7 ลี่จูอิจฉา

ลุงของลู่หยางชื่อว่าลู่ฮุ่ย แต่ก่อนที่บิดาของเขายังอยู่ ครอบครัวทั้งคู่ยังคงสนิทสนมกันดี แต่เมื่อไม่มีบิดาของลู่หยาง ลุงคนนี้ก็ไม่ได้สนใจใยดีหลานชายคนนี้อีก

ชายหนุ่มเสี่ยงดวงลองเคาะประตูบ้านของลุงดู หลังจากรออยู่ไม่นานหลี่กุ้ยหลันผู้เป็นป้าสะใภ้ก็ออกมาเปิดประตู และเมื่อเห็นว่าเป็นลู่หยาง ใบหน้าของเธอก็แสดงความรังเกียจออกมา “แกมาทำไม!”

นอกจากสีหน้าที่ไม่ชื่นชอบแล้วน้ำเสียงของป้าสะใภ้ก็เต็มไปด้วยความขยะแขยง

ลู่หยางรู้สึกอายเล็กน้อย ชาติก่อนชายหนุ่มหน้าตาน่ารักมาตั้งแต่ยังเด็ก เขาจึงเป็นที่โปรดปรานของผู้หลักผู้ใหญ่มาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนแสดงท่าทีรังเกียจเมื่อเห็นเขา

เขาพยายามยิ้มให้กับป้าสะใภ้ของร่างเดิม “ป้าสะใภ้ คือ... ผมขอโทษที่มารบกวน แต่ตอนนี้ไม่มีอาหารที่บ้าน และลูกทั้งสองของผมก็หิวมาก ป้าสะใภ้พอจะให้ผมยืมอาหารก่อนได้ไหม ผมจะรีบจ่ายคืนให้ทันทีหลังการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงสิ้นสุดลง”

“ให้แกยืมอาหารงั้นรึ”หลี่กุ้ยหลันหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลก “ลู่หยาง แกมาขอยืมแล้วเคยคืนด้วยเหรอ... หลังจากพ่อของแกตาย ฉันเคยให้ยืมอาหารไปแล้ว เพราะว่าเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันญาติมิตร สุดท้ายแล้วเป็นยังไง แกก็ไม่ได้เอามาคืนให้ฉันอยู่ดี”

ลู่หยางอยากจะดึงวิญญาณของร่างเดิมออกมาและทุบตีเขาเหลือเกิน ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเป็นคนก่อวีรกรรมแต่เขากลับเป็นคนที่ได้รับความเดือดร้อนแทน

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงแห้ง และพูดต่อไปว่า “ป้าสะใภ้ ผมรู้ว่าผมผิดไปแล้ว แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ทำอย่างนั้นอีก ขอให้ป้าสะใภ้ได้เชื่อใจผมสักครั้ง เมื่อสิ้นฤดูกาลเก็บเกี่ยวผมจะคืนทั้งอาหารที่ยืมในครั้งนี้และครั้งก่อนอย่างแน่นอน!”

“ฉันไม่เชื่อ! ออกไป! ออกไป!”หลี่กุ้ยหลันโบกราวกับกำลังไล่ขอทานออกไป จากนั้นก็ตั้งท่าจะปิดประตูหนี

ในเวลานี้เสียงของลี่จูดังขึ้นมาจากในบ้าน “แม่ใครมาหรือคะ”

ลี่จูเพิ่งกลับเข้าบ้านมาได้ไม่นานหลังจากเฝ้ารอให้ไป๋ถัง เดินกลับไปหาสวีจ้าว แต่รอจนบ่ายคล้อยอีกฝ่ายก็ไม่ได้ย้อนกลับมา เธอจึงกลับมาที่บ้านเมื่อสักครู่นี้เอง

เมื่อลี่จูได้เห็นลู่หยางยืนอยู่ที่หน้าประตู เธอก็รู้สึกประหลาดใจ “น้องสามี เธอมาที่นี่ทำไม”

“ผมต้องการยืมอาหาร”ลู่หยางพูดอย่างหน้าด้าน “พี่สะใภ้ให้ผมยืมก่อนได้ไหม แค่นิดเดียวก็ได้ ไป๋ถังและผมสามารถทนหิวได้ แต่เด็กน้อยสองคนต่างหิวกันจนตัวผอมหมดแล้ว”

ลี่จูได้ฟังก็ยิ่งนึกขำ คนในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าคู่สามีภรรยาไม่สนใจลูกของตนเอง ชาวบ้านมักเห็นว่าต้าเป่าและ เสี่ยวเป่านั้นมีสภาพร่างกายน่าสมเพชเพียงใด บางคนก็แอบเอาอาหารเล็กน้อยให้พวกเขากินเพราะกลัวว่าเด็กทั้งสองจะต้องอดตาย

มุมปากของลี่จูโค้งลงอย่างดูถูก ก่อนหน้านี้เธอเคยชอบใบหน้าของลู่หยางมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอดูถูกเขามากยิ่งกว่าเดิม ผู้ชายที่ไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้ ไม่คู่ควรกับเธอเลยสักนิด เธอคิดถูกแล้วที่ไม่ได้แย่งชิงผู้ชายคนนี้กับไป๋ถัง

ลี่จูมองเขาอย่างเหยียดหยามแล้วพูดเป็นนัยๆ “แทนที่จะขอยืมอาหารจากครอบครัวของเรา ทำไมไม่ให้ไป๋ถังไปขอยืมสวีจ้าวล่ะ พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันย่อมต้องแบ่งอาหารให้กับพวกเธออย่างแน่นอน”

เมื่อหลี่กุ้ยหลันได้ยินสิ่งที่ลูกสะใภ้ของตนพูด หญิงวัยกลางคนก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร นี่เป็นการยั่วยุให้ลู่หยางแตกคอกับภรรยา เพราะโดยปกติผู้ชายที่ไหนจะทนให้ภรรยาของตน สนิทสนมกับผู้ชายคนอื่นได้

หลี่กุ้ยหลันเองก็อยากเห็นทั้งสองสามีภรรยาอายุน้อยแตกคอกัน หญิงวัยกลางคนอย่างเธอชื่นชอบเรื่องสนุกของชาวบ้านเช่นนี้นัก จึงรีบยุยงช่วยลูกสะใภ้อีกแรง “ใช่ เสี่ยวจูพูดถูก ให้เมียแกไปขอสวีจ้าวสิ สองคนนั้นสนิทกันดีจะตาย” หลังจากพูดจบทั้ง หลี่กุ้ยหลันและลี่จูมองหน้ากันอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็เฝ้ารอให้ลู่หยางโกรธ

อย่างไรก็ตามปฏิกิริยาตอบสนองของลู่หยางนั้นสงบ และเขาตอบกลับทั้งสองด้วยใบหน้าเย็นชา “หากว่าป้าสะใภ้กับพี่สะใภ้ ไม่อยากให้ยืมอาหารก็ไม่เป็นไร แต่อย่ามาพูดจาพล่อยๆ ใส่ร้ายเมียของผมถ้าไม่มีหลักฐาน”

“อะไรนะ”ลี่จูหัวเราะอย่างเหลือเชื่อ “มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันพูดพล่อยๆ ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็รู้เรื่องนี้!”

หรือว่าลู่หยางไม่เคยรู้เรื่องนี้กันนะ

เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายไม่ได้รู้เรื่องราวฉาวโฉ่ของภรรยา ลี่จูก็รีบเล่าเรื่องเสริมเติมแต่งเข้าไปอีก “พวกเขาสนิทกันมาเกือบครึ่งปีแล้ว และทุกครั้งที่ไป๋ถังไปหาสวีจ้าว หล่อนจะทาปากเขียนคิ้ว เดินนวยนาดไปคุยกับสวีจ้าวอยู่ทุกเย็น ชุนเหยียนและเสี่ยวฮัวก็เคยเห็น ถ้าเธอไม่เชื่อก็ลองไปถามพวกเขาดูสิ”

“แล้วมีหลักฐานอย่างอื่นอีกไหม”ลู่หยางมองอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้เคยเห็นพวกเขากอดกัน จูบกัน หรือนอนด้วยกันบนเตียงด้วยงั้นเหรอ”

“ไม่เคย แต่.. “ลี่จูต้องการที่จะเถียงต่อไป

ลู่หยางพลันขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “ในเมื่อไม่เห็นอะไรเลย แล้วทำไมถึงได้ใส่ร้ายเมียของผม พวกเขาอาจจะแค่พูดคุยกันเท่านั้น หรือเพราะพี่สะใภ้มีความคิดสกปรก เลยคิดว่าพวกเขาทำเรื่องอย่างนั้นกันแน่ วันนี้ผมขอพูดเลยว่าถ้าพี่สะใภ้ใส่ร้ายเมียผมอีก ต่อให้พวกเราสองครอบครัวจะเป็นญาติกัน ผมก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป!”

ในโลกเดิมลู่หยางถูกสั่งสอนมาว่าให้ปกป้องคุ้มครองคนในครอบครัว

ดังนั้นแม้ว่าเขาจะไม่คุ้นเคยกับไป๋ถังคนใหม่ แต่สำหรับสายตาของคนภายนอก พวกเขาคือคนในครอบครัวเดียวกัน ดังนั้นชายหนุ่มจะไม่มีวันยอมให้ครอบครัวของเขาโดนถูกดูถูกหรือรังแก

ในยุคสมัยนี้จิตใจคนยังไม่เปิดกว้างและบางครั้งคำพูดก็สามารถฆ่าคนได้เช่นกัน

ลู่หยางไม่รู้ว่า ไป๋ถังสนใจเรื่องเหล่านี้หรือไม่ แต่เขาสนใจ!

ลี่จูไม่คาดคิดว่าจะถูกเขาตะคอกใส่ หญิงสาวมองเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวของลู่หยาง เขาดูไม่เหมือนชายหนุ่มที่แสนเกียจคร้านคนเดิม ผู้ชายตรงหน้าในเวลานี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง

ลู่หยางสูงมาก สูงประมาณ 188 เซนติเมตร ในบรรดาผู้ชายในหมู่บ้านเขาน่าจะเป็นคนที่สูงเป็นอันดับต้นๆ ขนาดสามีของเธอยังสูงเพียงแค่ 170 เซนติเมตรเท่านั้น

แต่เนื่องจากบิดาเสียชีวิต เขาจึงมีชีวิตแร้นแค้น จากนั้นก็ชอบเดินหลังค่อมจึงทำให้เสียบุคลิก

แต่ในขณะนี้ ลู่หยางที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขายืนด้วยแผ่นหลังที่ตั้งตรง มีดวงตาที่แน่วแน่ รูปร่างของเขาดูดีกว่าตอนที่พบกันครั้งแรกเมื่อห้าปีที่แล้วเสียอีก

แก้มของลี่จูร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว เธอเม้มปากลงด้วยความเขินอายและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง

ในเวลานี้ ไป๋ถังก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เธอเดินเข้ามาคล้องแขนสามีของตน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ทำไมคุณมายืมอาหารนานขนาดนี้คะ”

ไป๋ถังเห็นลู่หยางยืนอยู่ที่ประตูเป็นเวลานาน  ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเธอจึงเดินเข้ามาใกล้ๆ และได้ยินในสิ่งที่เขาพูดเพื่อปกป้องเธอ หญิงสาวคิดว่าเขาดูเท่มาก คำพูดของชายหนุ่มทำให้หัวใจของสาวน้อยอย่างเธอเต้นระรัว

แต่เมื่อไป๋ถังเห็นสายตาของลี่จู ที่มองชายหนุ่มด้วยความเปล่งประกายผิดปกติ เธอจึงรีบเดินเข้ามาแทรกกลาง

“พวกเขาไม่ต้องการให้ยืม ลืมมันไปเถอะ!”ลู่หยางไม่สะบัดมือของไป๋ถังออก เขาจะไม่ดูหมิ่นภรรยาของเขาต่อหน้าคนนอก

เขาโอบเอวเธอด้วยความรักใคร่และเตือนผู้หญิงสองคนที่ประตูอีกครั้ง “ดูสิ ผมกับภรรยามีความสัมพันธ์ที่ดี อย่าให้ผมต้องได้ยินว่าพวกป้าสะใภ้ใส่ร้ายเธออีก!”

หลังจากพูดจบเขาพี่เป็นฝ่ายมาขอยืมอาหารจากไปอย่างกล้าหาญ

แต่หลี่กุ้ยหลันที่เป็นฝ่ายถูกขอยืมกลับโกรธมากแทนเสียอย่างนั้น

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ เมื่อเธอได้สบตาของลู่หยางที่ดูน่ากลัวเช่นนั้น เธอก็ไม่กล้าที่จะด่าอะไรเขาออกไป

“เสี่ยวจู ต่อไปอย่าได้คุยกับพวกเขาอีก ผัวร้ายเมียเลว! อัปมงคลจริงๆ!”

หลี่กุ้ยหลันกระแทกประตูปิดโมโหปากก็สบถด่าไปด้วย

อย่างไรก็ตาม ลี่จูไม่ได้ยินคำพูดของเธอเลย แต่จิตใจของเธอเต็มไปด้วยภาพของ ไป๋ถังที่คลอเคลียอยู่ในอ้อมแขนของชายร่างสูง โดยที่เขาโอบเอวของเธอไว้

ยิ่งลี่จูนึกถึงภาพนั้น ก็ยิ่งรู้สึกอิจฉา!