9

เขานั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง มือข้างหนึ่งยังคอยพัดเบา ๆ ใกล้หน้าเธอ อีกมือแตะข้อมือเช็กชีพจรตามสัญชาตญาณของคนที่เคยเรียนปฐมพยาบาลมาก่อน

“ไม่ไหวก็ยังฝืนมาเรียน เธอนี่มันดื้อจริง ๆ” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงผสมทั้งความหงุดหงิดและความห่วงใยที่เขาเองก็แยกไม่ออก

ไม่นานลินก็เดินกลับมาพร้อมกับยาในมือ ลินรีบวิ่งเข้ามาดูเพื่อนสนิททันที สายตาของลินเป็นห่วงปิ่นมาก ลินยื่นยาดมให้กับภีม

“เฮียเป็นห่วงมันเหรอ” ลินเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม เธอไม่ได้มองหน้าภีม ทว่าสายตาเธอจับจ้องอยู่ที่เพื่อนสนิทมากกว่า

“ถามมาก” ภีมเอ่ยตอบน้ำเสียงไม่จริงจังมากนัก

“ก็อาการมันฟ้อง”

“อย่าเยอะ”

“อย่าโหดนักเลยค่ะอาจารย์ภีม” ลินเอ่ยน้ำเสียงติดเล่น

“วางยาไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวที่เหลือเฮียดูแลต่อเอง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

“แต่ว่าปิ่น..”

“ไม่เป็นไร หนูไปกินข้าวก่อนก็ได้ เดี๋ยวตรงนี้เฮียเคลียร์เอง” ภีมเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาจริงจัง ลินทำได้แค่พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

“ดื้อจริง ๆ” เขาบ่นกับคนที่หลับตาพริ้ม มือข้างหนึ่งก็คอยประคองศีรษะของเธอเอาไว้ไม่ให้เอนตก

นิ้วมือใหญ่ไล้ปอยผมเปียกที่ปรกหน้าเธอออกเบา ๆ แววตาคมที่เคยเฉยชากลับอ่อนลงอย่างห้ามไม่ได้

เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร

ทั้งที่บอกตัวเองว่า “ไม่มีอะไรให้น่าห่วง”

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองจะหลุดออกมาเพราะความกังวลแทนเธอ

อาจารย์ภีมนั่งเฝ้าเธออยู่นานโดยไม่รู้ตัว แม้เสียงฝีเท้าของนักศึกษาคนอื่นจะดังผ่านไปผ่านมา แต่เขาก็ยังไม่ลุกจากเก้าอี้

มือใหญ่ยังคงเช็ดเหงื่อบนใบหน้าเธอเบา ๆ จนกระทั่งเปลือกตาของปิ่นเริ่มขยับ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง

“อาจารย์...” เสียงเธอแผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ

“เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นไหม” เขาเอ่ยถามน้ำเสียงห่วงใยเธอทันที พร้อมกับยื่นยาดมให้กับเธอ

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะอาจารย์”

“อืม ดีขึ้นก็ดีแล้ว” เขาพูดสั้น ๆ แต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าซีด ๆ ของปิ่นเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ปิ่นพยายามจะยันตัวขึ้นนั่งหลังตรง ทว่ายังรู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย ภีมเห็นก็รีบเอื้อมมือมาประคองไหล่ของเธอเอาไว้ทันที มือใหญ่ของเขาอุ่นจัดจนเธอรู้ได้

“อย่าเพิ่งลุกเร็ว เดี๋ยวหน้ามืดอีก” เขาเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“ขอโทษค่ะ หนู...ไม่คิดว่าจะเป็นหนักขนาดนี้”

“ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนมาเรียน เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะ...”

“แล้วเมื่อคืนได้กินยาดักไว้หรือเปล่า” เขาเอ่ยถาม

“กินก่อนนอนแล้วค่ะ”

“อยากไปหาหมอไหม?” เขาเอ่ยถาม ปล่อยมือออกจากร่างกายเธอ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวกินยาก็คงหายดีแล้ว” เธอเอ่ยตอบ พลางขยับตัวเล็กน้อย

“อย่าขยับตัวเยอะ” เขาเอ่ยพร้อมกับจับร่างเล็กให้ขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

เธอชะงักเล็กน้อย เมื่อรู้สึกได้ว่าตัวเองถูกเขาดึงให้ขยับเข้าใกล้มากขึ้น ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากเสื้อเชิ้ตของเขา กลิ่นที่เธอจำได้ดี เพราะมันคือกลิ่นเดียวกับเมื่อคืนที่เธอนั่งอยู่บนรถของเขาอยู่นานหลายนาที

หัวใจของปิ่นเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก อยู่ ๆ ในใจของเธอก็รู้ร้อนรุ่มแปลก ๆ ใจเธอสั่นแปลก ๆ

“อาจารย์.. หนูก็แค่ขยับตัวนิดเดียวเองค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าหวาน

ภีมไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่ใช้มือตัวเองดันเบาะให้เธอเอนตัวลงพิงอีกนิด แล้วหันไปหยิบขวดน้ำเย็นของตัวเองมายื่นให้เธอ

“จิบน้ำหน่อย จะได้สดชื่นขึ้น”

“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา รับขวดน้ำมา ก่อนจะค่อย ๆ จิบน้ำตามที่เขาบอก

สายตาคมของภีมจับจ้องอยู่ที่เธอตลอด จากมือเรียวที่ถือขวดน้ำ จากริมฝีปากที่สัมผัสขวด จากผิวซีดที่เริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมาเล็กน้อย ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาเต้นแปลก ๆ อย่างที่ไม่อยากยอมรับ

“ทำไมมองแบบนั้นคะ...” ปิ่นถามขึ้นเบา ๆ หลังจากเห็นว่าเขายังไม่ละสายตาไปไหน

“มองเพราะจะดูว่าอาการดีขึ้นหรือยัง” เขาตอบนิ่ง ๆ เบือนหน้าหนีสายตาคู่เล็กที่เริ่มจะอ่านความรู้สึกของเขาออก

“ดีขึ้นค่ะ แต่อาจารย์ไม่ต้องห่วงก็ได้ หนูไม่เป็นอะไรมากหรอก”

คำพูดนั้นทำให้ภีมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้ง

“ไม่ได้ห่วง”

“...”

“แค่ไม่อยากให้มีใครเป็นลมต่อหน้าอีก เข้าใจไหม” เขาพูดต่อ น้ำเสียงเรียบ แต่ปลายน้ำเสียงกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ปิ่นกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ มุมปากคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทัน

“อาจารย์พูดเหมือนแก้ตัวเลยค่ะ”

“แก้ตัว?” ภีมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ก็หนูเห็นชัด ๆ ว่าอาจารย์เป็นห่วงหนูตอนหนูเป็นล้ม” เธอพูดพลางหลุบตาลง ซ่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ ไว้

“เพ้อเพราะไข้หรือเปล่า” เขาตอบกลับทันควัน สีหน้าเรียบนิ่ง

“ไม่ค่ะ หนูจำได้ดี” เธอยิ้มเล็กน้อย พูดเสียงเบาเหมือนจะหยอก

“หยุดพูดแล้วพักได้แล้ว” เขาตัดบททันที ก่อนจะเอื้อมมือมาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่วางอยู่ข้างตัว จุ่มน้ำจากขวด แล้วบิดหมาด ๆ เพื่อเช็ดหน้าผากให้เธออีกครั้งอย่างเบามือ

ปิ่นนิ่งไปชั่วขณะ สายตาคู่เล็กจ้องมองใบหน้าคมเข้มตรงหน้า ใกล้จนเห็นขนตาของเขาอย่างชัดเจน

“อาจารย์...”

“อะไรอีก” เขาถามโดยไม่ละมือที่กำลังเช็ดหน้าให้เธอ

“แบบนี้...มันดูเหมือนอาจารย์กำลังเป็นห่วงหนูจริง ๆ เลยนะคะ”

มือหนาของเขาหยุดชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวางผ้าลงข้างตัว

“เพ้อเจ้อ” เขาพูดเสียงเรียบ ทว่าแววตายังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม อ่อนโยนโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

ปิ่นยิ้มบาง ๆ พลางขยับตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ดวงใจดวงน้อย ๆ เต้นแรงขึ้นผิดจังหวะ ใจเธอเริ่มสั่นไหวขึ้นอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เธอรับรู้ได้แล้วว่าที่เธอเป็นแบบนี้เพราะอยู่ใกล้เขานี้เอง ทั้งคู่นั่งมองหน้ากันเงียบ ๆ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

“ถ้าดีขึ้นแล้วก็โอเค” ภีมเอ่ยขึ้นก่อนหลังจากที่เงียบอยู่นานหลายนาที

“เขินเหรอคะ” เธอเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“มีอะไรให้น่าเขิน”

“มองตาหนูสิ จะได้รู้ว่ามีอะไรให้น่าเขิน” ปิ่นเอ่ย พร้อมกับประคองใบหน้าคมให้หันกลับมาจ้องมองตาเธออย่างจริงจัง

“...” เขาจ้องมองดวงตาเธอ ก่อนที่จะหลบสายตา ยกมือหนาขึ้นมาตีหน้าผากเธอเบา ๆ “ลามปาม”

“ผู้ชายด่าแปลว่าผู้ชายรัก”

“ปิ่น!!”

“โอเคค่ะ โอเค หยุดแล้ว” เธอเอ่ยพร้อมเสียงหัวเราะชอบใจ พร้อมกับขยับเรือนร่างออกห่างจากเขาเล็กน้อย

ภีมนั่งเป็นเพื่อนเธออยู่พักใหญ่ พอลินกลับขึ้นมาบนห้องเรียน ภีมก็เดินจากไปทันทีโดยไม่เอ่ยพูดอะไรต่อ ลินกลับขึ้นมาบนห้องเรียนพร้อมกับถ้วยโจ๊กคัพในมือ แล้วก็ยังมีขนมปังติดมือมาให้เพื่อนสนิทอีกด้วย

“เป็นยังไงบ้าง” ลินเอ่ยถามขึ้นทันทีที่ทิ้งตัวนั่งลงข้างปิ่น

“ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณมึงมากนะ”

“เฮียภีมดูเป็นห่วงมึงมากเลยนะ” ลินเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ใช่แค่เสียงที่จริงจัง แววตามันก็จริงจังเช่นกัน

“ก็เขาเป็นอาจารย์นิ จะห่วงลูกศิษย์ก็ไม่แปลก”

“แต่กูว่าเขาห่วงมึงมากกว่าลูกศิษย์นะ”

“มึงนี่... ชอบคิดเองเออเองตลอด”

“เหรอ?”

“หยุดเพ้อเจ้อค่ะสาว” ปิ่นเอ่ย พลางขยับถ้วยโจ๊กคัพมาใกล้ ๆ กลิ่นหอมของโจ๊กลอยมาแตะจมูกจนแถบอดใจไม่ไหว ตอนนี้เธอรู้สึกดีมากขึ้นแล้ว หลังจากที่ได้นั่งพักนาน ๆ ช่วงเที่ยง

“รีบกินตอนที่ยังร้อน ๆ จะได้กินยา” ลินเอ่ยน้ำเสียงห่วงใย

“รับทราบค่าา”

ลินนั่งเฝ้าเพื่อนกินโจ๊กอยู่เงียบ ๆ เธอนั่งมองเพื่อนสนิทอย่างไม่วางสายตา ปิ่นนั่งกินโจ๊กจนหมด ก่อนจะหันมารับยาจากเพื่อนพร้อมกับขวดน้ำ เธอรีบกินยาแล้วก็ดื่มน้ำตามทันที หลังจากที่เธอกินยาเสร็จ ปิ่นก็หันมายิ้มขอบคุณลิน พร้อมกับกอดอบอุ่น ทั้งคู่นั่งกอดกันอยู่นานหลายนาที ก่อนจะผละออกจากกัน แล้วมานั่งเล่นพูดคุยกันแทน

“กูมีเรื่องอยากถาม” ปิ่นเอ่ย

“ถามมา” ลินเอ่ยตอบพลางกินขนมในมือไปด้วย

“มึงรู้จักอาจารย์ภีมมานานหรือยัง”

“ฮ่า ๆ ถามทำไม? หรือว่ามึงสนใจเฮียภีม” ลินหัวเราะอย่างรู้ใจเพื่อนสนิท เหมือนกับรู้ว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่

“ก็ดูแปลก ๆ ดี”

“ฮ่า ๆ ตรงดี” ลินยิ้มชอบอกชอบใจ “นานมาก สิบปีได้”

“ในสายตามึง เขาเป็นคนแบบไหน”

“คนเถื่อน”

“ห๊ะ!” ปิ่นเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย

“ตกใจอะดิ”

“เขาดูเป็นคนเถื่อนยังไง?” ปิ่นเลิกคิ้วสูง จ้องมองเพื่อนอย่างต้องการคำตอบ

“มึงยังไม่รู้จักเฮียภีมดีพอ”