บทที่ 3 เมาแล้วอยากเอา 1

“ไก่ บ้านอยู่ไหนจะขับรถไปส่ง”  ยาใจต้องถามเด็กหน้าแดงที่ทำท่าเดินไม่ได้ ไม่รู้ว่าเล่นละคร หรือเมาจริง ที่เขาต้องพามันไปส่งเพราะ เขาไม่รู้ว่า ครอบครัวของไก่ย้ายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหน  พ่อกับแม่เขาไม่เห็นบอกเลย

            “ไม่เอา จะพักกับพี่”

            ไก่โวยวาย ลืมตามาข้างหนึ่งแอบมองหน้าคนพี่ทำหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ แต่ไอ้ไก่ก็ไม่สนหรอก วันนี้ต้องเอาไปอวดพ่อว่าได้นอนห้องพี่ยาแล้ว

            “ไม่เอา” ยาใจปฏิเสธ ความจริงไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ไก่ไปที่ห้องอะไรหรอกนะ แต่ในห้องเขามีสิ่งที่เขาไม่อยากให้เด็กมันเห็นอยู่นะสิ

            “ทำไมวะ ไหนมึงบอกว่าน้องมึงไอ้ยา หรือจะน้องไปพักห้องกู ช่วงนี้กูก็เหงาอยู่ด้วย” ไอ้หลงคนเดิมเสนอตัว แต่ก็โดนไอ้เพื่อนรักหวงของมองหลงอย่างเอาเรื่อง ตาขวางเชียวนะ

            “ไม่เว้ย”

            “เออ เรื่องมาก ก็แค่พาน้องไปนอนพัก เดี๋ยวมึงค่อยพาน้องกลับบ้าน มึงบอกว่ารู้จักน้องมาตั้งแต่เด็ก จะกลัวอะไรวะ หรือว่าห้องมึงมีอะไรที่ไม่อยากให้น้องรู้หรือไง” ไอ้หลงปากหมาเหมือนมันรู้ดีไปหมดเสียทุกอย่าง  ที่บอกว่าเจ้าพวกนี้มันต้องแอบไปนอนใต้เตียงเขาจริง ๆ แล้วแหละ  

            “ไปไก่ขึ้นรถเร็ว” ยาใจเลือกที่จะไม่เถียงเพื่อน เพราะรู้ว่าตัวเองเถียงไปยังไงก็แพ้เพื่อนที่สามารถยกเหตุผลทุกอย่างมาเถียงเขาได้ตลอด ไก่ตัวบาง ๆ โดนยาใจลากขึ้นมานั่งบนรถของตัวเอง พอเข้ามาในรถไก่ก็เหลือบมองคนที่พี่เริ่มสตาร์ตเครื่องออกรถ ไก่รู้ดีว่าครอบครัวของยาใจไม่ได้ยากจน หรือร่ำรวยอะไร แต่ก็ไม่ได้ลำบากถึงขั้นอดอยาก ที่บ้านมีที่ดินหลายร้อยไร่ ประกอบธุรกิจค้าขาย จนสามารถส่งเสียลูกชายคนเดียวเรียนจบดอกเตอร์  

            “ไก่ มึงแกล้งกูหรือเปล่า”  จู่ ๆ เสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้น ยาใจรู้สึกตัวว่ากำลังโดนแอบมองด้วยสายตาของใครบางคน ในรถของเขาตอนนี้ก็มีแค่เจ้าไก่ที่นอนเมาคอพับคออ่อน เพราะเบียร์ไม่กี่แก้ว คออ่อนมากเลยนะ

            “อือ...”

            ไก่แกล้งส่งเสียงครางอืออาในลำคอ แต่ยังคงหลับตาพริ้ม ไม่กล้าลืมตาขึ้นมอง จนกระทั่งรถมาจอดแน่นิ่งอยู่ลานจอดรถของคอนโดที่ยาใจซื้อเอาไว้ เขาพักที่นี่เป็นประจำความจริงไม่อยากจะเจ้าไก่ขึ้นไปพักหรอก แต่ดูเหมือนเขาจะปฏิเสธโชคชะตาไม่ได้

            “ไก่ ตื่นได้แล้ว ไปพักที่ห้องกูเร็ว”

            ยาใจตบหน้าแดง ๆ ของเจ้าไก่ ขนตางอนยาวไม่ต่างจากผู้หญิง เขามองอย่างเพ่งพินิจอย่างสงสัยทำไมมันน่ารักขนาดนี้ 

            ดวงตากลมโตค่อย ๆ ปรือขึ้นมองเขา แก้มทั้งสองข้างก็ผาดสีแดงเข้าไปอีก ทำให้ยาใจเลิกคิ้วสงสัย ยกนิ้วเกลี่ยแก้มของไก่

            “ทำไมมึงน่ารักจังว่ะ ตัวก็เตี้ย แบบนี้เพื่อนมึงไม่รังแกเอาเหรอ” คนสงสัยไปเสียทุกอย่างเกี่ยวกับตัวของไก่ ตั้งแต่เจอกันเขายังไม่ได้ถามไถ่เรื่องราวของไก่เลย

            “พี่ชมผมเหรอ”

            “เออ อยู่ด้วยกันสองคนจะให้กูชมใคร มึงน่ารักเหมือนตอนเด็กเลย ตัวก็ยังเตี้ยเหมือนเดิมอีก” เขาชมทั้งส่งยิ้ม มองเด็กที่ขยี้ตาก่อนหันมามองเขาตาขวาง ไก่ไม่ชอบให้เรียกว่า เตี้ย แต่เป็นพี่ยาเรียกเขาแบบนั้นก็ให้อภัยได้

            “อือ อย่าเรียกผมเตี้ยนะ”  

            ไก่ย่นจมูกใส่คนพี่ ก่อนปลดเข็มขัดนิรภัยเปิดประตูรถออก  ยาใจรีบตามออกไปเพราะเห็นเจ้าไก่เดินเซ

            “อ้าว ระวังหน่อย ไปเดี๋ยวกูพาไป”  

            ยาใจกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาประคองตัวไก่เอาไว้ที่ทำเหมือนพยุงตัวเองไม่ไหว  

            “มาเดี๋ยวกูพาไปนอนพักที่ห้อง”

            “ห้องพี่เหรอ” ไก่ถามเสียงแผ่ว

            “เออ ห้องกู เข้าไปอย่าซนล่ะ ไม่งั้นมึงโดนแน่”  ดร.ยาใจไม่ได้แค่ขู่ ถ้าเกิดเจ้าไก่มันดื้อ เขาคงต้องตีตูดมันเหมือนตอนเด็ก ๆ พ่อสำรวยกับแม่จ่อย คงไม่ว่าอะไรเขาหรอกมั้ง ให้สิทธิ์ในการดูแลเจ้าไก่ได้เต็มที่

            “อยากโดนเหมือนกัน”