LOGIN“ไก่ บ้านอยู่ไหนจะขับรถไปส่ง” ยาใจต้องถามเด็กหน้าแดงที่ทำท่าเดินไม่ได้ ไม่รู้ว่าเล่นละคร หรือเมาจริง ที่เขาต้องพามันไปส่งเพราะ เขาไม่รู้ว่า ครอบครัวของไก่ย้ายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหน พ่อกับแม่เขาไม่เห็นบอกเลย
“ไม่เอา จะพักกับพี่” ไก่โวยวาย ลืมตามาข้างหนึ่งแอบมองหน้าคนพี่ทำหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ แต่ไอ้ไก่ก็ไม่สนหรอก วันนี้ต้องเอาไปอวดพ่อว่าได้นอนห้องพี่ยาแล้ว “ไม่เอา” ยาใจปฏิเสธ ความจริงไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ไก่ไปที่ห้องอะไรหรอกนะ แต่ในห้องเขามีสิ่งที่เขาไม่อยากให้เด็กมันเห็นอยู่นะสิ “ทำไมวะ ไหนมึงบอกว่าน้องมึงไอ้ยา หรือจะน้องไปพักห้องกู ช่วงนี้กูก็เหงาอยู่ด้วย” ไอ้หลงคนเดิมเสนอตัว แต่ก็โดนไอ้เพื่อนรักหวงของมองหลงอย่างเอาเรื่อง ตาขวางเชียวนะ “ไม่เว้ย” “เออ เรื่องมาก ก็แค่พาน้องไปนอนพัก เดี๋ยวมึงค่อยพาน้องกลับบ้าน มึงบอกว่ารู้จักน้องมาตั้งแต่เด็ก จะกลัวอะไรวะ หรือว่าห้องมึงมีอะไรที่ไม่อยากให้น้องรู้หรือไง” ไอ้หลงปากหมาเหมือนมันรู้ดีไปหมดเสียทุกอย่าง ที่บอกว่าเจ้าพวกนี้มันต้องแอบไปนอนใต้เตียงเขาจริง ๆ แล้วแหละ “ไปไก่ขึ้นรถเร็ว” ยาใจเลือกที่จะไม่เถียงเพื่อน เพราะรู้ว่าตัวเองเถียงไปยังไงก็แพ้เพื่อนที่สามารถยกเหตุผลทุกอย่างมาเถียงเขาได้ตลอด ไก่ตัวบาง ๆ โดนยาใจลากขึ้นมานั่งบนรถของตัวเอง พอเข้ามาในรถไก่ก็เหลือบมองคนที่พี่เริ่มสตาร์ตเครื่องออกรถ ไก่รู้ดีว่าครอบครัวของยาใจไม่ได้ยากจน หรือร่ำรวยอะไร แต่ก็ไม่ได้ลำบากถึงขั้นอดอยาก ที่บ้านมีที่ดินหลายร้อยไร่ ประกอบธุรกิจค้าขาย จนสามารถส่งเสียลูกชายคนเดียวเรียนจบดอกเตอร์ “ไก่ มึงแกล้งกูหรือเปล่า” จู่ ๆ เสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้น ยาใจรู้สึกตัวว่ากำลังโดนแอบมองด้วยสายตาของใครบางคน ในรถของเขาตอนนี้ก็มีแค่เจ้าไก่ที่นอนเมาคอพับคออ่อน เพราะเบียร์ไม่กี่แก้ว คออ่อนมากเลยนะ “อือ...” ไก่แกล้งส่งเสียงครางอืออาในลำคอ แต่ยังคงหลับตาพริ้ม ไม่กล้าลืมตาขึ้นมอง จนกระทั่งรถมาจอดแน่นิ่งอยู่ลานจอดรถของคอนโดที่ยาใจซื้อเอาไว้ เขาพักที่นี่เป็นประจำความจริงไม่อยากจะเจ้าไก่ขึ้นไปพักหรอก แต่ดูเหมือนเขาจะปฏิเสธโชคชะตาไม่ได้ “ไก่ ตื่นได้แล้ว ไปพักที่ห้องกูเร็ว” ยาใจตบหน้าแดง ๆ ของเจ้าไก่ ขนตางอนยาวไม่ต่างจากผู้หญิง เขามองอย่างเพ่งพินิจอย่างสงสัยทำไมมันน่ารักขนาดนี้ ดวงตากลมโตค่อย ๆ ปรือขึ้นมองเขา แก้มทั้งสองข้างก็ผาดสีแดงเข้าไปอีก ทำให้ยาใจเลิกคิ้วสงสัย ยกนิ้วเกลี่ยแก้มของไก่ “ทำไมมึงน่ารักจังว่ะ ตัวก็เตี้ย แบบนี้เพื่อนมึงไม่รังแกเอาเหรอ” คนสงสัยไปเสียทุกอย่างเกี่ยวกับตัวของไก่ ตั้งแต่เจอกันเขายังไม่ได้ถามไถ่เรื่องราวของไก่เลย “พี่ชมผมเหรอ” “เออ อยู่ด้วยกันสองคนจะให้กูชมใคร มึงน่ารักเหมือนตอนเด็กเลย ตัวก็ยังเตี้ยเหมือนเดิมอีก” เขาชมทั้งส่งยิ้ม มองเด็กที่ขยี้ตาก่อนหันมามองเขาตาขวาง ไก่ไม่ชอบให้เรียกว่า เตี้ย แต่เป็นพี่ยาเรียกเขาแบบนั้นก็ให้อภัยได้ “อือ อย่าเรียกผมเตี้ยนะ” ไก่ย่นจมูกใส่คนพี่ ก่อนปลดเข็มขัดนิรภัยเปิดประตูรถออก ยาใจรีบตามออกไปเพราะเห็นเจ้าไก่เดินเซ “อ้าว ระวังหน่อย ไปเดี๋ยวกูพาไป” ยาใจกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาประคองตัวไก่เอาไว้ที่ทำเหมือนพยุงตัวเองไม่ไหว “มาเดี๋ยวกูพาไปนอนพักที่ห้อง” “ห้องพี่เหรอ” ไก่ถามเสียงแผ่ว “เออ ห้องกู เข้าไปอย่าซนล่ะ ไม่งั้นมึงโดนแน่” ดร.ยาใจไม่ได้แค่ขู่ ถ้าเกิดเจ้าไก่มันดื้อ เขาคงต้องตีตูดมันเหมือนตอนเด็ก ๆ พ่อสำรวยกับแม่จ่อย คงไม่ว่าอะไรเขาหรอกมั้ง ให้สิทธิ์ในการดูแลเจ้าไก่ได้เต็มที่ “อยากโดนเหมือนกัน”“เมื่อกี้ใคร” คนขี้หึงถามเสียงเข้ม มองเด็กที่หน้าแดงจัด ยาใจยังไม่หยุดวาดนิ้ว เท่ากับว่าเครื่องสั่นยังคงทำงานไม่หยุดนิ่ง ไก่เม้มปากสะกดกลั้นเสียงครางเอาไว้แน่น ดวงตาไก่ฉ่ำน้ำ จากอารมณ์อยากออกกำลังกายหมดไปแล้ว ไก่อยากจะทำอย่างอื่นมากกว่า เพราะเครื่องกระตุ้นอารมณ์ของคนน้องได้เป็นอย่างดี “ไม่รู้ พี่ยา ไก่อยาก....” ปลายนิ้วของไก่ลูบไปมาบนเลือดที่แขนของสามีตัวเอง ไม่วิ่งแล้ว ออกกำลังกายอย่างอื่นมากกว่า แต่สถานที่ไม่เอื้ออำนวย “ไม่ไหวแล้วเหรอ” ยาใจถาม มองหน้าแดง ๆ ดวงตาฉ่ำปรือ นัยน์ตาเต็มไปด้วยอารมณ์ความต้องการ เขาก็ไม่อยากแกล้งเมียอีกแล้ว “งั้นไปที่รถ เดินไหวไหม” ยาใจอดถามไม่ได้ หยุดแกล้ง ไก่ยอมเดินตามจนไปถึงรถของยาใจพอเข้าไปในรถสตาร์ตรถเปิดแอร์ ไก่ก็รีบคลานขึ้นไปนั่งบนตัก “ไก่อยาก” “ใจเย็นครับเด็กดี ตรงนี้ไม่ได้ เดี๋ยวมีคนมาเห็น” “งั้นก็ขับเร็ว ๆ นะครับ เมียlงี่ยu” ไก่กระซิบเย้ากำลังขบกรามแน่น ดูท่ายาใจเองก็เก็บงำอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองเอาไว้เช่นกัน ตุ๊บ! ร
หลังจากแต่งงาน ไก่ก็ย้ายมาอยู่คอนโดของพี่ยาใจ กลายเป็นเมียพี่ยาใจไปแล้ว สามารถพูดกับใครต่อใครได้เต็มปาก แต่งงานกันมา ชีวิตของไก่เต็มไปด้วยโลกสีชมพู ยาใจเป็นสามีที่ดี หลังจากลาออกจากการเป็นอาจารย์สอนพิเศษแล้วก็กลับไปช่วยกิจการที่บ้าน ไก่เองก็เช่นกันไปช่วยพ่อทำงานทุกวัน เพราะไก่ไม่อยากให้พ่อต้องรู้สึกว่าลูกชายห่างจากกาย และวันนี้เอง ไก่และยาใจ หยุดงานที่บ้านพร้อมกัน เพราะอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกัน พ่อแม่ก็ไม่ว่าอะไร ยินดีด้วยซ้ำ “พี่ยา วันนี้ไปออกกำลังกายวิ่งที่สวนกันไหมครับ” ไม่รู้มีอะไรมาดลใจให้เมียของเขาอยากไปวิ่ง แค่ไปฟิตเนส ไก่ก็ร้องงอแง ไม่อยากไป แต่ชวนเขาไปกินหมูกระทะแทนตลอด แล้ววันนี้เกิดอยากไปวิ่ง ผีเข้าหรือเปล่านะ “หือ เกิดอะไรกับเมียกูเนี่ย ถึงอยากไปวิ่ง” ยาใจที่นั่งดูคลิปคลายเครียดในแต่ละวัน เงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่ทำหน้าตาแป๋วมองเขา ส่งสายตาวาววับเป็นการขอร้อง “ก็ วันนี้ผมเห็นคลิปเขาไปวิ่งแล้ว หุ่นดี รู้สึกว่าตัวเองเป็นหมู” ไก่ก้มมองพุงตัวเองแล้ว ถึงกลับหน้าเสีย เรื่องนี้ต้องโทษพี่ยาคนเดียวเลย เขาอยากกินอะไรไม่เคย
“พวกมึงหยุดนินทาคุณพ่อได้แล้ว ไปหาอะไรกินกันไหม หรือจะยืนตรงนี้ กูไปล่ะ แล้วกูค่อยมายืนเป็นเพื่อนนะ” หกบอกเพื่อนทั้งสอง เกิดท้องร้องขึ้นมาแล้วหิวข้าว ขอเดินไปดูสักหน่อยว่าแม่ครัวเตรียมอาหารอะไรเอาไว้ “เออ ไปเถอะ” เชอร์รี่พยักหน้า หกเดินมาหาอาหารรองท้อง เมื่อเช้าจิบแค่กาแฟแล้วไม่ค่อยอยู่ท้องเอาเสียเลย มัวแต่สนใจของกินไม่ทันสังเกตว่ากำลังเดินไปชนกับใครเข้า “อุ้ย...ขอโทษครับ” หกรีบขอโทษ ไม่ทันดูว่ามีคนตัวใหญ่ยืนขวางอยู่ “ไม่เห็นหรือไง” หลงตอบ ตาขวางมองเด็ก สงสัยเป็นเพื่อนของน้องไก่แน่ ๆ “ขอโทษครับ แต่ผมขอโทษแล้วนะครับ” หกเป็นคนสู้คนอยู่แล้ว ในเมื่อเขาไม่ได้ตั้งใจแล้วขอโทษไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอโทษอีก “ชื่ออะไรนะเรา...” หลงถามหรี่ตามองเด็กกินจุ “หกครับ” “เป็นเพื่อนกับน้องไก่เหรอ” หลงถาม ปกติเป็นคนตลก พออยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่มเขาต้องทำหน้าขรึมเสียหน่อย เผื่อจะตกเด็กน่ารัก ๆ ได้เหมือนยาใจ เห็นเพื่อนแต่งงานแล้วอิจฉาฉิบหาย “ครับ” หกตอบแค่นั้น ก็ไปหา
เวลาผ่านอย่างรวดเร็วสำหรับคู่รักหวานชื่นที่ใคร ๆ ก็อิจฉา ไม่ให้อิจฉาได้ยังไงกัน เพราะไก่พาพี่ยาใจแนะนำเพื่อนทั้งสามคน ฮาลิ เชอร์รี่ และหก อึ้งในความหล่อเหลาของพี่ยาใจ หุ่นก็ล้ำ แต่งตัวก็ดี ดูมีภูมิฐาน ฮาลิมองตาไม่กะพริบจนไก่กอดแขนเอาพี่ยาเอาไว้ด้วยความหึง เพื่อนทั้งสามได้แต่หยอกเย้าพี่ยา ซึ่งพี่ยาก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะสนุกกับความเฮฮาของเพื่อน ๆ ยาใจก็อยากพาเพื่อนตัวเองอีกสองคนมารวมกับแก๊งของไก่ คงน่าปวดหัวดู และคงเจอกันในไม่ช้า เพราะใกล้วันแต่งงานระหว่างไก่กับยาใจ ยาใจเองรอไม่ไหวอยากให้ถึงเร็ว ๆ เขาอยากแสดงให้ทุกคนเห็นสักทีว่า ไก่ เด็กน้อยคนนี้เป็นของเขา เสี่ยสำรวยก็ดูปลื้มลูกเขยไม่น้อย แม้จะไม่ชอบใจที่ลูกชายที่ต้องแยกออกไปอยู่กับยาใจในไม่ช้า คนที่รักลูกชายยิ่งกว่าอะไรกว่าจะทำใจได้ ก็ขอให้ไก่และยาใจมานอนที่บ้านด้วยสัปดาห์ละสองวัน กลายเป็นข้อตกลงระหว่างยาใจ ไก่ และ เสี่ยสำรวย คนเป็นเมียได้แต่ส่ายหน้ากับความหวงของลูกของผัวตัวเอง การป่าวประกาศงานแต่งงานระหว่างยาใจและไก่ ไม่ใช่ครอบครัวฝั่งไก่เท่านั้นที่ประกาศก้อง ฝั่งครอบครัวของยาใจไม่น้อยเช่นกัน เ
ไก่ทำไมมึงน่ารักขนาดนี้ ยาใจมองเด็กน้อยที่ดิ้นเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่าน ลองกวาดนิ้วขึ้นลงอย่างถี่รัว ขาเล็กทั้งสองก็ยิ่งบิดเข้าหากัน ไก่ร้องครางสะอึกสะอื้น ฝ่ามือจับแยกเรียวขาให้ออกห่างพอที่เขาจะทอดมองรูจีบที่กำลังดูดกลืนไข่สั่นเอาไว้ เขาพอใจไม่น้อยที่เห็นเด็กน้อยของเขาดิ้นพล่านไปด้วยความเสียวซ่าน อยากรู้จริง ๆ ว่าเสียวเท่ากับของจริงหรือเปล่า “อึก อึก พี่ยา ไก่เสียว อื่อ พอก่อน” ทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียง รั้งมือคนพี่ที่กำลังเล่นสนุกกับร่างกายของตัวเองเอาไว้ ไก่เสียวจวนเจียนจนจะทนไม่ไหว อยากให้ยาใจเมตตาเขาหน่อย เขาทั้งทรมานทั้งเสียว “เสียวมั้ย...” เสียงแหบพร่าดังข้างหู ยาใจฉีกยิ้มก่อนฟัดแก้มของไก่แรง ๆ เร่งเครื่องให้สั่นเข้าไปอีก ก่อนทำการผละกายออกห่าง แต่สายตาก็ยังจ้องมองคนที่บิดตัวไปมาด้วยความเสียวซ่าน ยาใจอยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเขาเข้าไปในร่องรักที่มีเจ้าไข่สั่นด้วยมันจะรู้สึกดีขนาดไหน แค่คิดหัวสมองของเขาก็ขาวโพลนไปหมด เร่งเร้าตัวเองถอดเสื้อผ้าจนร่างกายเปลือยเปล่า แก่นกายแข็งขัน “ไก่ กูขอเข้านะ” ไก่ถึงกล
ความตื่นเต้นไม่ได้อยู่แค่นั้น หลังจากพาไก่มาอยู่ถึงห้อง ยาใจก็ลากคนตัวเล็กเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ด้วยความใจร้อนของคนพี่พยายามดึงเสื้อผ้าของไก่จนเกือบฉีกขาดเสียก่อน ถ้าไก่ไม่รั้งมือพี่เอาไว้ก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าด้วยตนเอง เพราะยาใจดูหิวโหยเหลือเกิน ไก่ก็เลยถอดเสื้อผ้าตัวเองออกหมดในทันที ขนลุกชันขึ้นสัมผัสกับอากาศหนาวของแอร์ บวกกับสายตาคมกริบจดจ้องมองเขาไม่วางตา ไก่เม้มปากตอนนี้อยากกอดพี่ยาเอาไว้มากกว่าการยืนเฉย ๆ แบบนี้ ยาใจผิวปากมานั่งบนเตียง กวักมือเรียกให้ไก่เดินเข้าไปใกล้ ๆ ไก่ก็ยอมทำตาม เพี๊ยะ ! ฝ่ามือตีลงบนก้นนิ่มแรง ๆ จนไก่ตัวโยกตามแรง ดวงตามองแก่นกายแสนน่ารักที่เริ่มชูชันขึ้นมา ไก่คงเริ่มมีอารมณ์แล้ว ตั้งแต่วันนั้นมาเขามีของเล่นชิ้นใหม่มา ยังไม่ได้ลองใช้ วันนี้ไข่สั่นสีสวยคงได้ใช้งานแล้วล่ะ “พี่ยา...” “ยั่ว...” ยาใจขบกรามแน่น มองร่างคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ท่อนเอ็นก็เริ่มชูชันโชว์ส่วนสีแดงสวยต่อหน้าเขา เขายกยิ้มเอื้อมมือไปสัมผัสมันด้วยความรักใคร่ น่ารักเหลือเกิน เด็กอะไรใช้ความน่ารักเปลืองเหลือเกิน “อือ....







![The Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)