กิ่งไผ่ยามวิกาล

คืนนั้น ตำหนักชิงเฟิง หลังจากเสี่ยวอวิ๋นทาเครื่องพอกหน้ากลับไปดังเดิมและนอนลงบนเตียงได้ไม่นาน เธอก็ลุกขึ้นอีกครั้ง ห้องพักรวมยังคงมืดมิด เสียงกรนเบา ๆ ของเสี่ยวหลิงดังแผ่ว เสี่ยวฮวาพลิกตัวในฝัน และเสี่ยวเหมยที่นอนนิ่งสนิท เธอสวมเสื้อคลุมบางทับชุดนางกำนัล แล้วออกจากห้องอย่างเงียบกริบ ราวกับเงาในความมืด

ยามสามดึก วังหลวงเงียบสงัด ทว่าคืนนี้กลับต่างออกไป ลมหนาวพัดแรงจากทิศเหนือ กลายเป็นพายุหิมะเล็ก ๆ ที่โหมกระหน่ำต้นไม้ในอุทยาน เสียงใบไม้ไผ่กระทบกันดังซ่า ๆ ราวฝนตกหนัก กิ่งไม้เล็ก ๆ หักร่วงลงพื้นเป็นระยะ ๆ ราวกับถูกมีดกรีดขาดอย่างแม่นยำ ไม่มีใครสงสัยว่ามีมือคนเด็ด เพราะพายุลมแรงในช่วงฤดูหนาวแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในกรุงปักกิ่ง เป็นสิ่งอำพรางชั้นดีสำหรับผู้ที่ต้องการเคลื่อนไหวโดยไม่ทิ้งร่องรอย

เสี่ยวอวิ๋นเดินฝ่าลมไปยังอุทยานหลังตำหนัก  สวนห้ามที่เต็มไปด้วยต้นไผ่เขียวชอุ่มแม้ในฤดูหนาว เธอเอื้อมมือเด็ดกิ่งไผ่สดยาวประมาณสี่เชี๊ยะจากต้นใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้รั้ว กิ่งนั้นเหนียวแน่น สีเขียวเข้มในความมืด แต่เบาหวิวในมือเธอ เธอซ่อนมันไว้ใต้แขนเสื้อ แล้วเดินลึกเข้าไปในส่วนที่รกร้างกว่าของสวน ตรงนั้นมีลานหินโล่งขนาดย่อม ล้อมรอบด้วยต้นไผ่หนาทึบที่บังสายตาจากภายนอกได้มิดชิด แสงจันทร์สลัวสาดส่องลงมาเพียงพอให้มองเห็น ท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ

เสี่ยวอวิ๋นถอนหายใจเบา ๆ มองกิ่งไผ่ในมือ แล้วพึมพำกับตัวเองเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“กระบี่ในวังหลวงมีนับหมื่นเล่ม ชั้นยอดทั้งนั้น… แต่ช่างเถอะ คืนนี้เจ้าก็ต้องทำหน้าที่แทนเสียแล้ว”

เธอถอดรองเท้า ยืนเท้าเปล่าบนพื้นหินเย็นยะเยือกที่ปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ ยืดตัวตรงราวกับหอกเหล็ก แล้วเริ่มร่ายรำ กิ่งไผ่ในมือถูกจับราวกับกระบี่ชั้นเลิศ ท่วงท่าของเธออ่อนช้อยแต่แฝงพลัง ทะยานขึ้นราวนกเหยี่ยวในยามค่ำ ฟาดฟันอากาศราวพายุ ลมจากกิ่งไผ่ที่เหวี่ยงผสานกับพายุจริงจนกลมกลืน เสียงกิ่งฟาดอากาศและใบไม้ที่ขาดร่วงถูกกลบด้วยเสียงลมหอน ทำให้ไม่มีผู้ใดสงสัย

ลีลาการเคลื่อนไหวของเธอรวดเร็วราวสายฟ้า บางครั้งหมุนตัวกลางอากาศ บางครั้งแทงตรงราวลูกศร กิ่งไผ่ที่ควรจะอ่อนนุ่มกลับถูกเธอใช้ดั่งอาวุธสังหาร  มันฟาดลงพื้นหินจนเกิดรอยแตกเล็ก ๆ และตัดใบไม้ที่พายุพัดมาขวางเป็นชิ้น ๆ โดยไม่ขาดตอน

เหงื่อผุดพรายบนใบหน้าที่ซ่อนไว้ใต้เครื่องพอก แต่ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นภายใต้แสงจันทร์ วรยุทธนี้ไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวธรรมดาจะมีได้ มันคือฝีมือระดับสูงที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ท่วงท่าที่ร่ายรำคล้ายกับวิชากระบี่ลึกลับจากสำนักโบราณ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอเรียนมาจากที่ใด สำนักไหน หรือเหตุใดจึงซ่อนฝีมือนี้ไว้ในคราบนางกำนัลต่ำต้อย

เธอหยุดร่ายรำชั่วครู่ หายใจเข้าลึก ๆ “ยังไม่พอ... ต้องเร็วกว่านี้ แรงกว่านี้”

แล้วเธอเริ่มร่ายรำอีกครั้ง กิ่งไผ่หมุนวนราวพายุหิมะ สวนห้ามทั้งสวนเหมือนถูกปกคลุมด้วยพลังลึกลับที่มองไม่เห็น ท่ามกลางพายุจริงที่โหมกระหน่ำ

แต่ในขณะนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลังต้นไผ่ เสียงนั้นเบาจนแทบกลมกลืนกับเสียงลม แต่สำหรับผู้มีวรยุทธสูงอย่างเธอ มันชัดเจนราวระฆัง

เสี่ยวอวิ๋นสะดุ้ง หยุดชะงักทันที แล้วหันไปมองด้วยดวงตาคมกริบ

ใครกัน... ที่กล้ามายืนในสวนต้องห้ามในช่วงพายุเช่นนี้?

หรือมีนกราตรีแอบมองเธอฝึกวิชา?