บทที่ 1.3

นางยังคงกอดพี่สาวแน่น กระทั่งต่อมาอวิ๋นชิงหรงจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้นหรือ มาให้พี่ใหญ่ดูหน้าเจ้าหน่อย”

อีกฝ่ายดันนางออกสองมือประคองใบหน้าอวิ๋นซูฮวา ยิ่งเห็นดวงตาของนางแดงก่ำ พี่สาวก็เกิดความกังวล “เจ้าเป็นอะไรไป?”

“ฝันร้ายเจ้าค่ะ” นางสูดจมูก “ฝันร้ายมาก”

เสี่ยวฝูพยักหน้ากับพี่สาวของนาง “โถน้องสาม ไม่เป็นไร เพียงฝันร้ายเท่านั้นเอง ไม่ต้องกลัว” พี่สาวปลอบนางทั้งยังลูบหลังลูบไหล่ “ดีขึ้นแล้วหรือไม่”

นางพยักหน้าเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว “พี่ใหญ่มาเยี่ยมท่านแม่หรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้ว วันนี้มีของอร่อยมาให้เจ้าด้วย” ขณะทั้งสองเดินเข้าไปยังเรือนมารดาก็สนทนากันไป อวิ๋นซูฮวามองพี่สาวที่ใบหน้ายิ้มแย้มสีหน้าไม่เลว นางจำได้ว่าอีกไม่นานพี่สาวก็จะตั้งครรภ์แล้ว

อวิ๋นชิงหรงเป็นพี่สาวคนโต เป็นบุตรสาวที่เกิดจากมารดาเดียวกันกับอวิ๋นซูฮวา เป็นคุณหนูใหญ่จวนเยี่ยนกั๋วกง หน้าตางามพร้อม กิริยาล้ำเลิศ เมื่อสองปีที่แล้วแต่งให้กับรองเจ้ากรมอาญา จอหงวนผู้มีชื่อเสียงและรักมั่น เป็นสมรสพระราชทานที่ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงล้วนอวยพร ครานั้นนางเองก็อยากแต่งให้กับบุรุษที่นางรักและรักนาง ดังนั้นจึงดึงดันว่าต้องแต่งให้เยี่ยชิงอันให้ได้

ขณะกำลังเดินผ่านเรือนปีกขวา เสียงด่าทอดังแว่วมากจากเรือนจื่อชิง เรือนนั้นเป็นของอี๋เหนียงสองคนใช้ร่วมกัน กล่าวถึงอี๋เหนียงของบิดาที่มีถึงสองคน จวนกั๋วกงยังมีทายาทอีกสี่คนที่ไม่เคยได้รับการใส่ใจ ทั้งสี่ล้วนเป็นสตรี...

อวิ๋นชิงหรงถอนหายใจเสียเบา “น้องสามพวกเราไปกันเถิด”

นางพยักหน้าจากนั้นเดินตามผู้เป็นพี่สาวไป วันนั้นทั้งวันนางออดอ้อนมารดา อยู่เป็นเพื่อนพี่สาว กว่าจะกลับเรือนก็เย็นย่ำ ระหว่างเดินกลับบังเอิญสวนทางกับพี่ชาย อวิ๋นเกออวี่ เขาอายุเท่ากันกับนางต่างกันแค่ไม่กี่เดือน อีกฝ่ายเพิ่งกลับมาจากสำนักศึกษาหลวง

อวิ๋นซูฮวาเดินเข้าไปหาเขา ยอบกายให้ด้วยท่าทางนอบน้อม “พี่รอง”

อีกฝ่ายพยักหน้าให้ดูท่าทางเหนื่อยล้า “เจ้าเพิ่งกลับมาจากเรือนท่านแม่หรือ”

“เจ้าค่ะ พี่รองจะไปคารวะท่านแม่หรือ”

“ใช่แล้ว วันนี้กลับช้าเพราะที่สำนักศึกษาหลวงเกิดเรื่อง”

นางมองเขา “พี่รอง...” แล้วก็เงียบไปไม่กล่าวคำ

อวิ๋นเกออวี่มองนาง “มีเรื่องอะไรหรือ”

นางส่ายหน้า “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าจะบอกว่าท่านรีบไปคารวะเถิด” นางยิ้มจากนั้นมองส่งพี่ชายคนรองเดินไปยังเรือนมารดา

อวิ๋นเกออวี่ ความจริงเป็นเพียงบุตรชายที่เกิดจากอนุของบิดา ทว่ามารดาของเขาโชคร้ายสิ้นใจหลังคลอด มารดาเลี้ยงเขามากับนาง แทบจะกลายเป็นพี่น้องฝาแฝด เป็นความหวังของจวนกั๋วกง ด้วยเขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของจวนกั๋วกง

หลังจากความอี๋เหนียงคลอดทายาทคนที่เจ็ดเป็นสตรี บิดาก็มีคำสั่งเด็ดขาด ไม่ว่าอี๋เหนียงคนใดล้วนต้องดื่มน้ำแกงระงับการตั้งครรภ์ อีกทั้งยังประกาศตำแหน่งกั๋วกงซื่อจื่อทันทีตั้งแต่พี่ชายคนรองของนางอายุได้เพียงแปดขวบ

ครานั้นอี๋เหนียงเรือนจื่อชิงไม่รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ นางแท้งบุตรและเด็กคนนั้นเป็นเด็กผู้ชาย นับตั้งแต่นั้นนางก็เอาแต่กล่าวโทษพี่ชายคนรองว่าเป็นสาเหตุ โกรธแค้นทุกคน โทษทุกอย่าง อารมณ์ร้าย คราหนึ่งนางจำได้ว่าน้องสาวในเรือนจื่อชิงล้วนโดนอีกฝ่ายทำร้าย

มีอยู่ครั้งหนึ่งพี่ชายของนางถูกวางยาพิษ ยาพิษนั้นถึงขั้นทำให้เขาร่างกายอ่อนแอ แม้แต่จอนผมก็ยังกลายเป็นสีขาว นางมารู้ทีหลังว่าเขามีบุตรยากก็เพราะถูกพิษร้ายแรงครานั้น!!!