บทที่ 3 : สมุดวิเศษ

พอมู่เยี่ยนฟางมาเห็นเข้าก็โกรธมาก ทุบตีลูกชายตัวเองจนพอใจ ก่อนจะลากเด็กชายไปขายให้กับบ้านโจว มู่เยี่ยนฟางที่เพิ่งทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย เรื่องราวในอดีตทำให้มู่เยี่ยนฟางถึงกับถอนหายใจแรง เธอไม่คิดเลยว่าเจ้าของร่างเดิมจะร้ายกาจถึงเพียงนี้

มู่เยี่ยนฟางไม่อยากจะคิดอะไรมาก รีบสาวเท้าเดินกลับไปที่บ้าน ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอพอจะรู้ว่าบ้านที่เจ้าของร่างเดิมอยู่กับลูกตอนนี้อยู่ที่ไหน…

พอเดินมาถึงที่ท้ายหมู่บ้าน เธอก็เจอกับบ้านอิฐหลังหนึ่ง อยู่บริเวณแถว ๆ นี้ไม่มีบ้านหลังไหนเลยนอกจากบ้านอิฐหลังนี้ สามีของเจ้าของร่างเดิมคงไม่อยากให้ภรรยาตนไปหาเรื่องคนอื่น ถึงได้มาสร้างบ้านห่างจากทุกคนที่นี่ มู่เยี่ยนฟางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะผลักประตูรั้วเดินเข้าไปข้างใน

ดวงตากลมโตกวาดสายตามองดูรอบ ๆ เห็นโอ่งน้ำอยู่ไม่ไกล เธอก็รีบเดินไปจัดการล้างเนื้อล้างตัว พอเดินเข้าไปในบ้านก็พบกับความว่างเปล่า คิ้วโก่งสวยขมวดมุ่น ไม่รู้ว่าเจ้าลี่หยางหายไปไหน มู่เยี่ยนฟางคิดว่าเจ้าลี่หยางวิ่งไปหาปู่กับย่าที่บ้านหลัว เธอจึงไม่คิดที่จะออกไปตามหา เพราะเธอเข้าใจความรู้สึกของเจ้าลี่หยางดี เจ้าลี่หยางคงกำลังโกรธเจ้าของร่างเดิมอยู่ ที่คิดจะนำเขาไปขายให้กับคนอื่น

ร่างระหงเดินสำรวจภายในบ้าน ข้าวของภายในบ้านไม่มีอะไรเลย นอกจากข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นเท่านั้น พอเธอผลักประตูห้องนอนเข้าไป ถึงกับปิดจมูกรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ภายในห้องนอนเหม็นอับ หยากไย่แมงมุมเต็มไปหมด เธอยังเห็นแมลงสาบวิ่งไปมาด้วย ไม่คิดว่าเจ้าของร่างเดิมจะสกปรกขนาดนี้

“ทั้งเหม็น ทั้งสกปรก เธออยู่ไปได้ยังไงเยี่ยนฟาง เฮ้อ” มู่เยี่ยนฟางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกหยิบเอาไม้กวาดมาทำความสะอาดภายในห้อง

มู่เยี่ยนฟางทำความสะอาดบ้านรอบหนึ่ง พอมองออกมาข้างนอกเห็นฟ้าเริ่มมืดเหมือนฝนจะตก เห็นเจ้าลี่หยางไม่กลับมาที่บ้านสักที เธอก็รู้สึกเป็นห่วง เธอรีบเก็บกวาดบ้านให้เสร็จ ก่อนจะเดินไปที่ครัว

“ไม่มีอะไรเลย แล้วเย็นนี้ฉันกับลูกจะกินอะไร ? ” ขณะที่มู่เยี่ยน ฟางกำลังขบคิดอยู่นั้นว่าเย็นนี้จะกินอะไร ครู่นั้น…ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ผุดเข้ามาในหัวของเธอ ที่ครัวไม่มีข้าวสาร ไม่มีเครื่องปรุง ไม่มีอะไรเลย เพราะเจ้าของร่างเดิมนำไปแลกเอาเงินแล้วนี่เอง เธอไม่แปลกใจเลยที่สามีกับครอบครัวสามีจะเกลียดขี้หน้าเจ้าของร่างเดิมมากขนาดนี้

มู่เยี่ยนฟางเดินไปที่ห้องโถง เธอพยายามคิดหาวิธีหาข้าวกับวัตถุดิบมาทำอาหาร ทันใดนั้น…เธอก็ฉุกคิดได้ว่า ก่อนที่เธอจะทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ มีสมุดเล่มหนึ่งติดตัวเธอมาด้วยนี่นา คิดได้แบบนั้น…มู่เยี่ยนฟางก็รีบขยับจากเก้าอี้เดินไปที่ห้องนอนของตัวเองทันที

เธอหาสมุดเล่มนั้นอยู่นานก็ไม่เจอ พอเธอกำลังจะหมุนกายเดินออกมาจากห้อง ครู่นั้น…เธอก็เห็นที่หน้าโต๊ะไม้เล็ก ๆ มีแสงสว่างวิบวับ พอหันกลับไปดู มู่เยี่ยนฟางก็เห็นเป็นสมุดวิเศษเล่มนั้น ด้วยความตื่นเต้น เธอรีบสาวเท้าไปหยิบเอาสมุดเล่มนั้นมาดู

ทันทีที่เปิดมาหน้าแรก มู่เยี่ยนฟางก็เห็นตัวอักษรปรากฏ “ทำอาหารโปรดให้เด็กชายลี่หยางกิน หากเด็กชายกินอาหารโปรดหมดจาน จะได้รับของรางวัลเป็นข้าวสาร 10 จิน หมูสามชั้น 10 จิน เครื่องปรุงทำอาหารอย่างละ 2 ชั่ง”

มู่เยี่ยนฟางดีใจมาก เปิดสมุดเล่มนั้นดูหน้าอื่นต่อ แต่…หน้าอื่น ๆ ไม่มีอะไรเลย อักษรปรากฏที่หน้าแรกเท่านั้น เธอไม่อยากจะเชื่อว่านี่จะเป็นสมุดวิเศษจริง ๆ

“ทำอาหารโปรดให้เจ้าลี่หยางกินอย่างนั้นเหรอ ? แล้วเจ้าลี่หยางชอบกินอะไรล่ะ ?”

คิ้วบางย่นเข้าหากันด้วยความสงสัย ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เธอไม่เห็นเจ้าตัวทำอาหารให้เด็กชายลี่หยางกินเลยนี่นา แล้วเธอจะรู้ได้ยังไงว่าเจ้าลี่หยางชอบกินอะไร ทว่า…เหมือนสมุดวิเศษจะรู้ความคิดของเธอ อักษรปรากฏเมนูอาหารที่เจ้าลี่หยางชอบกินขึ้น

“ไข่ผัดมะเขือเทศอย่างนั้นเหรอ ?” มู่เยี่ยนฟางไม่คิดว่าเจ้าลี่หยางจะชอบกินเมนูง่าย ๆ อย่างไข่ผัดมะเขือเทศ เมนูนี้มันง่ายก็จริง แต่ตอนนี้ที่ครัวไม่มีอะไร เธอจะไปเอาไข่ไก่กับมะเขือเทศ เครื่องปรุงมาจากไหน

ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น…อักษรก็ปรากฏขึ้นอีกแถว “ตามเด็กชายหลัวลี่หยางกลับมาที่บ้านได้ จะได้รับรางวัลเป็นไข่ไก่ 5 ฟอง เต้าหู้ทอด 1 ชั่ง เครื่องปรุงสำหรับทำไข่ผัดมะเขือเทศ 1 ชั่ง”

อ่านถึงตรงนี้ มู่เยี่ยนฟางถึงกับคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ สุดท้ายเธอก็ได้วัตถุดิบมาทำอาหารสักที

“เยี่ยนฟาง เยี่ยนฟาง อยู่ไหน ? ” เสียงเรียกจากข้างนอกทำให้มู่เยี่ยนฟางถึงกับสะดุ้งตกใจ เธอรีบเก็บสมุดวิเศษไว้ใต้ลิ้นชัก ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“เจ้าลี่หยางอยู่ไหน ? วันนี้เธอทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างไหม ? ถ้าดูแลเจ้าลี่หยางไม่ได้ก็ส่งมาให้ฉันเลี้ยงสิ เธอจะขายหลานชายฉันให้คนอื่นทำไม ?!! ”

ทันทีที่ย่าหลัวเห็นลูกสะใภ้ตัวดีเดินออกมาจากบ้านก็ชี้หน้าด่าไม่หยุด ตนเพิ่งจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นจากปากชาวบ้าน พอรู้ว่าลูกสะใภ้ตัวดีอยากจะขายหลานชายของตน ตนถึงโมโหรีบวิ่งมาที่นี่

“ยังจะตีหน้าสื่ออีก หลานชายฉันอยู่ไหน ?!! ”

“คุณ…ใจเย็น ๆ ก่อน ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จา” ปู่หลัวเห็นภรรยากำลังจะกระโจนเข้าใส่ลูกสะใภ้ ก็รีบเข้ามาห้ามไว้