LOGINบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
“เอาละ เวลาไม่เช้าแล้ว” จางเต๋อกล่าวพลางปรายตามองไปยังทุกคนในครอบครัวหลิว “ข้าคงต้องขอตัวกลับวังหลวงเสียที”หลังจากนั้นจางเต๋อก็ขึ้นรถม้ากลับไปยังพระราชวัง ทิ้งให้คนในจวนหลิวและซุนต่างอยู่ในภวังค์แห่งความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไป โดยเฉพาะหลิวหยุนจิงที่กำลังก้มมองม้วนกระดาษสีทองในมือด้วยความรู้สึกที่ย
รุ่งอรุณวันใหม่มาเยือนพร้อมกับความตื่นเต้นระคนหนักใจของคนในตระกูลหลิวกับตระกูลซุน แสงแดดแรกเพิ่งจะเริ่มทอผ่านม่านหมอกบางเบาผู้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็รีบวิ่งเข้ามารายงานประมุขของจวนหน้าตื่น“นายท่าน ขบวนรถม้าจากพระราชวังใกล้เข้ามาแล้วขอรับ”หลิวห่าวเทียนรีบผุดลุกจากเก้าอี้ไม้เนื้อดีแทบจะทันที ก่อนที่เ
ภาพของบุรุษทั้งสองราวกับหยินและหยาง สองขั้วที่แตกต่างแต่กลับดึงดูดกันอย่างน่าประหลาด ฮั่วหยุนในชุดสีดำสนิทขับเน้นรูปร่างกำยำและใบหน้าคมคายดุดัน ในขณะที่จางจื่ออันสวมชุดสีขาวสะอาดตาใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูสุภาพอ่อนโยน(หากบุรุษทั้งสองได้ยืนเคียงข้างกัน...) หลิวหยุนจิงคิดอย่างเพลิดเพลินภาพของความแข็งแกร่งแ
ฮั่วหยุนคิดว่าคำพูดของหลิวหยุนจิงค่อนข้างมีเหตุผลดังนั้นเจ้าตัวคิดว่าเขาคงจะต้องถือโอกาสไปชายแดนดูสักครั้งเพื่อให้เห็นกับตา“ข้าคิดว่าควรจะต้องเดินทางไปชายแดนสักหน”“พี่ชายจื่อหลงท่านพูดง่ายแต่ทำยาก ไม่รู้หรือหากไม่มีเหตุการณ์จวนตัวฝ่าบาทจะอนุญาตได้เช่นไร” คำกล่าวของหลิวหยุนจิงใช่ว่าจะไร้เหตุผลดังนั




![จะไม่ทนกับบทบาทนางร้าย [รีไรท์ตอนจบ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


