INICIAR SESIÓNบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
ชายคนนั้นถูกจับมาในสภาพโชกเลือดก่อนที่ฮั่วหยุนจะนำยาผงออกมาส่งให้ซุนจิงหาว “อย่าให้มันตายเล่า”เขาพูดในระหว่างขี่อูฐมาขนาบข้างกรงขังของมัน ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าของพระอาทิตย์ที่กำลังลอยขึ้นสูง หลิวหยุนจิงต้องการรีบเร่งไปให้ถึงเมืองเตี้ยนหวงให้เร็วที่สุดหลังจากนางได้อ่านจดหมายที่ฮั่วหยุนนำมาจากชายคนนั
หลังจากส่งสัญญาณเรียบร้อย ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีแสงจันทร์ริบหรี่สาดส่องลงบนทะเลทรายอันเวิ้งว้าง หลิวหยุนจิงกับหลิวซูเหย่าเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเงา พวกนางหลบเร้นอยู่หลังเนินทรายเตี้ย ๆ เฝ้ารอจังหวะที่เหมาะสมหลิวหยุนจิงเหลือบมองไปที่กองคาราวานจากซินเจียงที่ตั้งค่ายพักแรมอยู่ไม่ไกล พวกเขา
ยังไม่ทันที่ฮั่วหยุนจะเดินมาถึงหลิวหยุนจิงพลันได้ยินเสียงของอวิ๋นซิงดังขึ้นเสียก่อนเยว่ฮวา ข้าเจอคนที่น่าสงสัยแล้วเจ้าหมายถึงว่าพวกเรามาถูกทางแล้วใช่หรือไม่ หลิวหยุนจิงผุดลุกขึ้นนั่งเดินวนไปเวียนมาในกระโจมใช่ หากเจ้าอยากหาหลักฐานต้องรีบแล้วเพราะหากรอให้ถึงวันพรุ่งข้าเกรงว่าจะไม่ทันการ เสียงของนกเ
พวกท่านพร้อมที่จะปลอมตัวกันหรือไม่” หลิวหยุนจิง ถามพลางมองหน้าเด็กหนุ่มผู้อายุมากกว่าทั้งสามคนรวมถึงถังเจี่ยของตน“พร้อม” เมื่อคนทั้งหมดตอบรับออกมาพร้อมกัน“เยี่ยม” หลิวหยุนจิงกล่าวอย่างพอใจก่อนจะเริ่มลงมือแต่งหน้าให้ทุกคนนางนำอุปกรณ์แต่งหน้าที่ตนทำขึ้นมาเพื่อขายในร้านเครื่องหอมของมารดาออกมาจากถุงผ







