บทที่ 1 ย้อนมาอีกครั้ง 1

         พื้นที่เคยเขียวขจีถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลนของหิมะเมื่อย่างเข้าสู่ฤดูเหมันต์ หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงขยับเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองฟื้นคืนกลับมาอยู่ในห้องเช่นเดิม

            ซิ่วอิงในร่างของหนิงลี่จูได้ตายไปแล้ว ตายไปแล้ว ฝ่ามือยกมือลูบตามลำคอระหงไร้รอยแผลจากไม้แหลมที่ทิ่มแทงด้วยมือของตนเอง สภาพแวดล้อมกายอยู่ในห้องนอนของนางและชายผู้เป็นสามี

            “ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”  ซีซวนเดินเข้ามาทักทายเมื่อเห็นว่าฮูหยินน้อยของตนตื่นขึ้นมาแล้ว  หนิงลี่จู มองใบหน้าบ่าวรับใช้อย่างตกตะลึง พยายามนึกครุ่นคิดว่าสิ่งที่เห็นรอบกายและตรงหน้าเป็นความฝันหรืออย่างไร นางปลิดชีพตนเองไปแล้ว

            “ซีซวน”  ริมฝีปากเล็กขยับพยายามเปล่งวาจาออกมา

            “เจ้าค่ะฮูหยิน”

            ซีซวนเรียกตามปกติแต่เห็นฮูหยินของตนทำหน้าฉงน 

            “ฮูหยิน ข้ายังเป็นภรรยาของหยางเหวินไถอยู่อย่างนั้นหรือ”  หนิงลี่จูยกมือขึ้นลูบหน้างดงามของตน แค่นี้ก็รู้แล้วหนิงลี่จูย้อนเวลากลับมาอีกครั้ง นางควรตกใจกับเรื่องราวอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในชีวิตของตนอยู่หรอกหรือ ไม่ใช่เรื่องที่น่าประหลาดใจมากนักแต่กลับอดตั้งคำถามไม่ได้ ครานี้นางย้อนมาในช่วงเวลาสมหวังแต่งงานกับชายเย็นชาผู้นั้น หยางเหวินไถ  

            ก่อนหน้านี้ก็พยายามเดินตามโชคชะตาในเมื่อหนิงลี่จูรักเขาขนาดนั้น นางทำทุกอย่างเอาแต่ใจ เรียกร้องความสนใจจากหยางเหวินไถทุกทาง แต่ยิ่งเรียกร้องเท่าไหร่เขาก็ยิ่งรังเกียจ แม้แต่หน้าของนางก็ยังไม่ยอมมองด้วยซ้ำ  หนิงลี่จูก็ไม่เคยยี่หระต่อการกระทำหมางเมินของเขา แม้ว่าจะตะคอก ต่อว่านางขนาดไหน สิ่งที่ทำไปทั้งหมดเพียงแค่ต้องการให้เขากลับมาสนใจนางอีกครั้ง และหนิงลี่จูไม่ยินยอมให้เขาแต่งฮูหยินรองเด็ดขาด  นางจึงพยายามตัวติดกับเขาทุกฝีก้าวจนน่ารำคาญเกินไปในสายตาเขา 

            แม้มีดอกไม้งามมาหลอกล่อ หนิงลี่จูก็เข้าไปตัดตอนก่อนที่สามีของตนจะเขาไปดอมดม  ถึงนางจะไม่ใช่บุตรสาวมีชื่อเสียงเรียงนามในราชวงศ์ แต่ด้านการค้าข้าขายเล่ห์เหลี่ยมระดับพ่อค้าแล้ว หนิงลี่จูได้รับความฉลาดจากผู้เป็นบิดาไม่น้อยกอปรซิ่วอิงฉลาดเป็นทุนเดิม ยิ่งอยู่ในร่างนี้นานเท่าไหร่นางก็ยิ่งผูกพันกับร่างกายนี้มากเท่านั้น อย่างไรก็ใช้ชีวิตในร่างของหนิงลี่จูมาแล้วชาติหนึ่ง แล้วย้อนกลับมาชาตินี้ข้าขอภาวนาในตนเองมีจิตใจแน่วแน่ 

            ริมฝีปากสวยระบายยิ้มให้ซีซวนก่อนยื่นมือไปหานาง ซีซวนรีบรับแล้วประคองฮูหยินของตนทันที 

            “ท่านพ่อข้าล่ะ”

            ซีซวนขมวดคิ้วไม่น้อยปกติเวลาฮูหยินตื่นมาทุกครั้งจะต้องเอ่ยปากถามหาผู้เป็นสามีเป็นคนแรก แต่คราวนี้กลับเป็นบิดาเสียนี่ ท่าทางที่ผิดแปลกไปจากเดิมนั้นด้วย

            “เจ้าทำหน้าตาแบบนั้น ซีซวน เจ้าคิดอะไรอยู่ ข้าแค่ตัดสินใจบางอย่างได้ก็เท่านั้นเอง อย่าได้กังวลไป”   หนิงลี่จูรับรู้ว่าซีซวนเป็นบ่าวอยู่ดูแลนางมานาน แค่การกระทำของนางเปลี่ยนไปไม่แปลกที่ซีซวนจะรับรู้  

            “เจ้าค่ะ”