Share

3: อเมซิ่งต่างโลก [1]

Penulis: Tuk Kung
last update Tanggal publikasi: 2025-09-29 13:45:51

“อืม ทำไมรู้สึกอึดอัดจัง” หวานเจี๊ยบรู้สึกอึดอัดหายใจแทบไม่ออก เหมือนมีอะไรบางอย่างกดทับที่หน้าอกด้านขวาของตน ไม่ว่าจะพยายามพลิกตัวอย่างไรก็ไม่สามารถขยับได้ดั่งใจเอาเสียเลย

แต่ก่อนที่หญิงสาวจะลืมตาตื่นขึ้น กลับมีภาพหนึ่งในความทรงจำเก่าหวนกลับมามากมาย แต่แปลกตรงที่ตัวเธอเองไม่ได้รู้สึกปวดหัว หรือปวดร่างกายเลยสักนิด ทุกอย่างมันไหลเวียนเข้ามาไม่หยุดหย่อน ภาพความทรงจำเก่าก่อน

ยิ่งภาพความเดิมไหลเวียนเข้ามามากเท่าไหร่ น้ำตาของเธอก็หลั่งไหลออกมาเป็นสายมากเท่านั้น สตรีนางหนึ่งที่ทอดทิ้งทั้งลูกและสามีไปเพื่อเอาตัวรอดเพียงคนเดียว เด็กน้อยวัยเพียงสี่หนาวร้องไห้น้ำตานองหน้า ร้องหาท่านแม่ เขาเอาแต่ร้องเรียกท่านแม่อย่าไป อย่าทิ้งเสี่ยวหลงไป ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่แม้แต่จะหันหลังกลับเลยสักนิด

สามีที่ป่วยนอนติดเตียงขยับตัวไม่ได้ เอาแต่จ้องมองและตัดพ้อในความใจร้ายภรรยารัก

ลูกก็ยังเล็กสามีพิการกลับทิ้งพวกเขาไปอย่างไม่ไยดี ทั้งที่ก่อนหน้านั้นนางเองที่เป็นคนอยากได้พวกเขามา พอได้ความรักแล้วกลับไม่เห็นคุณค่า หนีไปพร้อมกับเงินก้อนสุดท้ายทิ้งให้สองพ่อลูกต้องอดตายในกระท่อมหลังเก่าผุพัง

สมควรแล้วที่ในชาตินี้ตัวเธอถูกพ่อทอดทิ้ง ส่วนแม่ก็ไม่เคยจะดูแลหรือให้ความสนใจเธอเลยสักนิด ขอบคุณสวรรค์ที่ให้เธอได้กลับมาหาพวกเขาอีกครั้ง คราวนี้จะขอแก้ตัวใหม่ไม่ทิ้งพวกเขาอีกแล้ว

หลังจากภาพทุกอย่างมลายหายไป หวานเจี๊ยบหรือก็คือจือหลินในโลกนี้ก็ได้ลืมตาตื่นขึ้น ภาพแรกที่นางเห็นเป็นเจ้าก้อนกลมๆ สีดำอยู่ตรงหน้าอก และยังมีแขนเล็กๆ ของเจ้าตัวพาดผ่านกอดคอนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หญิงสาวเผลอยิ้มออกมากับความน่ารักของบุตรชาย ‘เสี่ยวหลง’ คงจะแอบมานอนกับมารดาอีกแล้วสินะ

นางคงย้อนเวลามาในช่วงที่ความสัมพันธ์ของคนทั้งสามกำลังมีปัญหา เพราะตัวนางเองที่กำลังหูเบาหลงเชื่อสตรีนางหนึ่งในหมู่บ้าน เป่าหูให้หนีไปกับชายอื่นพร้อมกับเงินก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ของสามี ต่อไปนี้จะไม่มีจือหลินหญิงสาวหูเบาและอ่อนแอผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว จะมีเพียงแม่และภรรยาผู้ถวายชีวิตเพื่อครอบครัว

“ท่านแม่ ข้าขอโทษอย่าโกรธเลยนะขอรับ” เด็กน้อยที่เพิ่งตื่นนอน แต่กลับพบว่ามารดาจ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ร่างเล็กรีบถดถอยกายลงจากตัวมารดาทันที ด้วยกลัวว่าจะถูกดุด่าเหมือนเช่นเคย

เมื่อคืนด้วยความที่อยากนอนกับมารดามาก เขาแอบเข้าห้องท่านแม่คิดว่าขอให้ได้นอนกอดเพียงเล็กน้อยก็จะกลับมานอนห้องของตนเช่นเดิม แต่ไม่คิดว่าจะหลับลึกจนถึงเช้าอีกทั้งท่านแม่ยังตื่นมาเห็นก่อนที่เขาจะตื่นด้วยซ้ำ

เด็กน้อยกลัวจะทำให้มารดาโกรธและไล่เขาออกจากห้องไปเหมือนดั่งเช่นทุกครั้ง จากนั้นก็จะทำโทษโดยการให้เขาอดอาหาร พร้อมกับลงมือและดุด่า ด้วยหลายเดือนให้หลังมานี้ท่านแม่แปลกไปมาก ไม่ใจดีและอ่อนหวานเช่นเดิมอีกต่อไปแล้ว

โธ่ ลูกรักแม่ขอโทษ จือหลินให้สัญญากับตนเอง ต่อไปนี้แม่จะไม่ทำให้เจ้าต้องโดดเดี่ยวอีกแล้ว เมื่อเห็นบุตรชายเริ่มสะอื้นเพราะรู้สึกผิดที่ขัดคำสั่งมารดา หญิงสาวก็แทบจะร้องไห้ตามบุตรชายด้วยความสงสาร

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ รักแรกพบ [3] จบ

    “ถึงแล้วล่ะ นี่บ้านข้าเอง” แม้จะเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น“ท่านพ่อ ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ” เหมาเสี่ยวถงเรียกหาผู้ให้กำเนิดเสียงดัง พร้อมกันนั้นเขาก็ได้จับมือนุ่มนิ่มเดินตามตนเข้าบ้านไปอย่างลืมตัว“เสี่ยวถงมาแล้วหรือ การสอบเป็นเช่นไรบ้าง” เหมาอี้ร้องทักบุตรชายเพียงคนเดียวของตน เป็นเวลากว่าเดือนแล้วที่บุตรชายเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อไปสอบคัดเลือกชายหนุ่มส่ายหน้าช้า ๆ อย่างรู้สึกผิด ที่ไม่สามารถทำตามความฝันของบิดาได้“ไม่เป็นไรไม่ต้องเสียใจ อีกสี่ปีค่อยไปสอบก็ได้ แม่เจ้าทำกับข้าวเสร็จพอดี รีบมานั่งเร็วเข้า” ชายชรากวักมือเรียกบุตรชาย เห็นสีหน้าไม่สู้ดีเขาก็รู้สึกไม่สบายใจสอบจอหงวนใช่ว่าจะสอบได้โดยง่ายเสียเมื่อไหร่กัน“ขอโทษขอรับท่านพ่อ” ชายหนุ่มเดินคอตกเข้าบ้าน แต่ก็ไม่ลืมที่จะดึงมือหญิงสาวติดตามตนเข้าไปด้วยกันจือหลินเองเมื่อเข้ามาภายในบ้านหลังน้อย พร้อมกับมองสำรวจทุกซอกทุกมุม ภายในบ้านแทบไม่มีอะไรเลยสักชิ้น นอกจากโต๊ะไม้กลางเก่ากลางใหม่วางอยู่ตรงกลาง มีกระบุงสำหรับเก็บของป่าวางอยู่มุมหนึ่งของห้อง กระนั้นก็ยังคงความสะอาดสะอ้านเป็นอย่างดี“อ้าว เสี่ยวถงมาถึงแ

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ รักแรกพบ [2]

    “ฮึบ... ตื่นได้แล้ววววว”“ตื่นแล้ว ๆ” เหมาเสี่ยวถงที่กำลังหลับฝันดีสะดุ้งโหยง เขาหันซ้ายแลขวาก็พบแต่ความมืดมิด หลังจากปรับสายตาให้เข้ากับความมืดได้ก็ต้องตกใจเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นสตรีที่ตนใจเต้นแรงด้วยเอาแต่จดจ้องเขาไม่วางตา“ตื่นเสียทีนะเจ้าคะ ข้าปลุกท่านตั้งนาน” หลังจากปลุกบุรุษตรงหน้าให้ตื่นขึ้นมาได้ จือหลินจึงกลับไปเก็บเอาห่อผ้าขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเตรียมเดินทางต่อไปเพื่อจะได้ไปถึงหมู่บ้านข้างหน้า หากให้นางนอนกลางป่าก็คงไม่ไหว น่ากลัวเกินไป“ขออภัยแม่นาง รบกวนเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะปัดเศษดินเศษหญ้าออกจากชุด แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร สตรีผู้งดงามก็เดินทิ้งห่างเขาออกไปเสียแล้ว“เดี๋ยวก่อนสิแม่นาง นั่นเจ้าจะไปไหนค่ำมืดเช่นนี้เดินทางคนเดียวมันอันตรายนะ” เหมาเสี่ยวถงรีบร้อนวิ่งตามให้ทันคนตัวเล็ก นางก็ช่างเดินเร็วเอาแต่จ้ำอ้าวไม่เหลียวหลัง“ข้าจะรีบไปให้ถึงหมู่บ้านข้างหน้าเจ้าค่ะ” นางไม่แม้แต่จะหยุดรออีกฝ่าย ในใจตอนนี้ระหว่างรีบเดินให้ถึงหมู่บ้านข้างหน้า กับการยืนคุยกับบุรุษแปลกหน้าอันไหนจะอันตรายมากกว่ากัน“เจ้ารู้จักใครในหมู่บ้านหรือ” ถ้าได้รู้ว่าเป็นบุตรสาวบ้าน

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ รักแรกพบ [1]

    ร่างเล็กผอมบางก้าวลงจากรถม้า นางยืนเหม่อมองอย่างไร้จุดหมายปลายทางอยู่พักใหญ่ เดิมทีตั้งใจจะเดินทางกลับบ้านเกิดมารดา แต่มันผิดพลาดตรงส่วนไหนกัน หมู่บ้านที่ตั้งใจจะไปไม่ใช่ที่แห่งนี้นี่นา จือหลินได้แต่ยืนกอดห่อผ้าไว้แน่น ในตอนนี้นางเหลือเงินติดตัวมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นใช่แล้วนางหนีออกจากจวนเมื่อไม่กี่วันนี้เอง เพียงเพราะโกรธเคืองบิดาที่เอาแต่หลงมัวเมาสตรี ละเลยคู่ชีวิตที่อยู่กินกันมานานนับสิบปีหลังจากมารดาสิ้นใจก็ยังบังคับให้ตนแต่งงานกับบุรุษที่ไม่ได้รัก ท่านพ่อทำเกินไปแล้วหรือไม่ความอัดอั้นตันใจมากมาย เป็นเหตุให้นางตัดสินใจหนีออกจากจวนเพียงเพราะไม่อาจทำใจอยู่ในจวนที่ไม่มีความอบอุ่น ความรักและความเข้าใจ ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับบิดาเพียงคนเดียวเท่านั้นหลังจากรถม้าที่ว่าจ้างจากไป จือหลินตัดสินใจเดินเท้าไปเรื่อย ๆ ในสมองน้อย ๆ ของนางคิดอะไรไม่ออก ไม่มีที่ให้ไปไม่มีคนรู้จัก ครั้นจะออกไปหาโรงเตี๊ยมนอนสักคืน ก็กลัวเงินที่มีอยู่จะไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายในยามจำเป็นไม่น่ามีทิฐิเยอะเลย ถ้าหากรู้ว่าอย่างนี้นางจะหอบเอาสมบัติท่านพ่อมาด้วยสักหลาย ๆ ชิ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาลำบากเช่นตอนนี้หญิงสาวก

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ น้องเล็กสุดแสบ [2]

    หลังจากอาเหมาแยกตัวออกมาแล้ว เสี่ยวหลงจึงแนะนำผ้าแต่ละชนิดให้บุคคลสำคัญทั้งสองต่อ เสี่ยวเหมยที่ถูกพามานั่งเล่นศาลากลางสวน เด็กน้อยตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก ไม่เคยเห็นสวนที่มีดอกไม้มากมายเช่นนี้มาก่อนเลย“หนึ่ง สอง สาม หนึ่ง สอง สาม”เสียงดังแว่วอยู่ไม่ไกลนักทำให้เสี่ยวเหมยรู้สึกสนใจ นางหันไปมองพี่ชายรองแต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่วุ่นวายกับของว่างที่นางกำนัลนำมาให้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น สองขาเล็กป้อมจึงได้ลุกเดินเตาะแตะตามเสียงนั้นไป“ทำใยเย้อ” เสี่ยวเหมยยืนมองพี่ชายตรงหน้าแกว่งดาบไม้ไปมา ดูแล้วน่าสนุกนางก็อยากจะเล่นด้วย“เจ้าเป็นใคร เข้าวังข้ามาได้อย่างไร” อ๋องน้อยหยุดการฝึกดาบในทันที เด็กน้อยหน้าตาน่ารักผู้นี้เป็นใคร ไยถึงเข้ามาในวังของเขาได้“เหมยจ้า” พี่ชายเป็นอะไรกัน เหตุใดถึงได้ทำหน้ายุ่ง สงสัยคงจะไม่ชอบให้นางเข้ามาวุ่นวาย เช่นนั้นกลับไปหาพี่รองดีกว่าคิดได้ดังนั้นเสี่ยวเหมยจึงได้หันหลังวิ่งหลุน ๆ กลับไปที่เดิมอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันกลับมาสนใจพี่ชายแปลกหน้าอีกเลย“เดี๋ยวก่อนสิ รอข้าก่อน” อ๋องน้อยรู้สึกหลงใหลในดวงตากลมโตแวววาวลูกนั้น เขาถึงกับทิ้งดาบไม้ในมือวิ่งตามร่างเล็ก ๆ นั้นไปท

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ น้องเล็กสุดแสบ [1]

    ความโกลาหลวุ่นวายในจวนได้เกิดขึ้น เมื่อคุณหนูเล็กได้หายตัวไปโดยที่ไม่มีผู้ใดเห็นจือหลินและเหมาเสี่ยวถงวุ่นวายตามหาบุตรสาวเป็นการใหญ่ ชายหนุ่มสั่งให้บ่าวไพร่ทั้งจวนค้นหาทุกซอกทุกมุมอย่างไรก็ไม่เจอ แม้แต่นายท่านซ่งและท่านหมอเหมินเองก็ร้อนใจไม่ต่างกันชายชราทั้งสองแม้จะแก่ลงไปมาก แต่เรี่ยวแรงก็ยังมีมากพอจะเดินหาหลานสาวสุดที่รักได้ทั่วทั้งจวน เด็กน้อยมีใบหน้าเหมือนภรรยาคนแรกของเขาราวกับโขกกันมา อีกทั้งนิสัยช่างอ้อนออเซาะ ยิ่งทำให้คนแก่ทั้งสองทั้งรักทั้งหลง และติดหลานสาวหนึบอย่างกับอะไรดีหลานสาวผู้นี้ช่างซุกซนนัก ห่างสายตาได้ไม่ทันไรก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ซ่งจิ้งหลุนและหมอเหมินละสายตาจากเด็กน้อย หันกลับมาเดินหมากด้วยกันแค่แว็บเดียว หันกลับมาอีกทีหลานสาวที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ข้าง ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย“พ่อผิดเองดูแลเสี่ยวเหมยไม่ดี” นายท่านซ่งถึงกับน้ำตาซึม กล่าวโทษตนเองที่ไม่สามารถดูแลหลานสาวได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้นางไปอยู่ที่ใด ภาวนาอย่าให้ตกสระบัวหรือเป็นอันตรายอะไรเลย“เป็นข้าเองที่ไม่ใส่ใจ ปล่อยให้คุณหนูคลาดสายตา” ท่านหมอเหมินนั้นได้ร้องไห้นำหน้านายท่านซ่งไปก่อนแล้ว คุณหนูเป็นแ

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    83: บทสรุปของครอบครัว [2] จบ

    “โอ๊ย” คนที่เอาแต่นอนขี้เกียจมาทั้งวัน กลับต้องมาสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกแปล๊บตรงหน้าท้องขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“หลินหลินเป็นอะไร หรือว่ามีแมลงกัน” เหมาเสี่ยวถงนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างกายภรรยาต้องตกใจ ที่อยู่ ๆ ภรรยาก็เสียงหลง“ข้ารู้สึกเจ็บท้องเจ้าค่ะ” มันรู้สึกเจ็บเป็นพัก ๆ ราวกับมีอะไรอยู่ในท้องกำลังเคลื่อนที่“ใครอยู่ด้านนอกเรียกท่านหมอให้ข้าที” เหมาเสี่ยวถงหน้าขาวซีด สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือภรรยาเจ็บป่วย ในตอนเขาป่วยนอนติดเตียงยังทรมานแสนเข็ญ นางเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ จะทนได้อย่างไร“ข้าว่าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ ตอนนี้ก็เริ่มจะเบาลงแล้ว” ในตอนที่สามีโดนตัว นางก็รู้สึกทุเลาลงมาก แต่เมื่อเขาห่างออกไปกลับรู้สึกเจ็บจุกขึ้นมาเสียอย่างนั้นรอไม่นานท่านหมอเหมินก็ได้มาถึง เจ้าตัวจะแก่ลงไปมากแต่วิชาทางการแพทย์ฝีมือไม่ตก อีกทั้งในตอนนี้ ท่านหมอเหมินได้รับลูกศิษย์ที่คอยเจริญรอยตามเจตนารมณ์เพิ่มมาหนึ่งคน“เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ” ชายหนุ่มรู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของภรรยา ก็ยิ่งทำให้เขาปวดใจมากยิ่งขึ้น“นายหญิงท่านมีอาการง่วงนอนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด”“เป็นมาได้ราว ๆ สี่เดือน

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    70: เข้าทางหลาน [1]

    ซ่งจิ้งหลุนถึงกับนอนน้ำตาซึม ไม่คิดว่าในบั้นปลายชีวิตบุรุษที่ไม่ได้เรื่องอย่างเขา จะมีบุตรหลานมาคอยดูแลเช่นนี้ได้ แม้แต่ตอนนี้ที่ยาจะขมจนแทบกลืนไม่ลงก็ยังรู้สึกว่ามันมีรสหวาน เมื่อมือเล็ก ๆ กำลังตักยาป้อนให้ท่านตา ส่วนปลายเท้ายังมีอีกคนคอยบีบนวดให้คลายเมื่อยล้า“น้ำตาลก้อนขอรับท่านตา” เสี่ยวหลงส่งน

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    68: เยี่ยมท่านตา [1]

    ตั้งแต่บิดาของภรรยากลับเมืองหลวงไปได้กว่าหนึ่งเดือน เหมาเสี่ยวถงก็ได้รีบสะสางงานแทบไม่ได้พักผ่อน เพื่อที่ว่าอยากจะจัดการสะสางงานร้านค้าทั้งหมดให้ลงตัว ก่อนจะออกเดินทางไปเยี่ยมเยียนท่านพ่อตา และนี่จะเป็นครั้งแรกของเขาที่ได้พบหน้าท่านจิ้งหลุนในฐานะบุตรเขยในระยะเวลาไม่ถึงปีครอบครัวเหมาสามารถสร้างกิจก

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    67: ความหลังครั้งเก่า [2]

    ยามอู่ (11.00-12.59 น.) ร้านเครื่องประดับจือหลินและสามีได้แวะเข้ามาตรวจความเรียบร้อยของร้านขายเครื่องประดับ ด้วยวันนี้จะมีนายช่างทำเครื่องทองเข้ามาส่งสินค้าตัวอย่างให้ตรวจ หากแบบที่นำมาส่งผ่านนายช่างก็จะทำการผลิตสินค้าเป็นขั้นตอนต่อไป“ท่านพี่เห็นว่าอย่างไรเจ้าคะ” เรื่องสรรหาวัสดุในการทำเครื่องประ

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    65: ไม่คู่ควร [2]

    “คำตอบของข้าคือครอบครัวเจ้าค่ะ” นั่นหมายความว่าถ้าหากบิดารับสามีนางไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรกันอีกต่อไป“หลินเอ๋อร์ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นพ่อยอมรับผิดทั้งหมด ส่วนเจ้ากับครอบครัวต่อไปนี้พ่อจะไม่เข้าไปยุ่งอีก ใช้ชีวิตอย่างที่เจ้าต้องการเถิด จะไม่กลับไปก็ได้ขอแค่พาหลานไปเยี่ยมพ่อบ้าง ยกโทษให้พ่อคนนี้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status