LOGIN“อยากโดนเหมือนกัน”
“มึงเนี่ยนะ เลิกพูดยั่วกูหน่อยได้ไหม กูไม่เล่นนะเว้ย” ยาใจคิดอยากจะเอาน้องคนนี้มาเป็นคนแก้ขัดแก้ยากหรอกนะ เขาเห็นมันมาตั้งแต่เด็กจะให้มันมาเป็นเหมือนคนอื่นได้ยังไง ปกติยาใจมักจะพาเด็กที่เขาถูกใจไปเปิดห้อง นอนกันไปแล้วจบกัน แต่ส่วนมากมีแต่เด็กที่ชอบรสนิยมและลีลาของเขาไม่น้อย แต่เขาก็ไม่เคยแล ยาใจไม่เคยคิดจริงใจกับใครสักคน “ไก่ก็ไม่เล่น” “พอเลย เข้าไปนอนให้ห้องให้สร่างเมา แล้วโทร.บอกพ่อสำรวยกับแม่จ่อย ไม่รู้ว่าเป็นห่วงมึงขนาดไหนแล้วตอนนี้” คนตัวโตกว่าเป็นไหน ผลักร่างเล็กของเจ้าไก่เข้าไปในห้อง พอไก่เห็นโซฟาก็เดินตรงดิ่งไปนอนฟุบลงทันที แอ่นตูดงอน ๆ ทำตัวเหมือนนางแมวยั่วสวาท ดร.ยาใจที่เห็นแบบนั้นก็กลืนน้ำลายลงเฮือกใหญ่ ก่อนสะบัดหน้าเรียกสติให้กลับมา ท่องพุทโธ นั่นน้องนะ! เพี๊ยะ! ถึงสมองคิดแบบนั้น แต่ฝ่ามือป๊าบที่ตูดของเจ้าไก่แรง ๆ จนเจ้าตัวถลา ก่อนดร.ยาใจที่มีน้ำอดน้ำทนกัดฟันกรอดเอาไว้ “มึงยั่วกูใช่ไหมไก่” เขาพูดลอดไรฟัน “อื้อ...พี่” ไก่ร้องโอด ไม่ได้ยั่วจริง ๆ นะครั้งนี้น่ะ คนมันอยากจะเอนตัวนอน กลับโดนตีก้นแบบนี้มันไม่สนุกเอาเสียเลย เขาหาว่ายั่วก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่ยั่วเขาต่อ “แล้วพี่ชอบเปล่าล่ะ” ไก่พลิกตัวมานอนหงาย หัวพิงพนักโซฟากำลังนอนแยกขาตัวเองอย่างช้า ๆ ทำตามนางเอกในละคร หรือ นางร้ายที่กำลังยั่ว พระเอก “ทำอะไร นอนดี ๆ ไก่” นอกจากเขาไม่สะทกสะท้านแล้ว ยังจับขาเล็กทั้งสองให้อยู่ในท่าเรียบร้อย การนอนถ่างขาอยู่บนโซฟาคงไม่สบายเท่าไหร่ “อื้อ ไก่ยั่วพี่ไม่ขึ้นเลยหรือไง” ไก่ถามออกไปตรง ๆ น้ำเสียงติดงอนเล็กน้อย ทำไมพี่เขาทำราวกับตัวเองเป็นพระอิฐพระปูน “นอนสบายหรือเปล่า หรือไปนอนบนเตียง ปะ ไปนอนบนเตียง” ยาใจนอกจากไม่สนแล้ว เขายังไล่ไก่ให้ลุกนั่งแล้วลากเข้าไปในห้องนอน ไก่ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เขาเป็นเด็กดีเสมอแหละ ถ้าเป็นพี่คนนี้ละก็.... ฟุบ! “นอนสบายไหมไก่” ที่นอนสีขาวราวปุยนุ่นยวบตามแรงคนนอนลง สูดกลิ่นกายหอมที่ติดอยู่บนผ้าห่มคล้ายกับกลิ่นของพี่ยาใจไม่ผิดเพี้ยนแน่ ๆ “สบายครับ” “ถ้างั้นก็นอนที่นี่ก่อน เดี๋ยวตื่นมากูพาไปส่งบ้าน จะไปเยี่ยมเสี่ยสำรวยด้วย ไม่ได้เจอพ่อแม่มึงตั้งนาน คิดถึงพวกท่านเหมือนกัน”“แล้วพี่ไม่คิดถึงไก่บ้างหรือไง” เสียงอู้อี้กับหมอนดังขึ้นไม่ชัดเท่าไหร่นัก
“หะ....มึงพูดอะไรเนี่ย เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนนะ” ยาใจทำเป็นไม่สนใจเด็กที่นอนจมกับเตียงนอนนุ่ม ๆ ของเขา ลอบยกยิ้มมุมปาก “อือ ไอ้พี่บ้า ไม่รู้เลยหรือไง” ไก่ดีดตัวขึ้นมาจากเตียงเหมือนสปริง ลุกขึ้นมานั่งมองไปทางประตูด้วยสายตาอาลัย คนเขาอุตส่าห์คิดถึงมาตลอด พี่เขาไม่คิดถึงไก่บ้างเลยเหรอ คิดแล้วมันน่าน้อยใจ แต่ความน้อยใจก็ต้องถูกแทนที่ด้วยแผนการที่ตัวเองเตรียมใจเอาไว้แล้วว่า เมื่อมีโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสองแล้ว ไก่ต้องหาทางทำให้พี่ยาหลงเสน่ห์เขาให้ได้เลยหลังจากอาบน้ำเสร็จยาใจก็ใส่กางเกงนอนออกมาจากห้องน้ำ ผ้ากับผ้าสีขาวพื้นเล็กเช็ดผม อวดกล้ามเนื้อเป็นลอน ๆ ออกมาก็เห็นไก่นอนอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ “ไก่ หลับหรือยัง” ก่อนเผลอหลับไปครู่เดียว ร่างกายรู้สึกเมื่อยล้ามาทั้งวัน ก่อนจะพลิกตัวก็สายตาเบิกโพลง เห็นจะ ๆ ว่ากล้ามของพี่ยาของจริงมันเป็นยังไง ไหนจะไรขนหายวับเข้าไปในกางเกง จนไก่อยากจะรู้เหมือนกันว่าข้างในนั้นมันจะใหญ่ขนาดไหน “อะ แฮ่ม มึงมองอะไรไก่” ยาใจที่รู้ตัวว่าโดนมองก็ส่งเสียงกระแอมในลำคอ ก่อนจะนั่งลงข้างบนเตียง พร้อมกับยื่นผ้าสีขาวให้ไก่ “อะ เช็ดผมให้กูหน่อย” “ครับ” ไก่รับมา พร้อมพยักหน้ารับ หนุ่มน้อยเหมือนคนถูกชักจูงอย่างง่ายดาย ไม่ว่ายาใจจะให้ทำอะไร ไก่ก็เออออไปเสียทุกอย่าง ไก่รับผ้ามาก่อนยื่นตัวและเช็ดผมให้คนที่นั่งอยู่ เพราะไก่ตัวเล็กกว่าพี่ยาเป็นไหน ๆ ก็เลยต้องพยายามนั่งยืดตัวขึ้น แล้วทำการเช็ดผมให้คนพี่ด้วยความเบามือ กว่าพี่จะบอบช้ำ “เป็นไงมาไงถึงได้กลับมาที่นี่ได้ ล่าสุดกูเห็นมึงไปเรียนที่อื่น กูก็มัวแต่ยุ่งเ
“อยากโดนเหมือนกัน” “มึงเนี่ยนะ เลิกพูดยั่วกูหน่อยได้ไหม กูไม่เล่นนะเว้ย” ยาใจคิดอยากจะเอาน้องคนนี้มาเป็นคนแก้ขัดแก้ยากหรอกนะ เขาเห็นมันมาตั้งแต่เด็กจะให้มันมาเป็นเหมือนคนอื่นได้ยังไง ปกติยาใจมักจะพาเด็กที่เขาถูกใจไปเปิดห้อง นอนกันไปแล้วจบกัน แต่ส่วนมากมีแต่เด็กที่ชอบรสนิยมและลีลาของเขาไม่น้อย แต่เขาก็ไม่เคยแล ยาใจไม่เคยคิดจริงใจกับใครสักคน “ไก่ก็ไม่เล่น” “พอเลย เข้าไปนอนให้ห้องให้สร่างเมา แล้วโทร.บอกพ่อสำรวยกับแม่จ่อย ไม่รู้ว่าเป็นห่วงมึงขนาดไหนแล้วตอนนี้” คนตัวโตกว่าเป็นไหน ผลักร่างเล็กของเจ้าไก่เข้าไปในห้อง พอไก่เห็นโซฟาก็เดินตรงดิ่งไปนอนฟุบลงทันที แอ่นตูดงอน ๆ ทำตัวเหมือนนางแมวยั่วสวาท ดร.ยาใจที่เห็นแบบนั้นก็กลืนน้ำลายลงเฮือกใหญ่ ก่อนสะบัดหน้าเรียกสติให้กลับมา ท่องพุทโธ นั่นน้องนะ! เพี๊ยะ! ถึงสมองคิดแบบนั้น แต่ฝ่ามือป๊าบที่ตูดของเจ้าไก่แรง ๆ จนเจ้าตัวถลา ก่อนดร.ยาใจที่มีน้ำอดน้ำทนกัดฟันกรอดเอาไว้ “มึงยั่วกูใช่ไหมไก่” เขาพูดลอดไรฟัน “อื้อ...พี่” ไก่ร้องโอด ไม่ได้ยั
“ไก่ บ้านอยู่ไหนจะขับรถไปส่ง” ยาใจต้องถามเด็กหน้าแดงที่ทำท่าเดินไม่ได้ ไม่รู้ว่าเล่นละคร หรือเมาจริง ที่เขาต้องพามันไปส่งเพราะ เขาไม่รู้ว่า ครอบครัวของไก่ย้ายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไหน พ่อกับแม่เขาไม่เห็นบอกเลย “ไม่เอา จะพักกับพี่” ไก่โวยวาย ลืมตามาข้างหนึ่งแอบมองหน้าคนพี่ทำหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ แต่ไอ้ไก่ก็ไม่สนหรอก วันนี้ต้องเอาไปอวดพ่อว่าได้นอนห้องพี่ยาแล้ว “ไม่เอา” ยาใจปฏิเสธ ความจริงไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ไก่ไปที่ห้องอะไรหรอกนะ แต่ในห้องเขามีสิ่งที่เขาไม่อยากให้เด็กมันเห็นอยู่นะสิ “ทำไมวะ ไหนมึงบอกว่าน้องมึงไอ้ยา หรือจะน้องไปพักห้องกู ช่วงนี้กูก็เหงาอยู่ด้วย” ไอ้หลงคนเดิมเสนอตัว แต่ก็โดนไอ้เพื่อนรักหวงของมองหลงอย่างเอาเรื่อง ตาขวางเชียวนะ “ไม่เว้ย” “เออ เรื่องมาก ก็แค่พาน้องไปนอนพัก เดี๋ยวมึงค่อยพาน้องกลับบ้าน มึงบอกว่ารู้จักน้องมาตั้งแต่เด็ก จะกลัวอะไรวะ หรือว่าห้องมึงมีอะไรที่ไม่อยากให้น้องรู้หรือไง” ไอ้หลงปากหมาเหมือนมันรู้ดีไปหมดเสียทุกอย่าง ที่บอกว่าเจ้าพวกนี้มันต้องแอบไปนอนใต้เตียงเขาจริง ๆ แล้วแห
“เห้ย ไก่มึงกินของหวานก่อนของคาวได้ไงวะ” คนต่อว่าไก่ที่กำลังงับแตงโมอยู่ก็หยิบทิชชูมาเช็ดปากของไก่ การกระทำของดร.ยาใจอยู่ในสายตาของเพื่อนทั้งสองเงยหน้าจากจานอาหารของตัวเองมองเพื่อนอย่างเลิ่กลั่ก ปากบอกว่าเป็นน้อง ไม่คิดอะไร แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม “เห้ย...ไหนบอกแค่น้องไงวะ ดูแลเหมือนคนรักเลยว่ะ” หลงเอ่ยปากดักคอเพื่อน “พูดมากอีกแล้วไอ้หลง กูดูแลมันมาแต่เด็ก เลยติดมาต่างหาก” ว่าแบบนั้นก็เอาทิชชูเช็ดปากของคนที่กินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อย “เอาแตงมาอีก” “พอแล้ว โตแล้วยังกินเป็นเด็ก ๆ ไปได้” ยาใจหยิบจานแตงโมไปห่าง ๆ จากคนที่กำลังเคี้ยวง่ำ ๆ “เห้ย...ไอ้กิตกูว่ามันไม่ปกติแล้ววะ” เสียงกระซิบกระซาบระหว่างเพื่อนสองคนที่นั่งตรงข้าม มองเพื่อนของพวกเขา และเด็กหนุ่มหน้าใสที่กำลังกินผลไม้อย่างอร่อย เห็นแล้วอยากหยิกแก้ม “ไม่ปกติ” ประกิตกำลังคีบหมูก็ส่ายหน้า “พวกมึงจะนินทากู กูก็อยู่ตรงนี้นะ ให้เกียรติกันด้วยนะครับ” ดร.ยาใจยอมใจไอ้เพื่อนสองตัวที่นินทาเขาระยะเผาขนขนาดนี้ อีกหน่อยมันคงพากันแทรกตัวไปอยู่ใต้เตียงเขาส
“อ้าว ตกลงสองคนนี้เป็นอะไรกัน” คราวนี้เป็นเพื่อนอีกคนอย่างหลงก็เอ่ยทักบ้าง มองหน้าประกิตอย่างรู้กัน ก่อนจะหันขวับมาทางยาใจที่ทำหน้าไม่ถูกต่างจากคนที่กอดแขนแกร่งเอาไว้ ยาใจกลืนน้ำลายลงคอเขาชักไม่แน่ใจแล้วที่เจ้าไก่พูดตอนกลางวันมันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น “ไม่ได้เป็นอะไร” เสียงเรียบเฉยนั้นทำให้ไก่ย่นจมูกใส่ “เดี๋ยวก็เป็น...” “ฮิ้ววววว ดร.ยาใจของเราจะมีเมียแล้วเหรอวะ แถมน่ารักเสียด้วย” “ไอ้หลงไม่ใช่” ยาใจอยากจะชกหน้าทะเล้นของเพื่อนคน “ชื่ออะไรละเรา เป็นใคร รู้จักกับไอ้ยาได้ยังไง” ประกิตเป็นคนถามบ้าง หนุ่มน้อยหน้าใสฉีกยิ้มอวดฟันขาว ๆ ก่อนยืดอกแนะนำตัว “ผมชื่อไก่ครับ เป็นน้องชายของพี่ยา ไม่ใช่น้องแท้ เป็นน้องข้างบ้าน ตอนนี้เรียนจบแล้ว เป้าหมายในชีวิตตอนนี้คือ จีบพี่ยาใจครับ” ขณะที่ไก่อธิบายอยู่นั้น คนโดนจีบที่กำลังกินน้ำอัดลมอยู่ถึงกลับสำลักออกมา “แฮ่ก ๆ” “พี่เป็นอะไรครับ” ไก่หันมามองพี่ด้วยความเป็นห่วง เห็นคนพี่หน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่ก็เอามือมาลูบท้อง “ไ
ตกเย็น ยาใจสอนนักศึกษาเพลินจนลืมไปว่าตัวเองนัดกับใครบางคนเอาไว้ให้รอเขาอยู่ แถมยาใจยังเผลอตกปากรับคำเพื่อนของเขาเอาไว้อีกว่าจะไปกินหมูกระทะกับเบียร์ร้านเจ๊ต๋อยข้างมอ ตัดภาพมาด้านของไก่ที่นั่งเล่นจนเพลิน เบื่อจะคุยแชทกับเพื่อน กับพ่อแล้วก็มานั่งเล่น เห็นเด็กกลุ่มนั่งเล่นอยู่เป็นกลุ่ม โชคดีคณะวิศวกรรมศาสตร์แห่งนี้ใกล้สวนสาธารณะ ช่วงเย็นมีเด็กมาวิ่งเล่นพร้อมครอบครัว ด้วยความใจดีเป็นทุนเดิม เป็นนางฟ้าของกลุ่มเพื่อน ไก่ก็ไปซื้อไอติมร้านใกล้ ๆ ไปแจกเด็ก ๆ ขณะที่รอ การกระทำดังกล่าวอยู่ในสายตาของเป้ที่เพิ่งออกมาหารถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง เมื่อมีคนจอดรถหน้าคณะเยอะ เขาเลยไม่มีทางเลือกต้องไปจอดไกลออกไป “แปลกคนพิลึก” ปากบอกไปแบบนั้น แต่ขาของไอ้เป้ก็เดินไปหาคนที่กำลังนั่งกินไอติมกับเด็ก ๆ “อ้าว เจอกันอีกแล้วนะครับ” “นายอีกแล้ว” ไก่เงยหน้าขึ้นมามองเห็นเงาสะท้อนของชายร่างใหญ่ “ก็เออ ฉันเอง ว่าแต่เธอมาทำอะไรต้องนี่เนี่ย รวยนักหรือไง ถึงมาแจกขนมเด็ก ๆ ละ..แล้วไม่มีเหลือให้ฉันหน่อยเหรอ” เป้พูดซะยาวเหยียด เพราะอยากกินไอติมข







![10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg)](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)