บทที่ 5 ตาฝาดไปหรือไม่

ลี่ิหลินเดินบริการเครื่องดื่มไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งใกล้เวลาเลิกงานแล้ว เธอจึงได้เตรียมจะไปเก็บถาดเครื่องดื่มที่บาร์ตรงมุมห้อง  แล้วก็จะได้ออกไปเปลี่ยนชุดเพื่อจะได้กลับบ้านเสียที  เพราะวันนี้เดินขาขวิดไปมาจนร่างแทบจะหลุดออกจากกันอยู่แล้ว  วันนี้แขกมากเหลือเกิน  เนื่องจากเป็นวันหยุดที่ติดกันสามวัน  และเธอจะเหน็ดเหนื่อยอย่างนี้ไปอีกสองวันเต็ม ๆ จึงจะได้มีเวลานั่งพักขาบ้าง  หรือแวะไปตรงนั้นตรงนี้เพื่อกินอะไรรองท้องได้บ้าง  

“ ลี่หลิน เจอเธอพอดี  รับถาดนี้ไปจากฉัน แล้วยกขึ้นไปที่ชั้นผู้บริหารนะ  บอสคนใหม่เข้ามาตรวจรับงานแล้ว ข้างบนโทรมาสั่งเครื่องดื่ม เธอช่วยยกขึ้นไปส่งให้พวกเขาที แล้วค่อยกลับบ้านหลังจากนั้นนะ ”  

หัวหน้าฟลอร์ของลี่หลินเดินตรงมาหาพร้อมกับออกคำสั่ง และแน่นอนว่าลี่หลินย่อมจะปฏิเสธไม่ได้  จำต้องแลกเปลี่ยนถาดของตัวเองกับถาดใบใหญ่ของหัวหน้าฟลอร์ที่ยื่นมาให้กับเธอ แล้วลี่หลินก็จำต้องเดินมุ่งหน้าออกไปที่ลิฟท์ด้านนอก  เพื่อจะนำเครื่องดื่มขึ้นไปส่งให้บอสคนใหม่ที่ชั้นผู้บริหาร  

ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินออกจากลิฟท์ทั่วไปที่สามารถขึ้นไปถึงชั้นผู้บริหารได้  แต่อยู่ ๆ ลิฟท์อีกด้านหนึ่งที่เป็นลิฟท์สำหรับผู้บริหารก็เปิดออก ทำให้เธอหยุดชะงักฝีเท้าเอาไว้ก่อน เพราะไม่อยากจะเดินตัดหน้าขบวนของเจ้านายใหม่ที่กำลังพากันก้าวออกจากลิฟท์  

เพราะเธอเห็นผู้จัดการใหญ่ที่อยู่ด้านล่าง  เดินตามหลังผู้ชายคนหนึ่งที่ดูคุ้นตามาก  แต่เธอก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นเขาที่ไหน  ผู้จัดการใหญ่เดินตามหลังเขาและดูพินอบพิเทามาก  นั่นย่อมหมายความว่าผู้ชายคนนี้คือเจ้านายคนใหม่ของที่นี่แน่ ๆ  เธอค่อยเดินตามหลังพวกเขาไปช้าๆ  โดยที่พยายามไม่ทำเสียงดังให้พวกเขาหันมาเห็นเข้าได้

แต่ขณะที่มีคนติดตามคนหนึ่งเปิดประตูออกกว้าง  เพื่อให้เจ้านายใหม่ก้าวเข้าไปก่อนนั้น  เธอเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา  และแม้ว่าวันนี้เขาจะแต่งตัวด้วยชุดสูทหรูหรา  ไม่ใช่เสื้อผ้าแบบเรียบง่ายหรือชุดลำลองที่เธอคุ้นตาก็ตาม  แต่เธอจดจำเขาได้แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างก็ตาม  

เพราะเจ้านายใหม่ที่เธอเข้าใจว่าน่าจะใช่นั้น  คือ เฉินเฟยหรง  อดีตสามีของเธอ  ที่หย่ากันแล้ว  เพราะเธอลงนามในหนังสือหย่าและส่งไปให้เขาทางไปรษณีย์ตามที่อยู่ที่เขาทิ้งเอาไว้ให้ ก่อนที่จะออกเดินทางมาที่มาเก๊าแล้ว  และแน่ใจว่าเขาได้รับแล้ว  เพราะหลังจากนั้นเขาไม่ได้โอนเงินเข้าบัญชีเธออีกเลย  เธอจึงคิดว่าการหย่าของพวกเขานั้นสามีรับรู้  และพวกเขานั้นเป็นอิสระต่อกันแล้ว 

ลี่หลินหยุดชะงักอยู่กับที่ยังไม่กล้าก้าวเดินต่อไป  เธอหยุดยืนอยู่กลางทางเดินที่มีพรมผืนหนาปูไปตลอดแนว เพื่อหยุดคิดปลอบใจตัวเองในแง่ดีว่า  เธออาจจะตาฝาดไปจนจำคนผิดก็เป็นได้   เพราะเธอเองมองจากระยะไกลอาจจะทำให้มองผิดไป   คนเราบางครั้งอาจจะมีความคล้ายกันมาก  คล้ายจนทักคนผิดก็มีให้เห็นกันอยู่บ่อย ๆ   เธอคิดว่าเธอเองก็อาจจะจำคนผิดก็ได้  

เฉินเฟยหรงจะมากลายเป็นเจ้าพ่อบ่อนคาสิโนและโรงแรมห้าดาวอย่างนี้ได้อย่างไรกัน   ไม่น่าจะใช่  เขาเป็นแค่เพียงพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่ต้องเดินทางติดต่องานกับบริษัทอื่น ๆ ทั้งในประเทศและต่างประเทศเท่านั้น และก็ไม่ได้ร่ำรวยมากถึงขนาดจะซื้อกิจการคาสิโนรวมถึงโรงแรมห้าดาวใหญ่โตขนาดนี้ได้หรอก  เธอเองคงจะดูหนังมากไป 

ลี่หลินตำหนิตัวเอง แล้วส่ายศีรษะไล่ความฟุ้งซ่านออกไป  แล้วก็เดินมุ่งหน้ายกถาดเครื่องดื่มตรงไปที่ห้องที่เธอเพิ่งจะเห็นพวกเขาลับหายเข้าไปในนั้น  เมื่อไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องแล้ว  เธอก็ยกมือขึ้นเคาะประตู  เพียงไม่นานก็มีคนติดตามคนเดียวกับที่เปิดประตูให้เจ้านายใหญ่ก้าวเข้าไปในห้องนั่นแหละมาเปิดประตูรับเธอ  เธอยิ้มให้เขาแล้วยื่นถาดใบใหญ่ในมือให้กับเขา 

“ เครื่องดื่มมาแล้วค่ะ ”  

เขาเพียงพยักหน้าให้เธอแล้ว  รับเครื่องดื่มไปจากมือเธอ แล้วประตูก็ปิดลงตามเดิม

“ นั่นไง ไม่เห็นจะมีอะไร เธอคิดมากไปเองน่า ”  

ลี่หลินบอกกับตัวเองอย่างสบายใจขึ้น  แล้วก็เดินด้วยความร่าเริงไปที่ลิฟท์เพื่อจะได้ลงไปชั้นล่างแล้วเตรียมตัวกลับบ้านเสียที  วันนี้เหนื่อยมากแล้ว

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ   พนักงานกะเดียวกันก็ทะยอยกลับกันจนจะหมดแล้ว  

“ ไปกินอะไรด้วยกันสักหน่อยไหม ลี่หลิน ”  เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหลัง 

เขาอีกแล้วซานฉีคนเดิม  ลี่หลินเปิดประตูรถ  แล้วโยนกระเป๋าสะพายเข้าไปที่เบาะข้างคนขับ 

” ไม่ล่ะค่ะ   วันนี้เหนื่อยมากเลย ไว้วันหลังนะคะ ค่อยนัดกัน " 

ลี่หลินบอกเขาไปตามมารยาทเช่นเคย  แต่ก็ยังไม่เคยไปกับเขาเลยสักครั้ง  แต่ก็ไม่แน่นะ วันหนึ่งหากเธอพร้อมก็อาจจะรับคำชวนเขาดูสักครั้งก็เป็นได้  ลี่หลินโบกมือให้กับเขาพร้อมกับมุดเข้ารถแล้วเพียงไม่นานก็ขับออกไปจากที่จอด ทิ้งให้ผู้ชายร่างสูงที่ก็รูปร่างหน้าตาดีไม่น้อย  ยืนจ้องมองรถคันเล็กของเธอไปจนลับตา

และเมื่อรถคันเล็กถึงหน้าห้องพัก  กิจวัตรประจำวันของเธอก็ดำเนินไปทุกอย่างเหมือนเช่นเคยที่ผ่านมาหลายปีแล้ว  

ด้านเฉินเฟยหรงผู้บริหารคนใหม่ของคาสิโนกาแล็คซี่  เขากำลังนั่งดูกล้องวงจรปิดเพื่อเช็คความเป็นไปในคาสิโนภายในห้องต่าง ๆ รวมถึงห้องเล่นสล็อตที่ด้านหน้าโรงแรมด้วย  

เพราะในห้องผู้บริหารของเขา  มีจอมอนิเตอร์ติดตั้งเอาไว้หลายตัวด้วยกัน  ไว้เพื่อสอดส่องความเป็นไปในบ่อนคาสิโนนี้   กล้องวงจรปิดนั้นมีติดตั้งเอาไว้จนทั่ว  ไม่มีที่ใดที่ไม่มีกล้องวงจรปิดซุกซ่อนเอาไว้  

ในคาสิโนแห่งนี้   มีห้องควบคุมที่มีเจ้าหน้าที่นั่งตรวจสอบความเคลื่อนไหวภายในและรอบ ๆ ตัวอาคารของโรงแรมและคาสิโนอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้ว  และในห้องผู้บริหารก็มีเช่นกัน  

หากมีความผิดปกติเช่นนักพนันเล่นกลโกงใด ๆ ก็ตาม ก็จะมีคนแจ้งให้บอสใหญ่ทราบและเขาก็สามารถดูเหตุการ์ได้จากในห้องทำงานของเขาได้เลย  ไม่ต้องเดินไปที่ห้องควบคุมให้เสียวเวลาอีก

บ่ายวันนี้เขากำลังนั่งจ้องมองกล้องวงจรปิดในห้องเล่นโป๊กเกอร์อยู่  และเพียงไม่นานเขาก็รู้สึกว่ามีพนักงานเสิร์ฟในชุดบันนี่สาวสีดำที่มีหางกระต่ายติดอยู่ที่ก้นของหล่อนนั้น  รู้สึกว่าคุ้น ๆ ตาอย่างบอกไม่ถูก  หล่อนเหมือนใครบางคน  แต่ตอนนี้เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะจำคนผิดไปหรือไม่  

เขารีบลุกจากจากเก้าอี้ที่นัั่งเอนกายพิงอยู่ตามสบาย  เพื่อมาใกล้ ๆ จอมอนิเตอร์เพื่อจ้องมองผู้หญิงคนนั้นให้ชัด  แต่แล้วหล่อนกลับหมุนตัวออกไปจากห้อง  หล่อนไปไหน  เขายกนาฬิกาขึ้นดู เขาไม่รู้ว่าหล่อนทำงานอยู่กะไหน  หรือว่าหล่อนจะออกไปเข้าห้องน้ำ 

ผู้บริหารหนุ่มเริ่มร้อนรน  ตามเช็ควงจรปิดจนทั่วแต่ก็ยังไม่พบผู้หญิงคนนั้น  หล่อนไปหลบซ่อนอยู่ที่ไหนกัน  ทำไมเขาพยายามหาจนทั่วก็ยังไม่เห็น  หรือว่าเขาจะตาฝาดไป  เขาเปลี่ยนกลับมาดูกล้องในห้องโป๊กเกอร์อีกครั้ง  

มีสาวบันนี่เดินมาอีกแล้ว แต่เมื่อมองชัด ๆ กลับไม่ใช่  ไม่ใช่แน่ ๆ  เขาคงจะคิดถึงหล่อนมากไป  มากจนเที่ยวเห็นคนโน้นคนนี้เป็นหล่อนไปหมด  ผู้บริหารหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ