บทที่ 4 ชีวิตบันนี่

เมื่อใกล้เวลาต้องออกไปทำงานแล้ว   เธอจึงได้เข้าไปอาบน้ำและรีบออกมาแต่งตัวแต่งหน้าอย่างรวดเร็ว  แล้วจึงได้สะพายกระเป๋าใบเก่งออกมาจากห้องพร้อมกับล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนา  แล้วจึงได้ขึ้นรถเก๋งคันเก่าที่ซื้อต่อมาจากเพื่อนพนักงานด้วยกันหลังจากที่ไปทำงานที่คาสิโนได้เพียงสองสามเดือน  

เพราะไม่อยากจะขึ้นรถประจำทางที่ต้องรอเวลา แถมหากออกจากที่ทำงานช้าไปก็อาจจะพลาดเที่ยวรถทำให้เธอต้องไปรบกวนให้เพื่อนร่วมงานที่พอจะสนิทกัน  ให้มาส่ง หรือไม่ก็ต้องเรียกแท็กซี่ที่มีค่าบริการแพง   ทำให้รายได้แทบจะไม่เหลือเก็บ

ลี่หลินจึงตัดสินใจซื้อรถเก๋งคันกลางเก่ากลางใหม่คันนี้เอาไว้ขับไปทำงานหรือเพื่อออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตในวันหยุดเพื่อความสะดวกและประหยัด  หล่อนก้าวขึ้นรถแล้วก็ถอยออกไปจากหน้าห้องพักอย่างรีบด่วน  เพราะวันนี้ออกจากห้องพักช้าไปกว่าสิบนาที  ทำให้ต้องทำเวลามากกว่าทุกวัน

เมื่อจอดรถลงที่ลานจอดสำหรับพนักงานแล้ว เธอก็ออกจากรถพร้อมกับล็อครถแล้วก็รีบเดินด้วยความเร่งรีบเข้าไปที่ประตูทางเข้าออกของพนักงาน  รีบรูดบัตรเข้างานอย่างโล่งใจที่วันนี้ไม่ได้สายอย่างที่คิด  

เมื่อเดินไปที่ห้องล็อคเกอร์แล้วก็มีเสียงที่คุ้นเคยร้องทัก   “ ลี่หลินมาแล้วหรือ  วันนี้มาสายกว่าทุกวันนะ ”

ลี่หลินหันไปก็พบใบหน้าหล่อตี๋ของหลู้ซานฉีพนักงานแจกไพ่ที่ทำงานอยู่ในห้องโป๊กเกอร์ที่มักจะทักทายเธออยู่เสมอเวลาพบกัน  

เธอรู้ว่าเขานั้นชอบเธอ  และกำลังเหมือนพยายามจีีบเธออยู่  แต่ลี่หลินยังเข็ดขยาดกับความรัก  แม้ไม่ได้รังเกียจมิตรภาพของซานฉี  เพราะเขานั้นมีมนุษย์สัมพันธ์ดีและมักจะช่วยเหลือเธอในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เสมอ

“ ค่ะ วันนี้ออกจากที่พักช้าไปหน่อย ไว้คุยกันนะคะ ฉันจะรีบไปเปลี่ยนยูนิฟอร์มก่อน

”  เขาพยักหน้า  “ โอเค แล้วเจอกันนะ ”  

เขายืนโบกมือให้แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องโป๊กเกอร์

ลี่หลินรีบจ้ำตรงไปที่ล็อคเกอร์แล้วหยิบชุดยูนิฟอร์มบันนี่ของตนเองออกมา แล้วก็รีบใส่กระเป๋าสะพายเอาไว้ในล็อคเกอร์ แล้วก็รีบหอบชุดยูนิฟอร์มในมือเดินตรงไปเปลี่ยนในห้องแต่งตัวทันที  เมื่อยืนสำรวจตนเองในกระจกว่าแต่งกายเรียบร้อยดีแล้ว ก็พับเสื้อผ้าที่สวมมาจากบ้าน แล้วนำไปเก็บไว้ในล็อคเกอร์ของตนเอง 

จากนั้นจึงได้รีบไปที่แคนทีนของพนักงานเพื่อกดกาแฟเย็นมาดื่มก่อนสักหน่อยเพื่อเพิ่มพลัง  เพราะยังเหลือเวลาอีกเล็กน้อย หยิบแซนวิสที่หั่นเป็นชิ้นที่วางเอาไว้ในถาดที่เป็นสวัสดิการของคาสิโนที่มักจะมีไว้พนักงานหยิบไปกินได้ฟรี  และมีคนนำมาเติมเอาไว้ก่อนเวลาที่พนักงานแต่ละกะจะมาเริ่มงานอยู่เสมอ  

ลี่หลินหยิบแซนวิสกินไปสามชิ้นเล็ก  แล้วก็รีบดื่มกาแฟอย่างรีบด่วน จากนั้นก็ไปเข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจตัวเองอีกครั้ง แล้วจึงได้ก้าวเข้าไปที่ในห้องโป๊กเกอร์ที่เชื่อมกับห้องรูเล็ต  เธอประจำอยู่บริเวณสองห้องนี้  เดินวนไปมา  และเดินไปรับเครื่องดื่มจากบาร์เทนเดอร์ที่เคาน์เตอร์หากเครื่องดื่มในถาดของตนเองหมดแล้ว

เมื่อเธอมารับถาดเครื่องดื่มของตนเองที่เคาร์เตอร์  บาร์เทนเดอร์ที่อายุมากกว่าเธอประมาณสิบปี และเขานั้นเป็นคนที่อัธยาศัยดีและมักจะชอบเธอคุยกันหากไม่มีแขกที่เคาน์เตอร์มากนัก  

“ ลี่หลินเป็นอย่างไรบ้าง  วันนี้เกือบจะสายนะ  พี่เตรีียมเครื่องดื่มไว้ให้แล้ว  ยกไปได้เลย ”

เขาบอกกับเธอ  ลี่หลินพยักหน้ารับ  ยิ้มให้เขาอย่างสดใส  ก่อนจะยกถาดเครื่องดื่มที่วางอยู่บนบาร์ตรงหน้าบาร์เทนเดอร์หนุ่มใหญ่ที่หน้าตาดีและมีสาว ๆ แวะเวียนมาทักทายเขาอยู่เสมอ  

“ เอ่อนี่รู้หรือยัง  เขาพูดกันว่าตอนนี้คาสิโนเปลี่ยนผู้บริหารแล้วนะ ได้ยินว่าบอสคนเก่าของเราขายกิจการให้กับนักธุรกิจจีนคนหนึ่งไปแล้ว ได้ยินว่าเซ็นสัญญากันไปเมื่อวานนี้แล้วนะ  และเจ้านายกับคนสนิทของเขาเก็บข้าวของออกไปแล้วเมื่อตอนสาย ๆ นี่เอง  แต่ตอนนี้เจ้านายคนใหม่ยังไม่เข้ามานะ  ยังไม่ได้เห็นหน้าค่าตาเขาเลย  และก็ไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบถึงพนักงานอย่างพวกเราไหม ”  เขาเอ่ยขึ้นขณะที่ลี่หลินกำลังจะยกถาดไปจากตรงหน้าบาร์

“ อย่างนั้นหรือคะ แต่เราคงจะต้องรอดูไปก่อนว่าเขาจะเป็นอย่างไร  ตอนนี้คงจะยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกคะ ” 

ลี่หลินพยายามปลอบใจบาร์เทนเดอร์หนุ่มและก็ตัวเองด้วย ว่างานของพวกเขาจะยังอยู่ดีและไม่มีการลดสวัสดิการหรือเงินเดือนที่ทำให้พวกเขาได้รับผลกระทบ  

“ ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น  รีบไปเถอะ  เดี๋ยววิเวียนจะดุเอา  นั่นไงเห็นไหมจ้องมาทางนี้ตาเขียวแล้ว ”

เขาชะโงกหน้าเขามากระซิบ  

“ ไปเดี๋ยวนี้แล้วค่ะ ” 

แล้วลี่หลินก็รีบยกถาดขึ้นถือเอาไว้แล้วก็รีบเดินร่อนไปตามส่วนที่ตัวเองเป็นผู้รับผิดชอบเพื่อบริการเครื่องดื่มแก่นักพนันตามโต๊ะต่างๆ 

ลี่หลินปัดเรื่องผู้บริหารใหม่ที่บาร์เทนเดอร์หนุ่มบอกกับเธอไปจากใจ เพราะคิดในแง่ดีว่าไม่น่าจะมีผลอะไรกับพนักระดับล่างที่ยังคงต้องทำงานใช้แรงแลกเงินอย่างเช่นพวกเธอ   แล้วก็เดินร่อนไปมาในห้องโป๊กเกอร์บ้าง  เฉียดไปที่โซนรูเล็ตบ้าง

เพื่อตามหาแขกประจำที่มักจะทิปเธอมาก ๆ  และก็ร่อนไปถามเขาว่าต้องการรับเครื่องดื่มอะไรไหม  วันนี้เธอพบกับหนุ่มใหญ่คนหนึ่งที่เคยให้ทิปเธอบ่อย เขาชื่อคุณหวัง และวันนี้เขาดูอารมณ์ดี เมื่อรับเครื่องดื่มไปจากเธอแล้ว เขาก็ส่งชิปให้กับเธอ ลี่หลินรับไว้พร้อมกับยิ้มหวานขอบคุณเขา  

บางคนอาจจะคิดว่าบันนี่สาวที่หุ่นเพรียวบางและใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มอย่างเธอนั้นใช้ความสวยงามหลอกล่อแขก และอาจจะรับงานพิเศษนอกเหนือจากงานเสิร์ฟนี้ด้วย  แต่ลี่หลินไม่ใช่คนแบบนั้น  เธอทำงานเสิร์ฟเพียงอย่างเดียวจริง ๆ  แต่ก็มีบ้างที่มีแขกมาเกาะแกะ แต่ก็ยังมีการ์ดที่อยู่ในคาสิโนที่มักจะคอยช่วยดู ๆ ให้บ้าง  

เพราะหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ชื่อลุงหว่องนั้นเอ็นดูลี่หลิน  และสั่งให้ลูกน้องคอยดูแลลี่หลินในเวลาที่หล่อนทำงานอยู่ในคาสิโนให้ปลอดภัย

ถือว่าเป็นโชคของลี่หลินที่ได้พบคนดีและมีน้ำใจกับเธอ  ทำให้เธอสามารถทำงานอยู่ที่คาสิโนแห่งนี้มาได้หลายปี  โดยที่ไม่เคยมีเรื่องชู้สาวกับผู้ชายคนไหนเลย  เพราะเธอไม่มีเวลาวัน ๆ ทำแต่งานและก็กลับบ้านนอนอย่างอ่อนแรง

หากเป็นวันหยุดก็มีบ้างที่ขับรถเที่ยวเล่นในเมืองนี้  แวะห้างเพื่อเดินดูข้าวของสวย ๆ งาม ๆ หรือไม่ก็แวะซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อหาข้าวของเข้าบ้าน  แวะเดินเล่นตลาดนัดใกล้บ้านที่มีเสื้อผ้าและข้าวของราคาย่อมเยาว์กว่าในห้าง  นอกนั้นก็ไม่เคยมีเรื่องอื่น  ไม่มีเรื่องผู้ชาย  

แม้จะมีคนมาจีบอยู่บ้าง  แต่ลี่หลินไม่ได้ชอบพวกเขาถึงกับจะเริ่มเปิดใจรับรักผู้ชายคนไหน นอกจากนั้นก็มีเพื่อนชายที่เป็นเกย์บ้าง  รู้จักกันในคาสิโนแต่ทำงานคนละแผนก  ชวนกันไปดูหนัง  หรือไม่ก็นั่งคาเฟ่คุยกันในวันหยุดบางครั้ง  ตั้งแต่อยู่มาเก๊ามาห้าปี   ยังไม่เคยได้เดทกับผู้ชายคนไหนเลย  และก็ยังไม่อยากจะคิดเรื่องนี้ 

เพราะหากคิดเรื่องคู่รัก  หรือเรื่องความรักขึ้นมาครั้งใด  ภาพความหลังที่เคยมีกับใครคนคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว  มักจะปรากฏขึ้นเสมอ  และหัวใจของหล่อนก็ยังคงเจ็บปวดกับความรักครั้งเก่าก่อนอยู่มาก  จึงยังไม่คิดจะเปิดใจกับใครในเวลานี้ทั้งนั้น  

และอาจจะไม่คิดเปิดใจให้ใครอีกเลยก็เป็นได้  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่มีชีวิตใหม่นะ  เพราะตอนนี้ลี่หลินเริ่มชีวิตใหม่ไปแล้ว  ไม่ได้คิดถึงคนใจร้ายคนนั้นเหมือนตอนปีแรก ๆ อีกแล้ว  

ความเจ็บปวดที่เกิดความรักครั้งแรกในชีวิตวัยสาวมันค่อย ๆ จางไปทีละน้อยแล้วและลี่หลินหวังว่าในวันหนึ่งเธอจะลืมมันได้หมดสิ้น  และพร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้จริง ๆ โดยไม่มีความหลังใด ๆ มารบกวนจิตใจได้อีก