ログインบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้” ชายชุดดำคนนั้นพูดก่อนจะต้านแรงกระบี่ของเถาจวิน “พวกเราถอย” มันพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าคนของเถาจวินมีฝีมือเหนือกว่าชายชุดดำทั้งหมดรวมตัวกันเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ พวกมันสร้างแนวป้องกันขึ้นมาป้องกันการไล่ตามของเถาจวินและพรรคพวกก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในแนวป่าอย่างรวดเร็ว เถาจวินมองตาม
ทางด้านหลิวหยุนจิงในระหว่างการเดินทางนางได้ใช้ช่วงเวลานี้ศึกษาเส้นทางไปด้วย และในระหว่างที่นางกำลังจะผ่านช่องเขาหัวกะโหลกซึ่งเป็นสถานที่ฮั่วหยุนแจ้งมาว่าอันตรายนางจึงยิ่งให้ความสนใจเป็นพิเศษ“ถังเจี่ยเจ้าคะ เหตุใดจึงมีคนร่ำลือกันว่าสถานที่ตรงนั้นเป็นอันตรายกัน” นิ้วของหลิวหยุนจิงชี้นิ้วลงไปทางเบื้อง
ฮั่วชวี่ปิ้งที่กำลังหารือเรื่องการรบอยูกับหานซินหลังจากได้ยินทหารมารายงานเรื่องวัตถุประหลาดกับกองทัพนกขุนพลหนุ่มจึงได้รีบเดินออกจากกระโจมอย่างรวดเร็วและเมื่อสองตาของเขาเห็นสิ่งที่กำลังลอยอยู่ดวงตาก็ปรากฏแววยินดี“เสบียงจากเยว่ฮวามาถึงแล้ว” คำพูดนี้ทำให้เหล่าทหารและนายกองที่ได้ยินต่างพากันตกตะลึง“ท
“เจ้าคิดว่ามันจะเป็นลางร้ายสำหรับพวกเราหรือไม่” ทหารนายหนึ่งถามเสียงสั่นเทา ดวงตาจ้องมองกองกระดูกราวกับเห็นวิญญาณร้าย“ลางร้าย?” ทหารลาดตระเวนผู้มีประสบการณ์มากกว่าแค่นเสียงก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างไม่ยี่หระพลางเอามือตบบ่าทหารใหม่แล้วพูดให้กำลังใจ“ในสนามรบ ข้าล้วนเจอมาทุกรูปแบบของพวกมัน วิธีนี้เป็นเพียง







