8

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นฝนที่อบอวลเข้ามาภายในรถ ร่างเล็กในชุดนอนที่เปียกปอนไปทั้งตัวนั่งตัวสั่นเบา ๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยปอยผมที่แนบติดแก้ม ก่อนจะหลุบตาลงเพราะรู้สึกอายกับสภาพของตัวเองในตอนนี้

เขาหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูสีน้ำตาลจากเบาะหลังแล้วยื่นให้กับเธอ

“เอาไปคลุมไว้ เดี๋ยวไม่สบาย” ภีมเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ขอบคุณค่ะ” ปิ่นรับผ้ามาคลุมตัวไว้แน่น ความอบอุ่นจากผ้าขนหนูทำให้เธอเริ่มรู้สึกดีขึ้น แม้เสื้อผ้าที่ใส่อยู่จะเปียกก็ตาม

ภีมเอื้อมมือไปปรับระดับแอร์ลง เสียงลมภายในรถแผ่วเบาลงจนเหลือเพียงเสียงฝนกระทบกระจกดังแปะ ๆ เป็นจังหวะ เขาเหลือบตามองร่างเล็กข้าง ๆ เห็นไหล่ของเธอสั่นเล็กน้อย ภีมก็เผลอถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนออกจากห้อง” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งปนตำหนิเธอเล็กน้อย

“เห็นว่าลงมาแป๊บเดียวค่ะ เลยไม่ได้เปลี่ยน” เธอตอบพลางห่มผ้าให้มิดชิดขึ้น ทว่าเสียงฝนข้างนอกยิ่งทำให้บรรยากาศในรถอบอวลด้วยความอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก

“เป็นผู้หญิงที่หลังจะออกไปไหนก็แต่งตัวให้เรียบร้อย”

“ทำไมคะ?” ปิ่นหันขวับไปมองใบหน้าคม อยู่ ๆ ก็รู้สึกอยากเอาคืนเขาบ้าง เพราะวันนี้ที่อยู่มหาลัยเธอก็โดนเขาแกล้งหลายรอบแล้ว “เป็นห่วงเหรอคะ?”

“มีอะไรให้น่าห่วง?” ภีมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

คำตอบนั้นเหมือนทำเอาคนถามจุก เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนที่จะเม้มริมฝีปากแน่นในใจสบถเบา ๆ

เจ็บจี๊ดเลยดิมึง!!

“ในตัวเธอไม่มีอะไรให้น่าห่วงหรอก... นักศึกษา” เขาย้ำขึ้นอีกครั้ง เหมือนตั้งใจย้ำให้เธอจำ

“แรงค่ะอาจารย์” ปิ่นเอ่ย พลางเบือนหน้าหนีไปมองด้านนอก รถทั้งคันตกอยู่ในความเงียบ เหลือเพียงเสียงฝนที่ดังกลบเสียงหัวใจของเธอที่เต้นแรงขึ้นทุกที

ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยตอบอะไรต่อจากคำพูดของเธอ มีเพียงเสียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วส่ายหัวไปมาเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้ากลับไปมองถนนที่ฝนยังคงเทกระหน่ำลงมา

ทั้งคู่ตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคารถกับเสียงที่ปัดน้ำฝนที่ดังสม่ำเสมอ บรรยากาศอึมครึมในรถเริ่มแผ่วลงพร้อมกับอุณหภูมิที่อุ่นขึ้นจากการที่ภีมปรับแอร์ลง

เวลาผ่านไปหลายนาที ฝนเริ่มซาลง จนในที่สุดมันก็หยุดตกสักที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะเอ่ยพูดขึ้นเบา ๆ

“ขอบคุณนะคะที่ให้ขึ้นมานั่งหลบฝน” เธอเอ่ยขอบคุณเขา พร้อมกับยกมือไหว้

ภีมหันมามองเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

ปิ่นขยับผ้าขนหนูคลุมร่างกายแน่นขึ้น แล้วเปิดประตูรถลงจากรถทันที ลมเย็นหลังฝนตกพัดเข้ามาปะทะตัวจนเธอรู้สึกสะท้านนิดหน่อย หลังจากที่เธอลงจากรถแล้ว รถของชายหนุ่มก็เคลื่อนตัวออกจากหน้าร้านสะดวกซื้อไปทันที

“ผู้ชายปากร้าย” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินมาข้ามถนนไปยังฝั่งคอนโดของเธอ

พื้นถนนยังเปียกลื่นจากฝน น้ำขังเป็นแอ่งเล็ก ๆ สะท้านแสงไฟถนนสีส้ม เธอเดินอย่างระมัดระวังจนถึงร้านอาหารตามสั่งที่เธอสั่งอาหารไว้ก่อนหน้านี้ พอเดินมาถึงกลิ่นอาหารก็ลอยมาแตะจมูกทันที

“ของหนูได้หรือยังคะ” เธอเอ่ยถามแม่ค้าทันทีที่เดินมาถึงร้าน

“ได้แล้วจ้า นี่ของหนูนะ” แม่ค้าเอ่ยพร้อมกับยื่นถุงอาหารให้กับเธอ

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยขอบคุณ พร้อมกับยื่นเงินให้กับแม่ค้า แล้วก็รีบเดินกลับคอนโดทันที

ชั้น20...

ห้อง401

ประตูลิฟต์เปิดออก พร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากลิฟต์ ในมือถือทั้งถุงขนมแล้วก็ถุงอาหารที่เธอชอบเอาไว้แน่น เธอกระชับผ้าขนหนูที่คลุมตัวให้แน่นขึ้น รีบสาวเท้าเร็ว ๆ เพื่อให้เดินถึงห้องไว ๆ

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้อง ร่างเล็กก็รีบไขกุญแจแล้วเปิดประตูทันที ปิ่นเดินไปวางถุงอาหารถุงขนมลงบนโต๊ะ เดินเลยไปหยิบชามใหญ่ที่ชั้น แล้วเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะกินข้าว เธอเปิดถุงราดหน้าช้า ๆ แล้วเทลงชามใหญ่สีขาวอย่างระมัดระวัง พอทุกอย่างพร้อมเธอก็ลงมือกินของชอบของตัวเองทันที

กลิ่นราดหน้าหอม ๆ ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย

พอเธอกินเสร็จเธอก็ลุกเอาชามไปล้างเก็บเข้าชั้นให้เรียบร้อย แล้วเดินเลยเข้าไปในห้องนอน เปิดลิ้นชักหยิบยาแก้ไข้ขึ้นมากินดักไว้ พอกินยาเสร็จเรียบร้อย ปิ่นก็เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำใหม่อีกรอบหนึ่ง ล้างตัวจากความเหนียวเหนอะและกลิ่นฝนที่ยังติดตัว

ปิ่นใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเท่าไหร่ พอทุกอย่างเสร็จเธอก็เดินมาแต่งตัวใหม่อีกครั้ง แล้วก็เช็ดผมให้แห้งพอประมาณ พอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยดีแล้วเธอก็เดินมาทิ้งตัวลงบนที่นอน เสียงฝนด้านนอกค่อย ๆ เบาลงจนกลายเป็นเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคา

ร่างเล็กนอนห่มผ้าอย่างมิดชิด นอนมองเพดานอยู่สักพักใหญ่ ๆ ก่อนที่เธอจะเผลอหลับไปในที่สุด ปิ่นหลับไปพร้อมกับความคิดวนเวียนถึงอาจารย์ภีม และก็คำพูดสุดท้ายของเขา

“ในตัวเธอไม่มีอะไรให้น่าห่วงหรอก... นักศึกษา”

ไม่มีจริงดิ!

สักนิดก็ไม่เลยเหรอ?

เช้าวันรุ่งขึ้น..

07:34 น.

ครืด ๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือดังลั่นห้อง ทำให้เจ้าของโทรศัพท์สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ก่อนที่ร่างเล็กจะคว้านหามือถือของตัวเอง

“ฮัลโหล...” ปิ่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เธอกดรับสายทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าปลายสายคือใคร เพราะตาก็ไม่ลืมด้วยซ้ำ

(มึงอยู่ไหน?)

(ยังไม่ตื่นเหรอ?)

(สายแล้วนะมึง ตื่น!!) เสียงของลินดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือ

“เหี้ย! ตาย ๆ” ปิ่นอุทานคำหยาบทันที ก่อนที่จะรีบตัดสายทิ้งแล้วดีดตัวลุกจากเตียงทันที เธอลุกขึ้นจากเตียงนอน วิ่งไปหยิบผ้าขนหนูแล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที

เสียงน้ำไหลดังอยู่ไม่ถึงห้านาที เธอก็วิ่งออกมาพร้อมสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อย เธอใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำในการอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ไม่มีเวลาแต่งหน้า เธอไปทั้งหน้าสด ๆ เนี่ยแหละ

“ขออย่าให้รถติดเลยเถอะ” เธอพึมพำพลางคว้ากระเป๋าสะพายกับโทรศัพท์ แล้วรีบวิ่งออกจากห้องทันที

ปิ่นรีบลงมาที่ชั้นล่างด้วยความรวดเร็ว โชคดีที่หน้าคอนโดจะมีรถแท็กซี่จอดอยู่ประจำ เลยทำให้เธอไม่ต้องยืนรอรถนาน ๆ แต่รถจะติดไหม อันนี้ค่อยไปลุ้นเอาอีกทีก็แล้วกัน

มหาวิทยาลัย..

พอมาถึงมหาลัย เวลาก็ล่วงเลยไปนิดหน่อย นักศึกษาหลายคนเดินเข้าห้องเรียนกันเกือบหมดแล้ว ปิ่นรีบวิ่งขึ้นบันไดสองขั้นสามขั้นพร้อมกับเสียงหัวใจเต้นระส่ำจากความรีบและไข้ที่เริ่มกลับมา

ปิ่นเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องเรียน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไป สายตาหลายคู่ก็หันมามองที่เธอ รวมถึงอาจารย์ภีมที่ยืนสอนอยู่ด้วย

อาจารย์ภีมหยุดพูดกลางคัน มองเธอด้วยสายตานิ่ง ๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปที่กระดานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ขอโทษค่ะ.. หนูขออนุญาตนั่งค่ะ” ปิ่นเอ่ยขึ้นเบา ๆ แล้วรีบเดินไปนั่งที่ข้างลินทันที

“มึงไม่สบายปะเนี่ย หน้าดูซีด ๆ” ลินหันมาถามทันทีที่เห็นใบหน้าซีด ๆ ของเพื่อน

“นิดหน่อย เหมือนจะเป็นไข้” ปิ่นตอบเสียงเบา

“ไหวไหม”

“ไหว” ปิ่นเอ่ย พลางหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋า

“เปิดหน้าห้าสิบหกครับ วันนี้เราจะพูดเรื่องโครงสร้างงานศิลป์และองค์ประกอบภาพรวม” เสียงอาจารย์ภีมเอ่ยพูดขึ้นเสียงดัง

ปิ่นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาเหลือบไปเห็นใบหน้าคมเข้มที่ต่างจากเมื่อวาน วันนี้เขาดูสุขุมและเยือกเย็นตามแบบอาจารย์ในห้องเรียน หัวใจของเธอเต้นแปลก ๆ ไม่รู้ว่าเพราะอาการไข้ที่เพิ่มขึ้น หรือชายหนุ่มตรงหน้ากันแน่

เวลาล่วงเลยต่อไป อาจารย์ภีมสอนต่อเรื่อย ๆ เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งของเขาเอ่ยอธิบายเนื้อหาอย่างเป็นจังหวะ แต่แทนที่สมาธิของปิ่นจะจดจ่อกับสิ่งที่เขาพูด แต่เปล่าเลย ทุกอย่างเริ่มเลือนรางลงทุกที หัวของเธอเริ่มมึนงง หนักอึ้งราวกับมีอะไรมากดทับไว้ ดวงตาพร่าเล็กน้อย เสียงรอบข้างเบาลงจนกลายเป็นเสียงอื้อเบา ๆ ในหู

เธอพยายามฝืนจดโน๊ตตามบทเรียน แต่ตัวหนังสือบนกระดาษกลับพร่ามัว ราวกับมีหมอกบาง ๆ ลอยมาบัง

“มึงโอเคไหม” ลินกระซิบถามเสียงเบา เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มนั่งนิ่งผิดปกติ

“ไม่.. ไม่เป็นไร” ปิ่นพยายามฝืนยิ้มตอบ ทั้งที่เสียงเธอสั่น และมือที่ถือปากกาก็เริ่มสั่นตาม

อาจารย์ภีมหันมามองทางเธอพอดี สายตาคมจับจ้องอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนจะสังเกตได้ว่าหญิงสาวดูไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรในตอนนั้น เพียงแค่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนจะหันกลับไปเขียนอธิบายบนกระดาษต่อ

เวลาไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เสียงนาฬิกาบนผนังดัง ติ๊ก! ต๊อก! ไปพร้อมกับอาการของปิ่นที่ทรุดลงเรื่อย ๆ และในที่สุดนาฬิกาก็บอกเวลาเที่ยงตรงพอดี อาจารย์ภีมวางปากกาลงทันที นักศึกษาหลายคนเก็บของใส่กระเป๋า เตรียมแยกย้ายไปกินข้าว

“มึงลุงได้ไหม เดี๋ยวไปกินข้าวก่อนจะได้กินยา” ลินเอ่ยขึ้น

ร่างเล็กพยายามหน้ารับเบา ๆ แล้วพยายามลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่ทันทีที่ยืนได้ ร่างเล็กก็โงนเงนเหมือนโลกทั้งใบหมุนกลับด้าน

“ปิ่น!” ลินร้องเสียงดัง ทว่ายังไม่ทันได้คว้าตัวปิ่น เพื่อนสาวก็ล้มลงไปแล้ว

เสียงหนังสือหล่นกระแทกพื้นดัง ปึก! ตามมาด้วยเสียงฮือฮาของเพื่อนในห้อง

“เฮ้ย! ปิ่น!”

อาจารย์ภีมที่กำลังเก็บอุปกรณ์สอนหันขวับกลับมาทันที ภีมเห็นร่างเล็กนอนอยู่ที่พื้นโดยมีเพื่อนสาวอยู่ข้าง ๆ เขาก็รีบพุ่งตรงไปหาเธอโดยไม่คิดอะไรทันที

“ปิ่น!” เขาเรียกชื่อเธอเสียงเข้ม ดวงตาคมเต็มไปด้วยความตกใจ มืออีกข้างแตะหน้าผากเธออย่างลืมตัว อุณหภูมิในตัวปิ่นร้อนจัดจนน่าตกใจ

“โธ่เว้ย!” เขาสบถเบา ๆ แล้วหันไปมองทางลินทันที “หนูรีบไปที่ห้องพยายาม เอายาดมกับยาแก้ไข้มาเร็ว!”

“ค่ะ! ค่ะ!” ลินรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที

“คนอื่นไม่เกี่ยว ออกไปให้หมด” เขาเอ่ยขึ้นน้ำเสียงปนดุ ๆ ทำให้นักศึกษาคนอื่น ๆ ต่างก็พากันมองหน้ากัน ก่อนที่จะพร้อมใจกันเดินออกไป

เขาค่อย ๆ อุ้มร่างเล็กขึ้นมานั่งพิงเก้าอี้ที่ใกล้ที่สุด แขนแกร่งของเขาพยุงศีรษะเธอเอาไว้อย่างระมัดระวัง ใบหน้าของปิ่นซีดขาว เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ผมบางเส้นเปียกชื้นแนบแก้ม ทำให้เขารู้สึกใจหวิวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก