ตอนที่ 26 ถ้าเลือกเขา(ต่อ)

น้ำหนึ่งก้มหน้าจดบันทึกรายละเอียดลงไปทันที ก่อนจะเลื่อนแฟ้มอีกชุดไปวางตรงหน้าพรีม ทุกอย่างดูเป็นขั้นตอนที่ถูกวางไว้แล้วตั้งแต่ต้น

“เราจะวางจุดยืนของแบรนด์ไว้ในระดับไหนครับ” ผู้บริหารคนหนึ่งถามขึ้น แต่สายตาไม่ได้มองไปที่ภูผา

พรีมรับรู้ถึงการท้าทายนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นกว่าปกติ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่หลบสายตาใคร

“ระดับที่คนไม่ได้ซื้อเพราะแค่อยากได้... แต่ซื้อเพราะรู้สึกว่าต้องมีค่ะ” เสียงเธอนิ่งกว่าความรู้สึกจริงข้างใน

ห้องประชุมเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างนิ่งอึ้งและชั่งน้ำหนักคำตอบนั้น

“ตัวเลขส่วนแบ่งการตลาดอยู่หน้านี้ค่ะ” น้ำหนึ่งขยับไอแพดส่งมาทางเธออย่างรู้ใจ

ภูผาเลื่อนสายตาเย็นชาไปที่ผู้บริหารคนเดิม

“ทำตามนั้น” 

คำสั่งสั้นๆ ไร้คำอธิบายเพิ่มเติม แต่มันเพียงพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องรับรู้ว่า... คำพูดของพรีมเท่ากับการตัดสินใจของเขา

คำถามต่อมาพุ่งเข้าหาพรีมอย่างต่อเนื่อง สายตาทุกคู่ในที่ประชุมต่างจับจ้องมาที่เธอ พรีมตอบคำถามเหล่านั้นไปทีละประเด็น ไม่เร่งรีบและไร้ความลังเล ทุกครั้งที่เธอพูดจบ ภูผาจะเป็นคนตบท้ายสั้นๆ เพื่อปิดประเด็นให้ลงตัว

เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง ผู้บริหารสองสามคนเดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยตัวเอง

“ถ้ามีอะไรให้ทีมเราช่วย แจ้งได้เลยนะครับ” น้ำเสียงนั้นสุภาพขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่แค่การรักษามารยาทตามหน้าที่ แต่เป็นเพราะพวกเขาเริ่มยอมรับในความสามารถของเธอจริงๆ

น้ำหนึ่งเก็บเอกสารส่วนที่เหลืออย่างเงียบๆ ก่อนจะหันมาหาพรีม

“ถ้ามีอะไรต้องการเพิ่มเติม บอกน้ำได้เลยนะคะ” น้ำเสียงยังคงราบเรียบ แต่สื่อชัดเจนว่าเธอพร้อมจะสนับสนุนพรีมเต็มที่

เมื่อประตูปิดลง ห้องทั้งห้องเหลือเพียงคนสองคน พรีมยืนนิ่งมองเอกสารตรงหน้า ลมหายใจยังหนักจากความตื่นเต้นที่เพิ่งผ่านไป

‘นี่มันไม่ใช่แค่โอกาส…. มันคือตำแหน่ง’ 

เธอเงยหน้ามองคนที่ยังนั่งอยู่หัวโต๊ะ ภูผากำลังปิดแฟ้มของตัวเองช้าๆ

“คุณรู้ตั้งแต่แรกใช่ไหมคะว่าพวกเขาจะมองพรีมแบบนี้”

มือของภูผาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาเธอตรงๆ

“ผมแค่ทำให้มันเร็วขึ้น”

พรีมสบตานิ่ง หัวใจยังเต้นแรง แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความกดดันจากคนอื่น… มันคือความรู้สึกชัดเจนว่าเธอได้ก้าวเข้ามาอยู่ในโลกของเขาแล้ว และสิ่งที่อันตรายที่สุดคือ เธอไม่ได้คิดอยากจะถอยหลังกลับไปเลยสักก้าวเดียว....

บรรยากาศห้องวีไอพีภายในร้านไฟน์ไดนิ่ง แสงไฟสีนวลตาถูกออกแบบให้ตกกระทบเฉพาะจุด สร้างพื้นที่ส่วนตัวท่ามกลางความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงเปียโนคลอเบาๆ และเสียงแก้วไวน์กระทบกัน กลิ่นของไม้หอมและอาหารอบอวลอยู่ในอากาศ

ภูผาเลื่อนเก้าอี้ให้พรีม เธอนั่งลงโดยไม่พูดอะไร กวาดตามองบรรยากาศรอบตัว ก่อนจะเลื่อนกลับมามองที่เขาซึ่งนั่งลงฝั่งตรงข้าม

เมนูถูกวางลงตรงหน้า ภูผาพลิกไปหน้าหนึ่งแล้วเลื่อนมาทางเธอ

“คุณน่าจะชอบจานนี้ รสไม่หนัก แต่มีเลเยอร์ดี”

พรีมมองตามปลายนิ้วเขา

“คุณจำได้เหรอคะ”

“ผมไม่ค่อยลืมเรื่องสำคัญ” คำพูดนั้นไม่ได้หวาน แต่ลึกกว่าที่ควรจะเป็น

เมื่อพนักงานเข้ามารับออเดอร์ ภูผาสั่งโดยไม่ต้องถามซ้ำ และทุกจานที่เขาเลือกตรงกับสิ่งที่เธอชอบทั้งหมด

ระหว่างรออาหาร บทสนทนาไหลไปที่เรื่องงาน เขาถามความคิดเห็นเธอ ไม่มีจังหวะไหนที่เขาวางตัวข่ม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ดีว่าเขาคุมทุกอย่างอยู่

กระทั่งอาหารถูกเสิร์ฟ พรีมหยิบช้อนขึ้น แต่จังหวะที่ปลายนิ้วแตะขอบจาน เธอชะงัก ภาพหนึ่งแทรกเข้ามาในหัว พรีมเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนจัดจาน

“ไม่ถูกใจเหรอครับ” เสียงภูผาดึงให้เธอเงยหน้าขึ้น

“เปล่าค่ะ น่าทานดี” เธอตอบเร็วไปนิดหนึ่ง

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องโดยไม่ซักไซ้

“ดีไซน์คอลเลกชันแรก คุณอยากเริ่มจากอะไร”

เขาพาเธอกลับเข้าสู่พื้นที่ที่เธอควบคุมได้ พรีมตอบออกไปอย่างไหลลื่น แต่ในหัวกลับไม่ได้นิ่งตาม

เธอกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าผู้ชายที่พร้อมทุกอย่าง ถูกต้อง และมั่นคง แต่ร่างกายของเธอกลับยังจำสัมผัสของอีกคนได้ชัดเจนเกินไป

ภูผาเงียบฟัง ก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้อย่างสุภาพ

พรีมสะดุ้งทันที เธอมองมือตัวเอง ภาพเดิมซ้อนขึ้นมาในหัว... มืออีกแบบที่เคยจับแน่นกว่า อุ่นกว่า หยาบกว่า ความทรงจำนั้นชัดจนเธอต้องกลืนน้ำลาย ไม่ใช่ว่าแบบไหนดีหรือแย่กว่า แต่มันคนละแบบ

พรีมเงยหน้าสบตาเขา วินาทีนั้นเหมือนเขาอ่านทุกอย่างออก

“คุณไม่จำเป็นต้องรีบ”

พรีมไม่ได้ตอบกลับ... คำพูดนั้นอันตรายตรงที่ไม่เร่งรัด และทำให้เธออยากขยับเข้าหาเองโดยไม่รู้ตัว

ดินเนอร์จบลงอย่างเรียบง่าย เขาเดินออกมาส่งเธอขึ้นรถ

“คืนนี้พักผ่อนเยอะๆ นะครับ” น้ำเสียงเขานิ่ง แต่สัมผัสได้ถึงความใส่ใจโดยไม่ต้องย้ำ

“ขอบคุณนะคะ” พรีมพยักหน้า

“ผมควรเป็นคนขอบคุณมากกว่า” เขาปิดประตูให้

รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ภาพของเขาเล็กลงในกระจกมองข้าง พรีมเหลือบมอง ก่อนจะพิงหัวกับเบาะแล้วถอนหายใจยาว

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอวางกระเป๋าลงแล้วทิ้งตัวนั่ง ปล่อยให้ความคิดแล่นไปเรื่อยๆ แทนที่จะเป็นภาพเรื่องวันนั้นกับคิม แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดในหัวตอนนี้กลับเป็นสายตาของภูผาที่มองมาท่ามกลางแสงไฟในร้านอาหาร

‘ถ้าเลือกเขา... มันจะง่ายกว่านี้’

พรีมยกมือขึ้นแตะอกตัวเอง เหมือนจะดูว่าหัวใจยังเต้นเป็นปกติไหม แต่จังหวะของมันไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอไม่ได้สับสนเพราะเลือกไม่ได้ แต่สับสนเพราะเริ่มเอนเอียง... โดยที่ยังมีอีกคนค้างอยู่ในความรู้สึก