บทที่ 1.4

“หากข้าสามารถแก้ไข...” นางมองเรือนจื่อชิงจากนั้นละสายตามองพี่ชายที่เพิ่งเดินเข้าไปในเรือนของมารดา

เสี่ยวฝูมองตามสายตาหญิงสาว “คุณหนูเจ้าคะ?”

“ไม่มีอะไร พวกเรากลับเรือนกันเถิด”

รุ่งเช้าวันต่อมาอวิ๋นซูฮวาออกมาเดินเล่นที่ตลาดไม่ไกลจากจวนกั๋วกง เสี่ยวฝูกับเสี่ยวพั่งตามมาคุ้มกันไม่ห่าง ขณะเดินนางก็ใช้ความคิดไปด้วยอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะที่กำลังเลือกดูของตามร้านรวงริมถนนทั้งสองฝั่ง อยู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นคนผู้หนึ่ง

นางจะไม่อะไรเลยหากมิใช่จดจำคนผู้นั้นได้ นั่นก็คือ...ชางหลิน หนึ่งในคนสนิทที่เป็นดังเงาของเยี่ยชิงอัน!!!

อวิ๋นซูฮวาเงยหน้าขึ้นมองหออวี้หรู ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารเลิศรสและสุราอันโด่งดัง นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงหันไปมองเสี่ยวฝูกับเสี่ยวพั่ง “ข้าเคยได้ยินพี่ใหญ่กล่าวว่าที่นี่มีเป็ดอบหนังกรอบเนื้อนุ่ม ข้าอยากลองชิมพวกเราไปลองกันเถิด”

“อะ...อะไรนะเจ้าคะ หากคุณหนูอยากลองชิมมิสู้ให้ห้องครัวลองทำ พ่อครัวของจวนกั๋วกงฝีมือไม่เป็นสองรองใคร กินอาหารข้างนอกหากฮูหยินรู้เข้า...”

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งทว่าไม่ใช่เพราะคำพูดของสาวใช้ อวิ๋นซูฮวาเก็บป้ายหยกข้างเอว หันไปบอกสาวใช้กับบ่าวติดตาม “เก็บป้ายของพวกเจ้าอย่าให้ใครเห็น อย่าให้ใครรู้ว่าพวกเราเป็นคนของจวนกั๋วกง”

“คุณหนู?!” เสี่ยวฝูกับเสี่ยวพั่งตาโต

“ทำตามที่ข้าสั่ง”

ทั้งสองรีบทำตามแม้ไม่เข้าใจ

“คราวนี้ท่านแม่และคนจวนกั๋วกงก็ไม่รู้หรอกหากพวกเจ้าไม่พูด เร็วเข้า...” นางลากเสี่ยวฝูเดินเข้าไปจากนั้นกวาดสายตาไปรอบๆ มองเห็นแผ่นหลังของชางหลินเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสาม อวิ๋นซูฮวาเดินตามไปพร้อมกับเสี่ยวเอ้อที่เข้ามาถามไถ่

“ข้าอยากได้ห้องชั้นสาม ห้อง...นั้น” นางมองห้องข้างๆ ห้องที่ชางหลินเดินเข้าไป จากนั้นล้วงเงินออกมาให้เป็นสินน้ำใจ

“ได้ขอรับ เชิญคุณหนูทางนี้” เพราะเห็นว่านางสวมแพรพรรณงดงามท่าทางไม่ธรรมดา อีกทั้งเงินที่ได้ก็ทำให้เขามือไม้อ่อนน้ำเสียงนอบน้อม เสี่ยวเอ้อรีบนำทางนางขึ้นไปยังชั้นสามจัดแจงห้องให้นางทันที หญิงสาวสั่งเป็ดอบจริงๆ ขนมอีกสองสามอย่าง ชาชั้นดีกาหนึ่ง

ขณะที่อาหารวางเรียงรายอวิ๋นซูฮวากลับไม่ได้สนใจมอง นางขยับเข้าไปใกล้กำแพง แนบหูฟังบทสนทนาของห้องข้างๆ เสี่ยวฝูเบิกตา เสี่ยวพั่งอ้าปากค้าง

“คะ...คุณหนู?”

นิ้วถูกยกจดปากทั้งยังถลึงตามองเพื่อให้คนของตนเงียบเสียง นาง...กำลังแอบฟังผู้อื่นสนทนา เป็นเรื่องเสียมารยาทและไร้การอบรมที่สุดเท่าที่เคยทำมา ทว่านางไม่ทำไม่ได้ โบราณว่าเอาไว้รู้เขารู้เรารบร้อยชนะร้อย อย่างน้อยตอนนี้นางก็อยากรู้ว่าทางฝั่งของเยี่ยชิงอันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เสียงเบามาก... แต่นางก็ยังได้ยิน

“ตอนนี้พระอาการทรุดลงมาก น้อยคนนักที่จะได้เข้าเฝ้า รัชทายาททรงว่าราชทานแทนนับเดือนแล้ว เกรงว่าบัลลังก์คงเปลี่ยนมือในไม่ช้า”

“ทางไทเฮาทรงมีรับสั่งหรือไม่ไ

“ตอนนี้สำคัญคือเราต้องมองหาความแข็งแกร่งเข้ามาเพิ่ม จวนเยี่ยนกั๋วกงแสดงท่าทีใดหรือไม่”

“เยี่ยนกั๋วกง?”

“ใช่แล้ว ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับจวนเยี่ยนกั๋วกง จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการริบกำลังพลคืน หรือลดกำลังคนลงสักนิด หากดึงเข้ามาเป็นฝ่ายเรา องค์ชายรองอาจมีกำลังเพียงพอที่จะต่อกรกับรัชทายาท”

“ได้ยินมาว่าเจ้าพลาดจากคุณหนูใหญ่จวนเยี่ยนกั๋วกง มิสู้หาทางเข้าใกล้คุณหนูรองแทน ได้ยินมาว่าปีนี้นางอายุสิบสี่ ปีหน้าก็จะปักปิ่นแล้วทว่ายังไม่มีคู่หมาย เยี่ยนกั๋วกงให้ความสำคัญไม่ว่าจะบุตรสาวหรือบุตรชาย เขาไม่มีทางยอมให้บุตรสาวถูกจับคลุมถุงชน เจ้าจะต้องหาทางทำให้นางสนใจในตัวเจ้า ให้ดีก็หาแผนการวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ทำให้นางมีใจให้เจ้าเสีย ขอเพียงสำเร็จเยี่ยนกั๋วกงย่อมเห็นความสุขของบุตรสาวมาก่อนสิ่งใด”

“ข้าจะลองหาวิธี”

!!! อวิ๋นซูฮวาเบิกตาด้วยความตกตะลึง แน่นอนนางจดจำเสียงนั้นได้ นั่นเป็นเสียงของอดีตสามีของนางเอง เยี่ยชิงอัน …ที่แท้รักแรกพบที่นางคิดมาตลอดกลับกลายเป็นแผนการอันแยบยลนี่เอง

“อีกสามเดือนได้ยินมาว่าไทเฮาจะจัดงานเลี้ยง มิสู้ให้ไทเฮาทรงส่งเสริม ได้ยินมาว่าคุณหนูสามจวนกั๋วกงชอบเล่นฉินเป็นชีวิตจิตใจ วันนั้นก็ให้นางเล่นฉินสักเพลง จากนั้นหากไทเฮาทรงชมเชยสักหน่อย เช่นนี้เจ้าก็จะมีข้ออ้างส่งเทียบเชิญไปให้นาง เพราะมารดาของเจ้าก็มีชื่อเสียงเรื่องการเล่นฉินมิใช่หรือ”

“นั่นสินะ แผนการนี้ข้าเห็นด้วย ไม่มีใครคาดคิดแน่ว่าเป็นแผนจับคู่”

หัวใจของอวิ๋นซูฮวาเย็นเยียบ ความโกรธปะทุขึ้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ความรัก?...ช่างน่าขันยิ่ง ที่แท้นางก็ไร้เดียงสาเกินไปจริง!!!

นานมาก...หญิงสาวละเลียดเป็ดอบอย่างไม่รู้รสชาติ สายตาเหม่อลอยเพราะกำลังใช้ความคิด สาวใช้กับบ่าวติดตามมองนางด้วยสายตาห่วงใย “คุณหนู...”