บทที่ 3 ทำไมกัน 3

          “เฮ้อ......”  หนิงลี่จูนึกถึงเรื่องราวในอดีต หญิงสาวก็ถอนหายใจยาวเหยียดจนซีซวนที่เพิ่งนำผ้าห่มมาให้รีบนำมาคลุมให้นางด้วยความเป็นห่วง

            “เป็นห่วงคุณชายหรือเจ้าคะ”  ซีซวนถาม

            “ข้าเปล่าเป็นห่วงเขานะ ใครบ้าถึงขั้นไปนั่งให้หิมะเย็น ๆ แบบนั้นล่ะ” หนิงลี่จูแบะปากมองไปยังนอกหน้าต่างเห็นชายที่ตนเองกล่าวถึง ยังนั่งนิ่ง ๆ อยู่ท่ามกลางความเย็นยะเยือกของเกล็ดหิมะที่ขาวโพลนร่วงโรยจากฟากฟ้าจนศีรษะของหยางเหวินไถผู้ยิ่งใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะ

            “นี่มันเกือบสองชั่วยามแล้วนะเจ้าค่ะ  คุณชายยังคงนั่งอยู่แบบนั้น ฮูหยินไม่ไป...”

            “ซีซวนอย่าเรียกข้าว่าฮูหยินได้ไหม”  หนิงลี่จูรู้สึกขัดใจกับคำว่าฮูหยิน ตอนนี้นางไม่ได้อยากเป็นฮูหยินของหยางเหวินไถเลย การกระทำของฮูหยินกลับดูน่าขันในสายตาของซีซวน ปากบอกเช่นนั้น แต่ชะเง้อมองเขาแถมยังกอดผ้าห่มเอาไว้  ดูสถานการณ์ข้างนอกกลับดูไม่ดีเท่าไหร่นัก หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ   

            “เจ้าค่ะ  คุณหนูไม่ไปดูคุณชายเสียหน่อยหรือเจ้าคะ คุณชายแม้จะแข็งแรงขนาดไหนแต่การอยู่ในหิมะคงทรมานไม่น้อยเลยนะเจ้าค่ะ”

            คำพูดของซีซวนทำให้หนิงลี่จูฉุกคิดขึ้นมา  คราแรกนึกสนุกที่สามารถกลั่นแกล้งเขาได้แล้ว แต่กลับลืมไปเสียสนิทว่าความทรมานจากอาการหนาวเหน็บนางเองก็ยังจำได้เชียวล่ะ 

            “เห็นแก่ที่เจ้าเป็นห่วงเขา”  หนิงลี่จูรีบลุกจากเตียงของตนเอง พร้อมกับผ้าห่มเดินออกไปข้างนอก ซีซวนรีบหยิบร่มเดินตามคุณหนูออกไป  ตั้งแต่เลี้ยงคุณหนูมานอกจาก ปากแข็งแล้วยังโกหกไม่เนียนอีก   

            เสียงฝีเท้าย้ำท่ามกลางหิมะ บุรุษที่นั่งคุกเข่าอยู่เช่นนั้นพยายามลืมตาที่มีเกล็ดสีขาวเกาะอยู่ ความเย็นทำให้เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง แต่รองเท้าสีขาวคุ้นตาทำให้เขาเงยหน้ามอง ก่อนใบหน้าคร่ำเครียดก่อนหน้านี้เผยรอยยิ้มออกมาท่ามกลางความเย็นของหิมะ

            หนิงลี่จูคิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่ออกมาช่วยเขา  รอยยิ้มหน้าพริ้มของเขาช่างน่าหมั่นไส้เหสียเหลือเกิน  ก่อนนางจะโยนผ้าห่มให้กับเขา 

            “ลุกขึ้นได้แล้ว ข้าไม่อยากเป็นฆาตกรฆ่าท่านตายด้วยอากาศเย็น ซีซวนประคองเขาหน่อย” 

            “แล้วทำไมเจ้าไม่ช่วยข้าเล่า”  เสียงแหบพร่าดังขึ้น  ดูเขาสินอกจากไม่ขอบคุณที่นางอุตส่าห์เห็นใจ เขากลับเรียกร้องให้นางช่วยเขาอีก 

            “ไม่ ซีซวนทำตามที่ข้าสั่ง”  หนิงลี่จูพยายามสั่งอีกครั้ง ยื้อแย่งร่มจากมีของบ่าวรับใช้มาแทน