นางงามในห้องพักรวม

หลังจากเสร็จสิ้นหน้าที่ประจำวัน เสี่ยวอวิ๋นเดินกลับมายังห้องพักรวมของนางกำนัลในตำหนัก ห้องกว้างใหญ่แต่เรียบง่ายนี้เป็นที่พักของนางกำนัลทั้งหมดในตำหนักชิงเฟิง ประดับด้วยเตียงไม้เรียงเป็นแถว ผ้าม่านบางกั้นเป็นส่วนตัวเล็กน้อย และโคมไฟกระดาษสลัวที่ส่องแสงเหลืองนวล

นางกำนัลอีกสามคนที่เธอรู้จักจากห้องหนังสือ เสี่ยวหลิง เสี่ยวเหมย และเสี่ยวฮวา กำลังนั่งคุยกันอยู่รอบโต๊ะไม้เล็ก ๆ เสี่ยวหลิงกำลังหัวเราะคิกคักเล่าเรื่องขำ ๆ จากวันนี้ เสี่ยวฮวาแซวตามอย่างสนุกสนาน ขณะที่เสี่ยวเหมยยิ้มน้อย ๆ แต่ไม่ค่อยพูด

“พี่เสี่ยวอวิ๋น มาเร็วสิเพคะ วันนี้ท่านองค์ชายแกล้งเจ้าสนุกจริง ๆ นะ” เสี่ยวฮวาโบกมือเรียก รอยยิ้มสดใสบนใบหน้า

เสี่ยวอวิ๋นยิ้มจาง ๆ แล้วเดินไปนั่งที่ขอบเตียงของตัวเอง “ข้าไม่เป็นไรหรอก”

เสี่ยวหลิงเอนตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาเป็นประกาย “จริงสิ ท่านองค์ชายชอบแกล้งแบบนี้แหละ แต่กับคนใหม่นี่แปลกนะ เหมือนสนใจเป็นพิเศษเลย”

เสี่ยวเหมยที่กำลังจัดผ้าห่ม พูดขึ้นเสียงเรียบ “อย่าคิดมากเลย องค์ชายก็แค่ขี้เล่นตามปกติ”

ทั้งสี่คุยกันอีกสักพัก เสี่ยวอวิ๋นฟังเงียบ ๆ ไม่ค่อยตอบโต้ แต่ก็ไม่ทำให้บรรยากาศอึดอัด ค่ำคืนล่วงเลย จนในที่สุดนางกำนัลคนอื่น ๆ เริ่มเข้านอน ผ้าม่านถูกดึงลง โคมไฟถูกดับเหลือเพียงดวงเล็ก ๆ ดวงเดียว

เสี่ยวอวิ๋นรอจนแน่ใจว่าทุกคนหลับสนิท เสียงกรนเบา ๆ ของเสี่ยวหลิงดังขึ้น เสี่ยวฮวาพลิกตัวครั้งสุดท้าย และเสี่ยวเหมยที่นอนนิ่งสนิท เธอลุกขึ้นช้า ๆ ราวกับเงา ดึงขวดเล็ก ๆ ออกจากใต้เสื้อชั้นใน ขวดนั้นบรรจุน้ำยาใสไร้สี สูตรลับจากสำนักต้นสังกัดที่เธอเคยฝึกฝน น้ำยาที่ใช้ล้างเครื่องพอกหน้าที่ซ่อนความงามแท้จริงไว้อย่างแนบเนียน แม้กระทั่งขันทีอาวุโสหรือนางกำนัลชั้นสูงที่ชำนาญการตรวจสอบก็ยังจับไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่เครื่องสำอางธรรมดา แต่เป็นส่วนผสมพิเศษจากสมุนไพรบนยอดเขาหิมะที่เปลี่ยนโครงสร้างผิวชั่วคราวโดยไม่ทิ้งร่องรอย

เธอเทน้ำยาลงบนผ้าผืนเล็ก แล้วเช็ดใบหน้าช้า ๆ ใต้แสงโคมสลัว ผิวที่เคยซีดเซียวและจืดชืดค่อย ๆ เปลี่ยนไป ราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่งในค่ำคืนฤดูหนาว

ใบหน้าที่แท้จริงของเสี่ยวอวิ๋นเผยออกมา งามดั่งเทพธิดาที่หลุดมาจากภาพวาดโบราณ ผิวขาวผ่องราวหยกขัดมัน ไม่มีตำหนิแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีดำสนิทที่เคยดูเย็นชา ตอนนี้กลับเปล่งประกายราวดวงดาวในยามราตรี คิ้วโก่งดั่งปีกนก จมูกโด่งตรงร้อยช่างปั้น ปากเล็กเรียวแดงระเรื่อราวกลีบดอกบัวยามเช้า ผมยาวดำขลับที่คลายลงจากมวยต่ำ ไหลลงไหล่ราวน้ำตกหมึกจีน ทุกส่วนบนใบหน้านั้นสมบูรณ์แบบ ราวกับถูกสวรรค์รังสรรค์ขึ้นมาเพื่อให้โลกต้องตะลึง แต่แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็งที่ทำให้ผู้ใดมองแล้วต้องสะท้านใจ ไม่ใช่ความงามแบบอ่อนหวานของสาววังทั่วไป แต่เป็นความงามดั่งดอกไม้เหล็ก  แข็งแกร่ง ทนทาน และแหลมคมพอที่จะบาดใจผู้ใดที่เข้าใกล้

เสี่ยวอวิ๋นมองเงาตัวเองในกระจกบรอนซ์เล็ก ๆ ที่ซ่อนไว้ แล้วถอนหายใจเบา ๆ ความงามนี้คืออาวุธและคำสาปในคราวเดียวกัน เธอเช็ดใบหน้าให้แห้ง แล้วทาเครื่องพอกหน้าสูตรเดิมกลับไปทีละชั้น ผิวกลับมาซีดเซียว จืดชืดดังเดิม ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

เธอเก็บขวดน้ำยา แล้วนอนลงบนเตียง มองเพดานมืดมิด คิดถึงวันพรุ่งนี้ที่ต้องเผชิญกับองค์ชายสี่อีกครั้ง

หิมะยังคงโปรยปรายนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังปกปิดความลับที่ซ่อนอยู่ในตำหนักนี้