บทที่ 4 : ทำหน้าที่แม่

“ลี่หยางไม่ได้อยู่ที่บ้านหลัวเหรอคะ ?” มู่เยี่ยนฟางพอจะจับใจความได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าลี่หยางไม่ได้ไปที่บ้านหลัว แล้วเด็กชายหายไปไหน ?

“เธอขายหลานชายฉันให้คนอื่นแล้วใช่ไหม ?!! เธอทำแบบนี้กับหลานชายฉันได้ยังไง ?!! ไปตามหลานชายฉันกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ !! ถ้าวันนี้เธอไม่ตามหลานชายฉันกลับมาละก็ !! ฉันจะให้ลูกชายฉันหย่ากับเธอ !! ”

เรื่องอื่นย่าหลัวพอทนได้ แต่เรื่องนี้ตนทนไม่ได้จริง ๆ หลานชายตนทั้งคน จะปล่อยให้แม่ใจร้ายอย่างมู่เยี่ยนฟางนำไปขายแลกเงินได้อย่างไร

“ลี่หยางไม่ได้ไปหาพ่อกับแม่จริง ๆ ใช่ไหมคะ ? เดี๋ยวฉันออกไปตามหาลี่หยางก่อนนะแม่”

มู่เยี่ยนฟางร้อนใจรีบสวมรองเท้าวิ่งออกจากบ้านไป ปู่กับย่ากลัวเห็นสีหน้าเป็นกังวลของมู่เยี่ยนฟางเมื่อครู่ก็เลิ่กลั่กมองหน้ากันไปมา คิดว่าเมื่อกี้ตนคงตาฝาดไป

“เยี่ยนฟางเป็นอะไรไป ? คุณเห็นปฏิกิริยาเมื่อกี้ของเยี่ยนฟางไหม ? ผมว่าเยี่ยนฟางคงไม่ได้ขายเจ้าลี่หยางให้กับบ้านโจวหรอก”

“ช่างเถอะ เรื่องนั้นฉันไม่สนใจหรอก เรารีบไปที่บ้านโจวกันเถอะ ยังไงวันนี้เราก็ต้องตามเจ้าลี่หยางกลับมาที่บ้านให้ได้”

…

ท้องฟ้ามืดครึ้ม มู่เยี่ยนฟางวิ่งตามหาเจ้าลี่หยางพลางมองท้องฟ้าไปด้วย วิ่งไปได้ไม่นานฝนก็กระหน่ำ ในหัวพยายามนึกคิดว่าเจ้าลี่หยางหายไปไหนกันแน่ เธอตามหาเจ้าลี่หยางให้ทั่วแต่ก็ไม่เจอ ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ อากาศเริ่มเย็น ถ้าคืนนี้เจ้าลี่หยางไม่กลับมาที่บ้าน เธอไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้กับทุกคนว่าอย่างไรดี

ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้ตีนเขา เจ้าลี่หยางกำลังกอดร่างสั่นเทาขอตัวเองไว้แน่น หยาดน้ำใสหลอมรวมกับเม็ดฝน เขาไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นแล้ว เขาอยากจะไปหาพ่อ แต่ไม่รู้จะเดินทางไปที่นั่นได้อย่างไร นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่นี่ตั้งแต่เที่ยง เจ้าลี่หยางก็เริ่มหิว ครู่นั้น…เหมือนเจ้าลี่หยางจะได้ยินเสียงผู้เป็นแม่ร้องเรียกหาเขา

พอเขาหันกลับไปดู ก็เห็นผู้เป็นแม่ตัวเปียกปอนกำลังวิ่งตรงมาที่เขากำลังอยู่ เจ้าลี่หยางไม่อยากกลับไปอยู่ในสภาพเดิม เขารีบลุกออกมาจากตรงนั้น ก่อนจะวิ่งเข้าไปในป่าลึก มู่เยี่ยนฟางที่กำลังตามหาเด็กชายอยู่ พอเห็นร่างอันคุ้นเคยกำลังวิ่งตรงเข้าไปในป่า เธอก็รีบวิ่งตามไป

“ลี่หยางลูก อย่าวิ่งไปตรงนั้น มันอันตราย” เจ้าลี่หยางไม่สนใจเสียงเรียกของผู้เป็นแม่ รีบเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปในป่า ทว่า…วิ่งไปได้ไม่ไกลก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง

“โอ้ย ฮึก ๆ ” เด็กชายรู้สึกเจ็บแปลบตรงฝ่าเท้า ก็ส่งเสียงร้องไห้ออกมา มู่เยี่ยนฟางเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งไปดู เธอเห็นเลือดไหลอาบเท้าเล็กก็ตกใจมาก

“เจ็บมากไหมลูก ? อย่าร้องเลยนะ แม่มารับหนูกลับไปที่บ้านแล้ว”

“ฮึก ๆ ฮือ ๆ ผมไม่กลับ ฮึก ๆ ผมไม่กลับไปกับแม่ แม่จะตีผม” มือเล็กรัวหมัดใส่มู่เยี่ยนฟางไม่ยั้งมือ มู่เยี่ยนฟางรู้ว่าเด็กชายเจ็บปวดแค่ไหนที่แม่ของตัวเองคอยทำร้ายร่างกาย เจ้าลี่หยางคงกลัว คงไม่อยากกลับไปมีสภาพแบบนั้นอีก

“ไม่ต้องกลัว แม่สัญญาว่าแม่จะไม่ทำร้ายหนูอีก กลับบ้านกับแม่นะ ดูเท้าของหนูตอนนี้สิ ถ้าไม่รีบกลับไปทำแผลจะติดเชื้อเอาได้ เด็กดีของแม่ อย่าร้อง กลับไปแม่จะทำไข่ผัดมะเขือเทศให้หนูกินดีไหม ?”

ทันทีที่เจ้าลี่หยางได้ยินคำว่าไข่ผัดมะเขือเทศก็หยุดร้องทันที ย่าชอบทำไข่ผัดมะเขือเทศให้เขากิน และนั่นก็คืออาหารโปรดของเขา

“มะ…แม่จะไม่ทำร้ายผมจริง ๆ ใช่ไหม ? ผมจะได้กินไข่ผัดมะเขือเทศจริง ๆ เหรอ ?”

“จริงสิ ถ้าหนูตามแม่กลับไปที่บ้าน หนูอยากจะกินอะไร แม่จะทำให้หนูกินทุกอย่างเลย”

เจ้าลี่หยางพยักหน้ารัว เขาไม่ต่อต้านผู้เป็นแม่อีก มู่เยี่ยนฟางเห็นเด็กชายสงบลง เธอก็รีบอุ้มเอาเด็กชายเดินกลับไปที่บ้าน…

พอกลับมาถึงที่บ้าน…มู่เยี่ยนฟางก็รีบเดินไปที่ห้องหยิบเอาเสื้อผ้ามาให้เจ้าลี่หยางเปลี่ยน ก่อนจะเดินไปที่ครัวต้มน้ำขิงอุ่น ๆ ให้เด็กชายดื่ม

“รอแม่อยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวก่อน” สิ้นประโยค…ร่างระหงก็รีบเดินไปที่ห้องนอนอีกครา ก่อนจะหยิบเอาสมุดวิเศษนั้นมาดู ตัวอักษรที่ปรากฏอยู่หน้าแรกก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว มีเพียงตัวอักษรบอกว่า…ของรางวัลถูกส่งไปที่ครัวแล้ว

มู่เยี่ยนฟางเดินมาที่ครัวก็เห็นวัตถุดิบทำอาหารอยู่ที่ตู้ไม้ ดวงตากลมโตถึงกับเป็นประกาย ก่อนที่เธอจะลงมือทำอาหาร เธอได้สำรวจดูภายในครัวอีกครั้ง โชคดีที่ถังไม้เล็ก ๆ ข้างเตายังมีข้าวเหลือให้เธอกับเจ้าลี่ หยางได้กิน อาหารมื้อนี้กินแค่ไข่ผัดมะเขือเทศไปก่อน พอเธอทำภารกิจเสร็จ เธอก็จะได้ข้าวกับเนื้อมากิน ไว้พรุ่งนี้ค่อยทำเมนูอื่นให้เจ้าลี่หยางกินก็แล้วกัน

มู่เยี่ยนฟางตั้งใจทำไข่ผัดมะเขือเทศสุดฝีมือ เพราะเธออยากจะทำให้เจ้าลี่หยางยอมรับในตัวเธอ อีกอย่าง…ก็เพื่อข้าวกับเนื้อหมู ไว้พรุ่งนี้เธอค่อยหาวิธีหาเงินมาจุนเจือภายในบ้าน เธอไม่อยากให้คนอื่นวิพากษ์วิจารณ์เธอว่าเกาะสามีกิน

หลังจากที่ทำอาหารมื้อเย็นเสร็จ มู่เยี่ยนฟางก็รีบนำอาหารมาให้เจ้าลี่หยางกิน ทันทีที่เจ้าลี่หยางเห็นจานไข่ผัดมะเขือเทศ ดวงตาถึงกับลุกวาว แต่…ลึก ๆ เด็กชายก็แอบกลัว เขากลัวว่าแม่จะทำดีกับเขาแล้วนำเขาไปขายให้คนอื่นอีก เขาจึงไม่กล้ากินไข่ผัดมะเขือเทศที่แม่ทำให้

“เป็นอะไรไปเหรอ ? หนูไม่หิวหรือกำลังกลัวแม่อยู่กันแน่ ไม่ต้องกลัวนะ แม่จะไม่ทำร้ายหนู จะไม่นำหนูไปขายให้ใครอีก แม่สัญญา”

เด็กชายได้ยินแบบนั้นถึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ข้าวที่หุงออกมาได้แค่ถ้วยเล็ก มู่เยี่ยนฟางจึงเสียสละให้เจ้าลี่หยางกิน ส่วนเธอ…เลือกที่จะกินไข่ไก่ต้ม 1 ฟองแทน