็นสีน้ำตาลทองประกายหม่นที่ช่วยขับผิวขาวเนียนของเธอให้ดูผ่องใสและดูแพงขึ้นกว่าเดิม ช่างทำผมม้วนลอนใหญ่ให้ผมดูมีวอลลุ่มรับกับใบหน้าสวยคม ต่อด้วยการต่อขนตาปลอมแบบวอลลุ่มที่ทำให้ดวงตาคู่สวยดูเย้ายวนและน่าค้นหาทุกครั้งที่กะพริบตา ไม่เพียงแค่นั้น เธอยังใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงในการทำเล็บสีแดงสดปลุกความมั่นใจ และเข้าสปาขัดผิวจนทั่วร่างนวลเนียนลื่นมือ

เมื่อเดินออกจากซาลอน มะลิษาไม่ใช่ผู้หญิงที่นั่งร้องไห้เพราะโดนผู้ชายทิ้งอีกต่อไป แต่เธอคือ "ยัยอวบสายแซ่บ" ที่พร้อมจะสะกดทุกสายตา

"ลาก่อนนะแคลวิน ขอบใจที่ทำให้ฉันรู้ว่าฉันสวยกว่าที่นายคิดเยอะ" เธอกระซิบกับตัวเองขณะมองเงาสะท้อนในกระจกร้าน

วันต่อมา มะลิษาเดินทางไปสนามบินสุวรรณภูมิด้วยลุคที่ใครเห็นเป็นต้องเหลียวมอง เธอสวมเดรสรัดรูปโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างภาคภูมิใจ เมื่อเครื่องบินแลนดิ้งสู่จังหวัดเป้าหมาย มะลิษาไม่รอช้าที่จะเช่ารถเก๋งสมรรถนะดีขับมุ่งหน้าสู่อำเภอที่ลินอยู่ ตลอดสองข้างทางที่เป็นทุ่งนาและขุนเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเหงา แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ทันทีที่เช็คอินเข้าโรงแรมหรูที่สุดในอำเภอ มะลิษารีบต่อสายหาเพื่อนรักทันที

"ยัยลิน! ฉันถึงโรงแรมแล้วนะแก เตรียมตัวรับแขกวีไอพีคนนี้ได้เลย!"

บรรยากาศร้านอาหารริมน้ำยามเย็นดูร่มรื่นและอบอุ่น ปลัดเชษฐ์และลินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ความสุขที่เอ่อล้นจากคู่รักที่กำลังจะแต่งงานกันทำให้อากาศรอบตัวดูหวานไปหมด แต่มะลิษาที่ก้าวเข้ามาในร้านด้วยชุดเดรสสีสดใสและรองเท้าส้นสูงปรี๊ดกลับทำให้บรรยากาศนั้นดูร้อนแรงขึ้นมาทันที

"ยัยลิน! แกนี่มันโชคดีจริง ๆ นะที่ได้ปลัดหล่อขนาดนี้! แกดูผอมลงด้วยนะเนี่ย!" มะลิษาตะโกนทักทายพร้อมโผเข้ากอดเพื่อนรักอย่างแรงจนลินตัวโยน

ลินหัวเราะร่าพลางกอดตอบเพื่อนสนิท "มะลิ! แกสวยขึ้นมากเลยนะเนี่ย สีผมนี้เกิดสุด ๆ!"

ปลัดเชษฐ์ยิ้มรับคำชมอย่างอารมณ์ดี เขาชื่นชมในความตรงไปตรงมาของเพื่อนภรรยาคนนี้เสมอ ก่อนที่เขาจะหันไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นจุดรวมสายตาของสาว ๆ ทั้งร้าน

"มะลิครับ นี่ สารวัตรธนภพ เวชกุล หรือ สารวัตรโจ้ เพื่อนเจ้าบ่าวของผมเอง"

มะลิษาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสายตาปะทะกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นโชว์ท่อนแขนที่มีกล้ามเนื้อกำยำ สารวัตรโจ้ในชุดนอกเครื่องแบบดูหล่อเหลากว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก ใบหน้าคมเข้มคู่นั้นดูนิ่งขรึมและเย็นชา แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวมะลิษาอย่างรุนแรง

เขายืนขึ้นเต็มความสูง พยักหน้าให้เธอด้วยท่าทางสุภาพแต่เว้นระยะห่าง "สวัสดีครับคุณมะลิษา ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

น้ำเสียงทุ้มเรียบนั้นทำเอาหัวใจของมะลิษากระตุกไปจังหวะหนึ่ง เธอจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่เคยหม่นหมองจากความรักครั้งเก่าหายไปสิ้น เหลือเพียงความซุกซนและกระหายที่จะทำความรู้จัก

"โอ้โห! นี่แหละที่เขาเรียกว่า ของจริง!" มะลิษาอุทานออกมาอย่างลืมตัว "สวัสดีค่ะสารวัตรโจ้ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันค่ะ... มาก ๆ เลยด้วย"

มะลิษานั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา ท่วงท่าการขยับตัวของเธอจงใจให้ดูเย้ายวน สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของตำรวจหนุ่มอย่างไม่ปิดบัง

"สารวัตรคะ! ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว สารวัตรดูไม่น่าจะมาเป็นตำรวจเลยนะคะ" เธอเปิดประโยคแรกด้วยการรุกหนักทันที

โจ้เลิกคิ้วเล็กน้อย ความนิ่งขรึมที่เป็นเกราะกำบังเริ่มสั่นคลอนเพราะความกล้าของยัยอวบคนนี้ "ทำไมถึงคิดแบบนั้นครับ"

"ก็สารวัตรดูเหมือนพระเอกหนังฮ่องกงมากกว่าจะมานั่งจับผู้ร้ายตามตลาดนี่คะ! แบบนี้ก็ต้องมีคนเข้าคุกเพราะความหล่อของสารวัตรแน่เลย ดิฉันล่ะอยากจะไปลองติดคุกที่สารวัตรคุมดูจัง"

ปลัดเชษฐ์ถึงกับหลุดขำพรืดออกมา "คุณมะลิษานี่ปากจัดจ้านสมคำร่ำลือเลยนะครับโจ้"

สารวัตรโจ้เพียงแต่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมะลิษาอย่างท้าทาย "คุณมะลิษาก็ดู... มั่นใจสมคำร่ำลือเหมือนกันครับ"

"เป็นธรรมชาติค่ะปลัด" มะลิษายักไหล่อย่างมั่นใจ ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้าสารวัตรหนุ่มที่ยังคงทำหน้านิ่ง "ว่าแต่สารวัตรมีแฟนหรือยังคะ? ถ้ายังไม่มี… ดิฉันขอจองคิวไว้เลยนะคะ"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบไปชั่วอึดใจ ลินมองเพื่อนตัวเองด้วยความอึ้ง ส่วนปลัดเชษฐ์ก็นั่งลุ้นว่าเพื่อนตำรวจจอมซึนของเขาจะตอบยังไง

สารวัตรโจ้วางแก้วน้ำลงช้า ๆ เขาโน้มตัวลงมาข้างหน้าเล็กน้อยจนมะลิษาได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่แสนเซ็กซี่จากตัวเขา "ผมยังไม่มีแฟนครับคุณมะลิษา และผมไม่ได้รับจองคิวทางโทรศัพท์ด้วย"

เขาจ้องตาเธอเขม็ง น้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างทำให้มะลิษาขนลุกซู่ "ถ้าอยากจองคิว… คงต้องเข้ามาคุยกันแบบส่วนตัวนะครับ"

มะลิษาอ้าปากค้างไปวินาทีหนึ่ง เธอไม่คิดว่า "น้ำนิ่งจะไหลลึก" ขนาดนี้ สารวัตรโจ้ไม่ใช่แค่คนซึนธรรมดา แต่เขามี "อาวุธ" รับมือที่ร้ายกาจกว่าที่เธอคิด

"หึ! ได้เลยค่ะสารวัตรโจ้! ดิฉันไม่พลาดโอกาสนั้นแน่นอน!" มะลิษาหัวเราะออกมาอย่างถูกใจอย่างที่สุด

การสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างออกรส มะลิษาคอยคีบอาหารให้สารวัตรโจ้สลับกับการหยอดมุกเสี่ยวบ้าง มุกแซ่บบ้าง ซึ่งเขาก็รับบ้างไม่รับบ้างแต่ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ กลับกัน เขากลับแอบมองสำรวจรูปร่างอวบอิ่มที่ดูนุ่มนิ่มไปทั้งตัวของเธอเป็นระยะ

"มะลิจ๊ะ คืนนี้ไปนอนที่บ้านพักปลัดกับลินไหม?" ลินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงหลังทานอาหารเสร็จ "ไปนอนด้วยกัน จะได้คุยกันให้หายคิดถึง"

มะลิษาส่ายหน้าทันควันพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "โอ๊ยย ไม่เอาหรอกยัยลิน ฉันไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอผัวเมียเขาจะจู๋จี๋กันหรอกจ้ะ อีกอย่างปลัดเชษฐ์คงอยากให้แกนอนกอดเขามากกว่านอนกอดเพื่อนอย่างฉันนะ"

เธอพูดพลางหันไปส่งสายตาหวานเชื่อมให้สารวัตรโจ้ที่ยืนอยู่ข้างรถ "แต่ถ้าลินอยากให้ฉันไปนอนที่ไหนสักที่ที่ไม่ใช่โรงแรม... ฉันว่าไปพักที่บ้านพักสารวัตรโจ้น่าจะตื่นเต้นกว่าเยอะเลยนะคะ"

สารวัตรโจ้ที่กำลังกุญแจรถอยู่ถึงกับชะงัก เขาทำหน้านิ่งขรึมเหมือนเดิมแต่แววตาไหววูบ "บ้านพักตำรวจไม่สะดวกสำหรับคุณหรอกครับคุณมะลิษา... มัน 'ดุ' เกินไปสำหรับคนเมืองแบบคุณ"

"อุ๊ย! มะลิชอบของดุค่ะสารวัตร ยิ่งดุยิ่งเร้าใจ" เธอสวนกลับทันทีโดยไม่เว้นช่วง

"ยัยเด็กแก่แดด..." โจ้พึมพำในลำคอเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน

เขาหันไปลาปลัดเชษฐ์และลิน ก่อนจะหันมามองมะลิษาที่ยังคงยืนฉีกยิ้มให้เขาอย่างผู้ชนะ "เดินทางกลับโรงแรมดี ๆ นะครับคุณมะลิษา อย่าไปขับรถหลงที่ไหนล่ะ... เดี๋ยวผมต้องไปตามจับตัว"

"ถ้าสารวัตรเป็นคนจับ มะลิจะยอมให้ใส่กุญแจมือแต่โดยดีเลยค่ะ" มะลิษาขยิบตาให้หนึ่งที

เมื่อสารวัตรโจ้ขับรถออกไป เขามองกระจกหลังเห็นมะลิษายืนโบกมือหยอย ๆ รอยยิ้มมุมปากที่เคยมีเพียงเล็กน้อยก็กว้างขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ มือหนาที่กำพวงมาลัยแน่นขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน

‘ยัยเด็กแก่แดดเอ๊ย... เธอไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นกับไฟ’ เขาคิดในใจพลางปรับกระจกมองหน้าตัวเองที่ดูเคร่งขรึมเพื่อซ่อนความหื่นกระหายที่เริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อนึกถึงหน้าอกหน้าใจอิ่มเอิบและริมฝีปากสีแดงสดของเธอ

ทางด้านมะลิษา เธอขึ้นรถของตัวเองด้วยความรู้สึกสะใจและตื่นเต้นอย่างที่สุด แผลใจจากแคลวินดูเหมือนจะได้รับการเยียวยาด้วย "ยาแรง" อย่างสารวัตรโจ้เข้าอย่างจัง

"สารวัตรโจ้เหรอ... หึหึ เตรียมตัวไว้เถอะค่ะ มะลิษาคนนี้จะทำให้สารวัตรต้องเรียกหา 'ยัยอวบคนนี้' ทั้งคืนเลยคอยดู!"