เข้าสู่ระบบบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคฮั่นตะวันตกจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ (หลิวเช่อ) ครองราชย์ 141 - 87 ปีก่อนคริสตกาลเป็นจักรพรรดิองค์ที่ 7 แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันตก และเป็นหนึ่งในจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่และครองราชย์ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน (54 ปี)ความสำคัญ: รัชสมัยของพระองค์ถือเป็นยุคทองของราชวงศ์ฮั่น มีการขยาย
การเดินทางบนเส้นทางสายไหมในครั้งนั้นของคณะหลิวหยุนจิงใช้เวลาหลายปีในการบุกเบิก สำรวจ และสร้างสัมพันธ์ทางการค้า มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานจากที่หลิวหยุนจิงเคยคาดไว้พวกเขาล้วนผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งจากธรรมชาติอันโหดร้าย โจรป่า และความขัดแย้งระหว่างชนเผ่า แต่ด้วยความรู้ ความสาม
"เจ้ามีเรื่องใดในใจเช่นนั้นหรือ" ฮั่วหยุนถามพลางโอบนางเข้ามาในวงแขนอย่างแผ่วเบา"ท่านจำเรื่องที่ข้าเคยเกริ่นไว้เนิ่นนานมาแล้วถึงเรื่องขององค์รัชทายาทได้หรือไม่เจ้าคะ" คำกล่าวของคนในอ้อมแขนทำให้ฮั่วหยุนมองนางพลางพยักหน้ารับ"จำได้ ว่าแต่เจ้าเอ่ยเรื่องนี้มาเพราะเหตุใดหรือว่ามีข่าวจากทางเมืองหลวงว่าฝ่า
ในระหว่างที่พวกเขาเคลื่อนขบวนลึกเข้าไปในดินแดนทางตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นทะเลทรายแสนเวิ้งว้างและแนวเขาหินสีน้ำตาลแดงมากกว่าเดิมอากาศในตอนกลางวันเองก็ร้อนระอุขึ้นแต่ทว่าในตอนกลางคืนกลับหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาต้องเดินทางผ่านเมืองน้อยใหญ่รวมถึงโอเอซิสขนาดเล็กและ
ห้าปีผ่านไปไวราวสายลมพัด... ฤดูใบไม้ผลิอีกคราได้เวียนมาเยือน ทุ่งหญ้าชายแดนเริ่มผลิดอกออกใบขับไล่ความแห้งแล้งของฤดูหนาวให้จางหายไปขบวนเดินทางขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ประกอบด้วยทหารคุ้มกันหลายสิบนายและรถม้าขนสัมภาระกำลังเคลื่อนตัวออกจากประตูเมืองนอกด่านของเมืองเตี้ยนหวงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเส้นทางเบื้อ
แม้จะมีบางคำถามที่เขาลังเลไปบ้าง ถึงกระนั้นเขาก็ผ่านด่านสุดท้ายไปได้ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า"เอาละ ๆ ข้ายอมให้ผ่านก็ได้!" หลิวหานซินกับซูอันหัวเราะร่าเปิดประตูให้เจ้าบ่าวเข้าไปแต่โดยดี ซึ่งฮั่วหยุนไม่ได้เอะใจกับสองพี่น้องที่กำลังยักคิ้วให้แก่กันฮั่วหยุนถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางปา
(ซึ่งเรื่องที่จงเสวี่ยเหม่ยเป็นภรรยารองของเขายังไม่มีใครรู้) “ท่านแม่ยาย” หลี่เจี้ยนเฉิงก้มศีรษะเอ่ยทักนางออกมาอย่างนอบน้อม“หึ! งานพิธีสำคัญเช่นนี้เหตุใดเจ้าไม่รู้เรื่องถึงได้พาญาติผู้น้องของเจ้าเข้ามาด้วย” น้ำเสียงของชูหรงกล่าวตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าเนื่องจากแต่เดิมนางก็ไม่เคยชอบหน้าบุตรเขยคนนี้อยู่แ
เยว่ฮวาหรือหลี่หยุนจิงที่ใคร ๆ เรียกกันก้มหน้าลงมองพื้นดินแข็งจากอากาศยามหนาวในลานพิธี ใบหน้าของเธอติดประหม่าอยู่บ้าง แต่แววตากลับฉายประกายแน่วแน่เมื่อตัดสินใจแล้วว่าต้องใช้โอกาสนี้เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมจากท่านยายข้าเองก็ไม่อยากทำตัวเป็นเด็กน้อยงอแงนักหรอก... แต่อวิ๋นซิงเจ้าก็เห็นแล้ว ไม่ว่าจะก
“ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการตามรับสั่งบัดเดี๋ยวนี้” จางกงกงโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ในขณะที่หลิวเช่อยังคงจ้องมองไปยังทิศทางที่สองแม่ลูกก้าวจากไป ด้วยแววตาปรากฏรอยครุ่นคิดทันทีที่จางกงกงเดินพ้นสายพระเนตร เสียงฝีเท้าขององครักษ์เงานายหนึ่งก็ก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับกล่
“เจ้าเป็นเด็กที่น่าสนใจจริง ๆ ว่าแต่เรื่องพวกนี้เป็นบิดาของเจ้าพูดให้ฟังใช่หรือไม่ หากเราจำไม่ผิดบิดาของเจ้าคือหลี่เจี้ยนเฉิง ซึ่งเป็นกงปู้ซื่อหลาง” หลิวเช่อหรี่ตามองเด็กหญิงด้วยท่าทางระแวดระวังทว่าสิ่งที่ได้เห็นนั้นช่างแตกต่างจากที่พระองค์ทรงคิด “หามิได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อไม่ได้โปรดปรานข้ากับท่านแม่นั







