Mag-log inตอนที่ 28บทส่งท้ายหลิวอี้ฝ่านคิดว่าตัวเองนั้นแสนจะโชคดี นางแต่งสามีที่หล่อมีความสามารถและโดดเด่นอีกทั้งยังรักและใส่ใจนางเป็นอย่างมากชีวิตในสกุลสามีนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่ว่าจะเสื้อผ้าอาหารเครื่องประดับเงินทองแม่สามีล้วนมอบให้นางอย่างไม่ตระหนี่ถี่เหนียว อีกทั้งยังชอบที่จะหาของล้ำค่ามาให้นางอยู่เสมอ นางถูกครอบครัวสามีและสามีเลี้ยงดูเป็นอย่างดีราวกับต้องการที่จะขุนให้นางกลายเป็นคนที่สุขสบายที่สุดยามค่ำคืน หากอี้ฝ่านง่วงก็ไม่จำเป็นต้องถ่างตาเฝ้ารอสามี นางสามารถซุกตัวในผ้าห่มนุ่มๆ หลับไปก่อนได้เลย ยามเช้าก็ไม่ต้องรีบลุกมาปรนนิบัติแต่งตัวให้เขา กลับกันเป็นเกาหยางเฟิงต่างหากที่มักกำชับสาวใช้ให้ดูแลนางให้ดีที่สุดอีกทั้งยังมักหาซื้อของอร่อยส่งมาให้นางในระหว่างวันอีกด้วย แม้เขาจะยุ่งแต่ก็ไม่เคยละเลยนางเลยแม้แต่น้อยเรียกได้ว่าสามีของนางนั้นทั้งการงานก็ทำได้อย่างดี หน้าที่สามีก็ทำได้อย่างที่นางแสนจะพอใจนางไม่เคยรู้สึกว่าตนถูกละเลย กลับกันนางรู้สึกว่าตัวนางนั้นละเลยเขาและไม่ได้ทำหน้าที่ฮูหยินที่ดีให้เขาเสีย นางควรจะคอยดูแลเขาให้มากๆ ให้สมกับความรักและความใส่ใจที่เขามีต่อนางหลิวอี้ฝ่านคิด
ตอนที่ 27 สุขสมใจเมื่อพายุร้ายสงบลงและร่องรอยของแผนลวงจบสิ้นอย่างสมบูรณ์ หลิวอี้ฝ่านที่กลับมาร่างกายแข็งแรงสดใสจึงไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะรั้งอยู่ที่จวนสกุลเกาอีกต่อไป บรรยากาศการลาจากในเช้านี้กลับเต็มไปด้วยความรื่นเริงอย่างประหลาด เกาหยางเฟิง ในชุดอาภรณ์สีดำปักดิ้นเงินเรียบหรูดูภูมิฐาน ขี่ม้าศึกตัวโตนำขบวนรถม้ากลับไปที่จวนสกุลหลิวด้วยตนเอง ทว่าการกลับไปครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการส่งแขก เพราะ ฮูหยินเกา ก็นั่งประทับมาในรถม้าด้วยกัน นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปเจรจาสู่ขอหลานสาวสกุลหลิวให้เป็นเรื่องเป็นราวในวันนี้เลย เมื่อขบวนเคลื่อนมาถึงหน้าจวนสกุลหลิว ท่านย่า (ฮูหยินผู้เฒ่าหลิว) ออกมาต้อนรับทุกคนด้วยตนเองด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อยยามเห็นขบวนที่ดูเป็นงานเป็นการเช่นนี้ ภายในห้องโถงรับรองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชาชั้นดี หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยเรื่องเหตุการณ์ไฟไหม้และการบาดเจ็บของอี้ฝ่านจนเข้าใจตรงกันแล้ว ฮูหยินเกาก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประเด็นสำคัญ “ฮูหยินผู้เฒ่า ที่ข้ามาในวันนี้ นอกจากจะมาส่งหลานสาวทั้งสองของท่านแล้ว ข้ายังมีจุดประสงค์สำคัญ...คือข้าตั้งใจจะมาเจรจาสู่ขอหลานสาวสกุลหลิวให้มาเป็นสะใภ้ให
“ดูท่า...ข้าอาจจะไม่ได้ล้มเหลวในฐานะแม่สื่อเสียทีเดียวนะเจ้าคะใต้เท้า” อี้ฝ่านเอ่ยเสียงใส “เพียงแต่ผิดฝาผิดตัวไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง”ฮูหยินเกาและฮูหยินหลิวที่ยืนมองอยู่บนระเบียงไกลๆ ต่างพากันยกยิ้มอย่างพึงพอใจ แผนการเดิมที่จะจับคู่ให้ฟ่านหรงกับหยางเฟิงนั้นถูกพับเก็บไปอย่างถาวร แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความสัมพันธ์ที่มั่นคงและเกิดจากความพึงใจของคนหนุ่มสาวอย่างแท้จริง“ไปเถิด...” เกาหยางเฟิงเอ่ยพลางผุดยิ้มบางๆ “ในเมื่อเจ้าหายดีแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปกินไก่ย่างร้านดังที่เจ้าบ่นอยากกิน ถือเป็นการปลอบขวัญที่ต้องแสร้งกลายเป็นคนบ้าไปสามวัน”“จริงหรือเจ้าคะ! ท่านพูดแล้วห้ามคืนคำนะเจ้าคะใต้เท้า!”อี้ฝ่านรวบชายกระโปรงแล้ววิ่งนำหน้าไปอย่างร่าเริง ทิ้งให้เกาหยางเฟิงมองตามด้วยสายตาเอ็นดู เขารู้ดีว่าชีวิตหลังจากนี้คงจะไม่เงียบสงบเหมือนเก่า แต่การมี ‘หลิวอี้ฝ่าน’ เข้ามาป่วนใจเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นวาสนาที่ประเสริฐที่สุดในชีวิตของผู้พิพากษาหน้าตายเช่นเขาแล้วรถม้าคันใหญ่เคลื่อนตัวผ่านย่านตลาดที่คึกคัก เกาหยางเฟิงลงไปซื้อไก่ย่างห่อใบตองร้อนๆ กลิ่นหอมกรุ่นส่งถึงมืออี้ฝ่านที่รออยู่ด้านบน กลิ่นน้ำผึ้งและเครื่องเทศท
ตอนที่ 26/1แม่สื่อพ่ายรักท่ามกลางความเงียบที่แฝงไปด้วยความขัดเขินในห้องพัก ลมหายใจอุ่นๆ และคำพูดออดอ้อนที่ขัดกับบุคลิกแข็งกร้าวของเกาหยางเฟิง ทำเอาหลิวอี้ฝ่านที่เคยเก่งแต่เรื่องวางแผนจับคู่ถึงกับไปไม่เป็น"ใต้เท้า...ท่านพูดเล่นอะไรกันเจ้าคะ สภาพข้าเป็นคนเจ็บคนบ้าเช่นนี้ท่านยังจะรังแกได้ลงคอ" อี้ฝ่านพยายามก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย "อีกอย่าง...ข้าตั้งใจจะให้ท่านเป็นพี่เขย ไม่ใช่...ไม่ใช่สามีเสียหน่อย"เกาหยางเฟิงขยับยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง "พี่หญิงของเจ้ามีคนในใจอยู่แล้ว เจ้าไม่ได้สังเกตเลยหรือว่ายามที่เวินหมิงรายงานเรื่องเจ้า นางมีท่าทีเช่นไร"คำพูดนั้นทำให้อี้ฝ่านเงยหน้าพรึบ หันไปมองหลิวฟ่านหรงที่ยามนี้หน้าแดงซ่านไม่แพ้กัน ส่วนเวินหมิงที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างนอกก็แสร้งก้มหน้าจัดระเบียบกระบี่อย่างผิดปกติ"นี่ข้า...ข้าเป็นแม่สื่อที่ล้มเหลวที่สุดในใต้หล้าเลยหรือนี่" อี้ฝ่านครางออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ"เจ้าไม่ใช่แม่สื่อที่ล้มเหลวหรอก ฝ่านเอ๋อร์..." ฮูหยินเกาก้าวเข้ามาหาพลางลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู "เจ้าเพียงแค่น่าดึงดูดมากเกินไปสำหรับ หยางเฟิง จนเขาไม่
คอนที่ 25/1ไม่ยอมรามือ"ใต้เท้า..." อี้ฝ่านเอ่ยเรียกเกาหยางเฟิงที่กำลังเดินกลับมาที่ข้างเตียง "เมื่อครู่...ยามที่คุณหนูใหญ่หลี่ขยับเข้ามาใกล้ข้า จมูกของข้าก็ได้กลิ่นบางอย่างเจ้าค่ะ"เกาหยางเฟิงขมวดคิ้ว "กลิ่นยารึ? หรือกลิ่นเขม่าควันที่ยังตกค้าง?""หามิได้เจ้าค่ะ" อี้ฝ่านส่ายหน้าเบาๆ "เมื่อวานในห้องนั้นข้าเมามายจนสติแทบไม่มี แต่ยามที่ข้ากำลังจะหมดสติเพราะควันไฟ ข้าจำได้ว่ามีกลิ่นหอมของ 'ดอกโบตั๋นผสมอำพันทะเล' โชยมาวูบหนึ่ง เป็นกลิ่นที่ปรุงขึ้นอย่างประณีตและติดทนนานนัก... และเมื่อครู่ กลิ่นนั้นก็มาจากตัวของคุณหนูหลี่เยว่เจ้าค่ะ"เกาหยางเฟิงนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง กลิ่นกายอาจไม่ใช่หลักฐานที่ใช้เอาผิดในศาลได้ทันที แต่มันคือเบาะแสที่ชี้ชัดที่สุดสำหรับเขา "เจ้าแน่ใจนะ?""ข้ามั่นใจเจ้าค่ะ จมูกของข้าเรื่องของกินและกลิ่นหอมไม่เคยพลาด" อี้ฝ่านยืนยันหนักแน่น"เพียงแต่...เรายังไม่มีหลักฐานอื่น" เกาหยางเฟิงกำหมัดแน่น "จะอย่างไรนางก็เป็นหลานสาวของท่านแม่ หากไม่มีหลักฐานมัดตัวที่ดิ้นไม่หลุด ข้าก็ยากจะเอาผิดกับนางได้โดยที่ท่านแม่เห็นชอบด้วย""เช่นนั้น...เราก็ต้องทำตามแผนเดิมต่อสินะเจ้าคะ แสร้งว่าข้าเจ็บ
เมื่อเห็นว่าทางสะดวก หลี่เยว่ที่เฝ้ารอเวลานี้มานานก็ก้าวเข้าไปในห้องพักของอี้ฝ่าน นางสั่งให้สาวใช้ของตนเฝ้าประตูไว้ หลังจากออกอุบายให้องครักษ์ของจวนที่เฝ้าอยู่ออกไปกินของวางที่นางนำมามอบให้ ส่วนตนเองก้าวเข้าไปหา หลิวอี้ฝ่านที่แสนน่าเวทนา'ที่ถูกมัดอยู่บนเตียงด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและหยิ่งผยองรอยยิ้มอ่อนหวานที่เคยประดับบนใบหน้าบัดนี้เลือนหายไป เหลือเพียงความสะใจและแววตาอำมหิต"โถ...น้องอี้ฝ่าน ผู้น่าสงสาร" หลี่เยว่เชิดหน้าขึ้น มองดูร่างที่สั่นเทาบนเตียงด้วยสายตาเหยียดหยาม "ดูเจ้าในยามนี้สิ ทั้งเสียโฉม ทั้งเสียสติ... สภาพไม่ต่างจากสุนัขข้างถนนที่รอวันตายเลยสักนิด"อี้ฝ่านแสร้งทำเป็นขดตัวสั่น พึมพำเสียงแหบพร่า "อย่าทำข้า... ไฟ... มันร้อน...""ร้อนงั้นหรือ? ฮ่าๆๆ!" หลี่เยว่หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง นางโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูอี้ฝ่าน "เจ้ารู้ไหมว่ากลอนประตูในคืนนั้น ข้าเป็นคนลงมือสับมันเองกับมือ ข้าอยากเห็นเจ้ามอดไหม้ไปพร้อมกับกองเพลิงนั่น แต่เจ้าช่างดวงแข็งนักที่รอดมาได้!"หลี่เยว่เอื้อมมือไปบีบคางอี้ฝ่านอย่างแรง "แต่รอดมาได้แล้วอย่างไร? ในเมื่อสุดท้ายเจ้าก็ต้องกลายเป็นคนบ้าอัปลักษณ์ ยาที่ข้า
หลิวอี้ฝ่านนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ภายในศาลาหิน นางอยากกลับจวนเสียเดี๋ยวนี้เลย หากไม่ติดว่าต้องรอพี่หญิงกลับพร้อมกัน นางก็คงมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกของจวนสกุลเกาแล้ว อีกทั้งหากจะขอตัวกลับก่อนย่อมต้องถูกสงสัยแน่ เพราะนางกะตือรือร้นที่จะรั้งอยู่เพื่อลิ้มรสของว่างและอาหารเลิศรสของจวนสกุลเกาเพียงใดทุกคนต่าง
ตอนที่ 10บังเอิญจริงหรือหลิวอี้ฝ่านคิดว่าหลังจากพวกนางกลับไปในวันนี้ ตอนเย็นอย่างไรท่านป้าเกาย่อมต้องเอ่ยถึงและชมพวกนางให้บุตรชายอย่างเกาหยางเฟิงฟังอย่างแน่นอน นึกไม่ถึงว่าเข้ามาในห้องรับรองเพียงไม่นาน เกาหยางเฟิง กลับปรากฏตัวขึ้นเขาดูภูมิฐานในชุดขุนนางเต็มยศ ดวงตาคมคายกวาดมองมาที่พวกนาง ก่อนจะห
ตอนที่ 9โอกาสอยู่ตรงหน้า...ข้าย่อมต้องคว้าเอาไว้ “ฮูหยินเกา ให้ท่านกลับไปเองเช่นนี้ข้ากับพี่หญิงคงไม่อาจสบายใจได้...ให้ข้ากับพี่หญิงไปส่งท่านถึงจวนเถิดเจ้าค่ะ” หลิวอี้ฝ่านรีบเอ่ยอาสาอย่างสุภาพอ่อนน้อม นางรู้ดีว่าต่อให้พวกนางสองคนพี่น้องก่อนหน้าได้ยื่นมือช่วยเหลือฮูหยินสกุลเกาเอาไว้ แต่การแสดงความ
“พี่หญิง! ไปช่วยทางนั้นกันเถิดเจ้าค่ะ” หลิวอี้ฝ่านกล่าวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวเข้าไปหายังทิศทางที่กำลังต้องการความช่วยเหลือหลิวฟ่านหรงรีบทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายหญิงผู้นั้นทันที กิริยาของนางสง่างามและเยือกเย็น “ฮูหยินท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ? หายใจลึกๆช้าๆ ก่อนเจ้าค่ะ”หลิวอี้ฝ่านไม่ได้มัวแต่







