ตอนที่ 6

บังเอิญ...หรือเปล่า

เช้าวันอาทิตย์อากาศปลอดโปร่ง แสงแดดอุ่น ๆ ส่องลอดช่องไม้เข้ามาในบ้านของยายแดง กลิ่นข้าวสวยหอมลอยคลุ้งไปทั่วบ้าน

แก้มในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าขายาวเดินออกมาหน้าบ้าน ถือบัวรดน้ำเหมือนทุกเช้า เสียงน้ำไหลกระทบใบไม้เป็นจังหวะคุ้นเคย

แต่เช้าวันนี้กลับมีบางอย่างที่เธอรู้สึกแปลกไป... ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะคันใหญ่ที่มักจะแล่นผ่านหน้าบ้าน ไม่มีเสียงแตรสั้น ๆ ที่มักดังทุกเช้าเหมือนเป็นสัญญาณทักทายจากใครบางคน

“แปลกจัง...” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง

ตั้งแต่ทำงานกับเสี่ยเมธมา เขาไม่เคยหายเงียบไปแบบนี้เลย โดยเฉพาะเช้าวันหยุดที่มักแวะมาหายายแดงทุกครั้ง

ไม่รู้สิ...มันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง

“แก้ม! มากินข้าวได้แล้วลูก!” เสียงยายแดงดังมาจากในครัว

“ค่า!”

บนโต๊ะอาหารมีข้าวต้มหมูหอมกรุ่น กับข้าวผัดที่ยายทำไว้ตั้งแต่เช้า และชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งหัวเราะกับยายอยู่ก่อนหน้า

“พล ทำไมตื่นเช้าจังเลยจ๊ะลูก?”

“ยายทำกับข้าวหอมขนาดนี้ จะให้นอนต่อได้ไงครับ” เขายิ้มกว้าง ตักข้าวผัดเข้าปากไปหนึ่งคำอย่างไม่ถือตัว

แก้มเดินมานั่งลงข้าง ๆ พล พลางถอนหายใจเบา ๆ “บอกแล้วไงว่าที่บ้านไม่มีแอร์ ร้อนจะตาย นายยังจะมานอนอีก”

“ก็นี่ไง ยังอยู่ได้สบายเลย” เขายักคิ้ว “แถมได้กินฝีมือยายแดงด้วย คุ้มจะตาย”

ยายหัวเราะเบา ๆ “เด็กคนนี้พูดจาถูกใจยายจริง ๆ”

พล หรือ พีระพล เพื่อนสนิทของแก้มตอนเรียนมหาวิทยาลัย เป็นลูกชายเจ้าของห้างใหญ่ในกรุงเทพ แต่เจ้าตัวกลับใช้ชีวิตเรียบง่าย ติดดิน ไม่ถือตัว

เขาเป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มง่าย คุยเก่ง และดูจะเข้ากับทุกคนได้โดยไม่ต้องพยายามเลยสักนิด ต่างจากเสี่ยเมธที่มักพูดน้อย แต่มีอิทธิพลในทุกคำพูด

หลังจากกินข้าวเสร็จ พลก็เอนตัวพิงเก้าอี้ “แก้ม วันนี้ว่างใช่ไหม พาเราเที่ยวหน่อยสิ”

“จะเที่ยวอะไร ที่นี่ก็มีแต่สวนกับตลาด”

“ก็อยากดูน่ะ อยากเห็นที่แก้มชอบอยู่ แถมจะได้ไปหาของอร่อย ๆ กินด้วยไง”

ยายแดงหัวเราะเบา ๆ “ไปเถอะลูก เดี๋ยวยายอยู่คนเดียวได้ ไม่ต้องห่วงยายหรอก”

“แน่ใจนะคะยาย”

“แน่ใจสิ ยายแก่แล้วแต่ยังไม่เปราะซะหน่อย”

แก้มจึงยอมตกลง ทั้งคู่ขับรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าคู่ใจของแก้มเข้าเมืองด้วยกันโดยที่พบเป็นคนซ้อนท้ายเพราะเขาขับไม่เป็น เสียงหัวเราะของพลดังเป็นระยะระหว่างทาง เขาชี้ชวนดูนั่นดูนี่อย่างตื่นเต้นราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่

“เธอนี่อยู่แต่บ้านจริง ๆ นะ แถวนี้วิวดีจะตาย”

“อยู่จนเบื่อแล้วล่ะ” แก้มตอบยิ้ม ๆ “นายพึ่งมาทีเดียวก็ตื่นเต้นสิ”

“แน่นอนสิ ก็ได้มาเห็นบ้านเกิดของคนสำคัญ”

คำพูดของพลทำให้แก้มหันไปมองนิดหนึ่ง แต่เจ้าตัวก็แกล้งทำเป็นหันไปมองวิวแทน

ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าดังกลางเมือง เป็นร้านเล็ก ๆ แต่คนแน่นขนัด

“ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ เรามากินบ่อยกับยาย” แก้มพูดขณะเดินไปหาที่นั่ง

“ดีเลย ฉันหิวพอดี”

พอได้นั่งลง ทั้งสองก็สั่งก๋วยเตี๋ยวคนละชาม แล้วเริ่มคุยกันอย่างออกรส พลเล่าเรื่องงานที่กรุงเทพ เรื่องเพื่อนเก่าที่แต่งงานกันไปแล้ว และเรื่องที่เขาคิดจะเปิดธุรกิจเล็ก ๆ ของตัวเอง

แก้มฟังด้วยรอยยิ้ม มันรู้สึกดีที่ได้เจอเพื่อนเก่าที่พูดคุยกันสบายใจแบบนี้ แต่ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงลูกค้าบางส่วนในร้านเริ่มซุบซิบเบา ๆ

“นั่นเสี่ยเมธหรือเปล่านั่น?”

“ใช่ ๆ เสี่ยเมธเจ้าของสวนปาล์มนั่นแหละ!”

แก้มเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ สายตาสบเข้ากับร่างสูงในชุดเชิ้ตแขนพับสีขาวที่กำลังเดินเข้ามาในร้านพร้อมลูกน้องสองคน

หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เสี่ยเมธมักไม่ค่อยเข้ามาในเมือง เว้นแต่มีธุระสำคัญ แต่วันนี้เขากลับมาอยู่ที่นี่...แถมบังเอิญมาเจอเธอเข้าอีก

“เฮ้ คุณเมธ!” พลโบกมือทักทันที “บังเอิญจังครับ!”

เมธหยุดเดิน พลางหันมามองตามเสียงนั้น พอเห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“อ้าว คุณพล... ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่”

“ผมมากับแก้มครับ เธอเพิ่งพามาเที่ยว” พลพูดอย่างเป็นกันเอง

แก้มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เธอหันไปสบตาเสี่ยเมธอย่างเลิ่กลั่ก

“เอ่อ... สวัสดีค่ะพี่เมธ”

“สวัสดีครับหนูแก้ม” เสียงทุ้มเรียบนิ่ง แต่แฝงแววบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

“มากินก๋วยเตี๋ยวเหรอครับ” พลพูดยิ้ม ๆ “ร้านนี้อร่อยจริง ๆ ผมชอบ”

“อืม... เห็นคนแน่นก็เลยลองบ้าง”

เมธยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปสั่งอาหาร แล้วเดินไปนั่งโต๊ะติดกัน ใกล้เสียจนแก้มรู้สึกใจเต้นแรงแปลก ๆ

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ระหว่างที่แก้มคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก เธอกลับรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาทางนี้เป็นระยะ

พลเองก็ดูไม่ค่อยใส่ใจนัก ยังคุยสนุกเหมือนเดิม พลางคีบลูกชิ้นหมูให้แก้ม แต่สำหรับแก้ม ทุกคำพูดของเขาเหมือนห่างไกล เพราะความรู้สึกตอนนี้ทั้งหมดกำลังจดจ่ออยู่กับคนที่โต๊ะข้าง ๆ

เมธนั่งนิ่ง ๆ แต่ในใจกลับมีบางอย่างรบกวน เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาที่ร้านนี้ด้วยซ้ำ แต่ลูกน้องเป็นคนเลือก

แล้วเขาก็ต้องมานั่งเห็น “เลขาส่วนตัว” ของเขากำลังหัวเราะกับผู้ชายอีกคน...

ชายหนุ่มยกช้อนขึ้นอย่างเรียบเฉย แต่ปลายนิ้วกลับกำช้อนแน่นกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว ในใจมีคำถามผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

แค่เพื่อนแน่เหรอ...แล้วทำไมหนูถึงดูสบายใจข้างเขาขนาดนั้น

ผ่านไปสักพักบ่ายคล้อยแดดเริ่มอ่อน เสียงรถที่แล่นผ่านไปมาบนถนนเส้นเล็ก ๆ หน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเรือดังแว่วมาเป็นระยะ กลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นยังคละคลุ้งอยู่ในอากาศ

“พี่คะ คิดเงินด้วยค่ะ” แก้มเรียกพนักงานด้วยรอยยิ้มอ่อน เหงื่อเกาะที่ขมับน้อย ๆ เพราะนั่งในร้านเปิดโล่งไม่มีแอร์

แต่ยังไม่ทันที่พนักงานจะเดินเข้ามา เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“ไม่ต้องจ่ายหรอก เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

เสียงของเสี่ยเมธพูดเรียบ ๆ แต่ทุ้มลึกจนแก้มสะดุ้ง เธอรีบหันไปมอง เห็นเขานั่งเอนตัวพิงเก้าอี้ ท่าทีสบาย ๆ แต่แววตาคมคู่นั้นไม่ได้สบายเลยแม้แต่นิด

พลเงยหน้าขึ้นมา “ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็นไรครับ ผมเลี้ยงแก้มเองได้ครับ” เขายิ้มสุภาพ น้ำเสียงฟังดูเป็นมิตรแต่มั่นคง

เสี่ยเมธเพียงแค่ยกคิ้วขึ้นนิด “เหรอครับ” น้ำเสียงเรียบแต่แฝงแววขุ่นนิด ๆ ที่คนฟังสัมผัสได้โดยไม่ต้องตีความ

แก้มรีบลุกขึ้นยกมือไหว้ “พี่เมธขอบคุณค่ะ แต่ไม่เป็นไรพวกเราจ่ายกันเองได้ ขอตัวก่อนนะคะ” เธอรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวแปลกไปนิด ๆ โดยไม่รู้ว่าทำไม

พลยิ้มสุภาพอีกครั้ง “งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ”

“อืม ไปเถอะ” เสี่ยเมธตอบเรียบ ๆ แต่สายตาเขากลับไม่ละไปจากร่างอวบอิ่มของหญิงสาวแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อออกมานอกร้าน แก้มก็ถอนหายใจเบา ๆ

“เฮ้อ...ดีนะที่พี่เมธเขาไม่ถือสาอะไร”

“ถือสาอะไรเหรอ” พลถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็...พี่เมธเขาเป็นเจ้านายฉันน่ะสิ เผื่อเห็นฉันมากินข้าวกับผู้ชายแล้วคิดมาก”

พลหัวเราะเบา ๆ “เขาจะไปคิดมากทำไม เขาเป็นแค่เจ้านายแกนะยัยแก้ม ไม่ใช่เจ้าของเธอสักหน่อย”

แต่ในใจของชายหนุ่มกลับไม่คิดอย่างนั้น เขาเห็นแววตาของเสี่ยเมธชัดเจนตอนมองแก้ม มันไม่ได้มีแต่ความใจดีอยู่ในนั้น มีบางอย่างลึกซึ้งกว่า...คล้ายความหวง

แก้มคร่อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ส่วนพลก็ซ้อนท้ายตามหลัง “จับดี ๆ นะ เดี๋ยวตก”

“ไม่ตกหรอก” พลตอบ แต่พอเครื่องติด เขาก็ยื่นมือมาโอบเอวเธอไว้แน่น ๆ จนแก้มสะดุ้ง

“เฮ้ย! อย่าโอบแน่นสิ ร้อนนะ!”

“ก็กลัวตกน่ะ” เขาพูดขำ ๆ แต่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

อีกฝั่งในร้าน เสี่ยเมธกำลังนั่งมองจากโต๊ะในร้าน กาแฟที่ลูกน้องเพิ่งยกมาเสิร์ฟยังไม่ทันได้แตะ

สายตาเขาเห็นภาพนั้นเต็มสองตา แก้มขับมอเตอร์ไซค์ ส่วนเจ้าเด็กผู้ชายคนนั้นซ้อนท้าย ยื่นแขนโอบเอวหล่อนอย่างสนิทสนม

เสียงแก้วกาแฟที่เขาถืออยู่ดัง “กร๊อบ” จนลูกน้องข้าง ๆ สะดุ้ง

“นาย...แก้วบุบน่ะครับ”

“ช่างมัน” เสี่ยเมธพูดเรียบ ๆ แต่สีหน้าไม่เรียบเลยแม้แต่นิด

ดวงตาคมกริบของเขาจ้องภาพด้านนอกที่รถของทั้งคู่แล่นหายไป จนสุดสายตา

“มาขับมอเตอร์ไซค์ให้ผู้ชายซ้อน...ดูท่าเด็กนั่นจะสนิทกันน่าดู” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความหงุดหงิดชัดเจน

ลูกน้องมองหน้าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “เอ่อ...นายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“เปล่า...” เสี่ยเมธตอบเร็วเกินไป ก่อนจะวางแก้วลงแรง ๆ แล้วลุกขึ้นยืน “กลับได้แล้ว”

บนรถกระบะคันใหญ่ที่แล่นออกจากเมือง เสี่ยเมธนั่งเงียบ ๆ อยู่เบาะหลัง มือเคาะขอบหน้าต่างไปเรื่อย ๆ ภาพแก้มกับเจ้าเด็กผู้ชายคนนั้นยังวนเวียนในหัวไม่หยุด

“ให้ตายสิ...โอบกันแน่นเชียว” เขาพึมพำอย่างขำขื่น แต่รอยยิ้มกลับเจือความหงุดหงิดจนลูกน้องแอบกลืนน้ำลาย

“อะไรของฉันวะ...แค่เห็นเด็กมันซ้อนท้าย ก็รำคาญทั้งวัน” พอกลับถึงบ้าน เขายังบ่นไม่เลิก ตอนที่เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นออกมา

เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ฟีลคล้ายคนโดนความหึงเล่นงานแต่ไม่ยอมรับ

“เวรเอ๊ย เมธ...นายมันบ้าเต็มขั้นแล้ว”

ทว่าพอคิดถึงรอยยิ้มของแก้มตอนเธอหัวเราะกับเด็กนั่น ใจเขาก็ร้อนขึ้นมาอีกระลอก ความรู้สึกที่แม้แต่เสี่ยเมธเองก็ปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป

เขาไม่ได้แค่เอ็นดูเธอแล้ว...แต่เขากำลัง “หึง” อยู่เต็มอกต่างหาก