บทที่ 1 ย้อนมาอีกครั้ง 2

“เจ้าค่ะ”

          ซีซวนไม่ถามอะไรต่อ นอกจากเดินออกไปข้างนอกปล่อยให้หญิงสาวนั่งคิดทบทวนกับเรื่องราวที่เพิ่งเกิดกับตนเอง ทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นหรือทำไมถึงยังย้อนกลับมา แถมการย้อนกลับมาในช่วงเวลานี้อีกต่างหาก   ช่วงเวลาที่นางไม่ต้องเหนื่อยตามตอแยเขาและขอร้องให้ท่านพ่อเร่งรัดงานแต่งระหว่างนางกับหยางเหวินไถ  ทั้งที่ตั้งใจแล้วแท้ ๆ ว่าไม่อยากขอยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก  

            จะเพราะอะไร

            หนิงลี่จูก็ขอไม่สนแล้วล่ะ 

            รักคนที่เขาไม่รักเขา เหนื่อยอยู่วันยังค่ำ 

            หญิงสาวนั่งยิ้มเย้ยหยันตนเอง ไม่นานซีซวนก็เตรียมน้ำมาให้นางเช็ดหน้าเช็ดตา 

            “ฮูหยินดูกังวลนะเจ้าค่ะ ท่านกังวลเรื่องท่านหยางเหวินไถหรือเจ้าคะ” ซีซวนเอ่ยปากถามเจ้านายคนสวย

            “ข้าจะกังวลเรื่องของใครได้ล่ะ นอกจากเขา หลังจากนี้ข้าคงไม่อยากคิดเรื่องของเขาแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงข้า”  หนิงลี่จูระบายยิ้มเบา ๆ พลางครุ่นคิดเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่เพิ่งเกิดขึ้น 

            การย้อนกลับมาคราวนี้ ขอไม่เลือกตามแนวทางหนิงลี่จูคนเก่าอย่างแน่นอน นางขอเป็นคนใหม่  

            “ฮูหยินจะรับอาหารเลยไหมเจ้าคะ ข้าจะสั่งให้เด็กเตรียมเอาไว้”

            ซีซวนเอ่ยถามด้วยความห่วงใย สองสามวันมานี้ หนิงลี่จูแทบไม่รับข้าวปลาอาหาร ร่างกายสูบผอมกว่าแต่ก่อนมากจนน่าใจหาย 

            “ซีซวนเจ้าเรียกข้าว่า คุณหนูหนิงลี่จูเช่นเดิมเถอะ เรียกข้าว่าฮูหยินมันช่างไม่เหมาะสมกับข้านัก  ข้าเป็นฮูหยินของสกุลหยางแท้ ๆ แม้แต่สามีก็ยังไม่เคยมาร่วมหอกับข้า”

            คำพูดของนางช่างดูตัดพ้อเสียเหลือเกิน

            “ท่านน้อยใจที่ท่านหยางเหวินไถไม่ยอมมาหาท่านหรือเจ้าคะ ปกติคุณหนูไม่เคยน้อยใจเรื่องนี้เลยสักนิด ท่านยังบอกอีกว่าถ้าเขาไม่มาหาท่าน ท่านจะไปให้เขาเห็นหน้าเอง”   เรื่องราวของคุณหนูหนิงลี่จูเป็นมาอย่างไร ไยซีซวนจะไม่รู้ไม่เห็นเล่า แม้คุณหนูจะเคยบอกนางไม่ต้องมาส่งสายตาเวทนาอันน่าหดหู่มาให้นางยามที่หยางเหวินไถไม่เคยเหลียวแล หลายคราที่ซีซวนเองนึกสงสารคุณหนูที่ต้องอยู่กับคนที่ไม่เคยรักตนเอง แต่ทำอย่างไรได้ล่ะในเมื่อคุณหนูผู้นี้ดูรักชายใจร้ายคนนั้นเสียเหลือเกิน  

            “เปล่า ข้าแค่คิดว่าอะไรบางอย่างได้เท่านั้น จู่ ๆ ข้าก็อยากตัดใจจากเขาขึ้นมา ข้าควรหันกลับมารักคนที่เขารักมากกว่า เจ้ารีบสั่งให้คนเตรียมรถม้าให้ข้า ข้าอยากไปหาท่านพ่อ”

            “เจ้าค่ะ”

            ซีซวนได้แต่รับคำเพียงเท่านั้น ก่อนรีบทำตามที่หนิงลี่จูสั่ง

            สกุลหนิง

          “จูเอ๋อร์ เจ้ามาที่นี่ทำไมไม่บอกพ่อก่อนล่ะเจ้าเด็กดื้อ มาไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้ แล้วนี่เจ้าดูซูบผอมไปแล้วนะ หยางเหวินไถดูแลลูกพ่อไม่ดีใช่ไหม” พอมาถึงหนิงเจียวมิ่ง ผู้เป็นบิดาของหนิงลี่จูก็ตรงปรี่เข้ากอดลูกสาวที่สภาพผอมกว่าแต่ก่อน ไม่อยากนึกถึงชีวิตการแต่งงานจะขมขื่นขนเพียงใด

            “ข้าสบายดีเจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อล่ะ...”

            “หรือว่าหยางเหวินไถ แต่งฮูหยินเข้ามาเพิ่มหรืออย่างไรกัน บุรุษสกุลนี้ไว้ใจไม่ได้สักคน รับปากข้าแล้วแท้ ๆ จะไม่แต่งงานกับใครมาหยามน้ำใจลูกพ่อ”

            “ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าสบายดี ข้ามาท่านวันนี้ ข้าตัดสินใจได้แล้วเจ้าค่ะ”  หนิงลี่จูไม่ยอมให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์รีบเอ่ยทันที แค่นางร้องขอ ท่านพ่อก็รีบทำให้บุตรสาวคนนี้อย่างเร่งด่วน  

            “เจ้าตัดสินใจอะไรหรือจูเอ๋อร์” หนิงเจียวมิ่งจับแขนทั้งสองของบุตรสาว แววตาเต็มไปด้วยเป็นห่วง คนเป็นบิดาเห็นลูกสาวในสภาพนี้ใจหล่นไปทันที นึกโกรธสกุลหยางเป็นสกุลใหญ่โตแต่กลับปฏิบัติกับสตรีเยี่ยงนี้ ช่างดูไร้เกียรติยิ่งนัก  ถ้าเขาไม่ค้าขายร่ำรวยอย่างเช่นถูกวันนี้คงไม่มีโอกาสยืนยันอยู่ในสังคมได้  ชายสูงวัยจดจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตของบุตรสาวอย่างตรงไปตรงมา แววตามั่นคงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แบบนี้สิถึงเป็นบุตรสาวของเขา

          “ข้าจะหย่ากับหยางเหวินไถ”