บัวลอยสร้างเรื่อง 1

 ภายในกระโจมของอ๋องเจ็ด  หลงอวิ๋นเฉินวางตำราในมือทันควัน ดวงตาคมกริบหรี่มองถ้วยบัวลอยหน้าตาแสนประหลาดด้วยความฉงน ก่อนตักเข้าปากอย่างไม่รีรอ

            ทันทีที่ปลายลิ้นของท่านอ๋องเจ็ดลิ้มรสชาติบัวลอยของแม่นางหลินหลัน รสชาติที่เขามิเคยได้สัมผัสมาก่อนชั่วชีวิตนี้ ริมฝีปากขบเม้มในทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้าแข็งตึง ไม่กล้าแม้แต่กลืนลงท้อง

            แค่ก แค่ก....

            “เค็ม...”  

            เสียงไอคอกแคก พร้อมกับหลุดปากเอ่ยขึ้นมาสั้น ๆ  ถึงรสชาติบัวลอยของแม่นางหลินหลัน ไม่ใช่เค็มธรรมดา ทว่าเป็นความเค็มทั้งมหาสมุทรต้มรวมกันจนกลายเป็นเกล็ด  

            หลินหลันนางคิดจะฆ่าเขาด้วยวิธีนี้อย่างนั้นหรือ 

            “นี่นางคิดฆ่าข้าด้วยวิธีนี้อย่างนั้นหรือ”  เสียงเข้มดังขึ้น ทหารไม่กล้าเงยหน้ามองหลงอวิ๋นเฉินหวั่นกลัวต้องโทษ 

            “นางกลัวข้า หรือควรเป็นข้าต่างหากที่ต้องกลัวนาง”    หลงอวิ๋นเฉินนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนมุมปากจะระบายยิ้มออกมา

            เหวินซ่างที่ยืนอยู่ข้างถึงกลับกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่

            “เช่นนั้นท่านอ๋องจะสั่งลงโทษนางหรือไม่”

            “ไม่ต้อง! แค่กระต่ายตัวเดียวมิอาจทำอันใดข้าได้ ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่านางจะทำอันใดอีก” น้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย ทว่ากลับแฝงไปด้วยความสนอกสนใจในตัวของแม่นางหลินหลัน มุมปากยกยิ้มเพียงเล็กน้อย เหล่าทหารต่างก็ประหลาดใจ รอยยิ้มเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่งของท่านอ๋องเจ็ด  

            “ผ่านไปอีกคืนแล้วสินะ หวังว่าวันนี้หลินหลันคงนอนฝันดี”   

            หลังจากร่างกายใช้เรี่ยวแรงไปกับการทำบัวลอยให้หลงอวิ๋นเฉิน ยามดึก(ยามซวี :หนึ่งทุ่มถึงสามทุ่ม)  ร่างกายของหลินหลันแทบไม่มีแรงเหลือเอาไว้ทำสิ่งใด  อย่างน้อยวันนี้ยังมีอาหารแสนอร่อยของปี่เป้ยทำให้หลินหลันหายหิวได้บ้างและมีแรงพอที่ไปชำระร่างกายที่ริมแม่น้ำ  

            หลินหลันเริ่มชินชากับการมีทหารยามสองนายค่อยเฝ้าตาม ครั้นต้องทำกิจส่วนตัว พวกเขาก็คอยเฝ้าหลินหลันอย่างห่าง ๆ  โดยไม่ปล่อยให้นางต้องอึดอัดใจตามที่พวกเขาได้รับคำสั่งมานั้นเอง 

            พอท้องอิ่ม ....หนังตาก็เริ่มหย่อน

            “รอดอีกวันแล้วนะ หลินหลัน”

            ดวงตากลมโตทอดมองเงาในกระจกสะท้านใจทุกคราที่จ้องมอง ใบหน้างดงามแปรเปลี่ยนไปจนไร้เงาตัวตนเดิม  เครื่องแต่งกายในชุดผ้าโบราณ บรรยากาศเย็นของลมที่พัดผ่านผิวกายทำให้หลินหลันตระหนักรู้ว่า....เวลามิอาจย้อนกลับ...

            หากต้องอยู่โลกใบนี้....ต้องหาทางรอดให้จงได้

            เวลาผ่านพ้นไปนานเท่าใดแล้วหลินหลันยังคงจมอยู่กับความคิดของตนเองเช่นนั้น เวียนวนไม่ต่างจากสายน้ำวน

            “อุ่นเตียง” 

            เสียงใสอุทานดังขึ้น พลันนึกแผนการบางอย่างขึ้นมา

            เดิมทีหลินหลันคือสาวน้อยที่ถูกบิดานำมาขายเพียงเท่านั้น  หลงอวิ๋นเฉินจำยอมรับนางเอาไว้ อย่างน้อยนางก็นับว่างามนักถ้าเทียบกับสตรีหลายนางที่พยายามยั่วยวนเขา  นัยน์ตากลมแสนไร้เดียงสากะพริบมองชายหนุ่ม ใบหน้าขาวผ่องงดงามหาได้ยาก เขาเผลอสบตานางเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น อาการสั่นสะท้านหวิวไหวในอกทำให้เขาฉงนใจอยู่ไม่น้อย 

            นั่นกระมัง....ทำให้เขายอมเสียเงินไม่น้อยเพื่อซื้อตัวนางมาเพื่ออุ่นเตียง  

            หญิงสาวใคร่ครวญเรื่องราวของหลินหลันให้ได้มากที่สุดเท่าที่ความทรงจำจะนึกได้....  ทว่าจนแล้วจนรอด จุดจบของหลินหลันต้องถูกท่านอ๋องเจ็ดปลิดชีพอยู่ดี   หลังจากนั้นเรื่องราวทุกอย่างถึงดำเนินไปสู่แกนเรื่องหลัก  

            เกิดเป็นตัวประกอบช่างอาภัพเสียจริง

            “หลินหลันคือสตรีอุ่นเตียงของหลงอวิ๋นเฉิน   ขอแค่เขาเมตตาชีวิตของหลินหลันก็มีทางรอดแล้ว” ครั้นคิดได้เช่นนั้นแล้ว หลินหลันแอ่นกายอวดทรวงทรงองเอวบางของตน เหมือนละครจีนที่นางเคยดู   ก่อนแกล้งทำเสียงใส

            “ท่านอ๋องเจ้าคะ  อย่าดุข้าเลยนะเจ้าค่ะ”

            จังหวะนั้นเอง เสียงไอเบา  ๆ ดังมาจากขึ้นหลังม่าน

            แค่ก ๆ 

            หลินหลันสะดุ้งตัวอย่างแรง

            ม่านบางกั้นระหว่างห้องในกระโจม เผยให้เห็นท่านอ๋องเจ็ด สีหน้าเรียบเฉย  แต่แววตามองนางราวกับเห็นของแปลกประหลาด 

            “เจ้ากำลังทำอะไรอยู่หรือ”  เสียงเข้มดังขึ้นถาม  วรกายใหญ่โตย่างก้าวเข้ามาใกล้ร่างบางที่กำลังมองเขาด้วยความหวาดหวั่น 

            หลินหลันนิ่งค้างไปชั่วอึดใจ  ฝืนยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา ก่อนโค้งตัวลงเล็กน้อย

            “ขะ ข้า กำลังฝึกเป็น สาวน้อยอุ่นเตียงของท่านอยู่ ข้าฝึกอวดท่านคืนนี้อย่างไรเล่า”  หลินหลันเอ่ยตะกุกตะกักออกมา พยายามหาข้ออ้างเต็มที่  กำลังซ้อมอยู่ดี ๆ ไม่คิดว่าหลงอวิ๋นเฉินจะมาเห็นนางในสภาพน่าขบขันเช่นนี้

            หลงอวิ๋นเฉินเดินมาหยุดตรงหน้า มองดวงหน้างดงามอย่างพินิจ

            “เจ้าเรียกการแสดงหักแขกหักขาของเจ้าว่า วิชาอุ่นเตียงอย่างนั้นหรือ”

            หลินหลันแทบร้องออกมาในใจ 

            คนเขาพยายามแท้ ๆ กลับมาดูถูกกันเช่นนี้ 

            “ขะ ข้า ก็พยายามแล้ว...”

            หญิงสาวโพล่งออกไปด้วยความจริงใจ คนตรงหน้าถึงกลับเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความฉงน

            “ดี....เช่นนั้นคืนนี้ ข้าก็อยากพิสูจน์ว่า เจ้าเหมาะจะเป็นสาวอุ่นเตียงของข้า ได้หรือไม่”   น้ำเสียงของเขาทั้งเย็นยะเยือกและหยอกเย้าในเวลาเดียวกัน

            “ข้ายังฝึกไม่เสร็จเลย”