เงามืด 1

            บ่ายคล้อยแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลง หลงอวิ๋นเฉินพาหลินหลันเดินจนทั่วตลาดโดยมีทหารองครักษ์ค่อยตามอยู่ห่าง ๆ ทั้งสองเดินมาถึงโรงเตี๊ยมขนาดเล็กแถวชานเมืองด้วยความอ่อนล้า หลินหลันถือวิสาสะลากแขนแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินเข้าไปในโรงเตี๊ยมทันที

            “เถ้าแก่ ๆ  ขอน้ำชาเย็น ๆ หน่อยเจ้าค่ะ”   หลินหลันเอ่ยสั่งก่อนเข้ามานั่งลง โดยไม่รั้งรอท่านอ๋องเจ็ดเลยสักนิด

            ที่นี่ดูธรรมดา ทว่า....สายตาคมกวาดมองรอบไปทั่วทิศอย่างไม่ไว้ใจ  เขาก้าวไปหาสตรีที่นั่งฟุบลงบนโต๊ะด้วยเหนื่อยอ่อน ใบหน้าคมคายส่ายหน้าช้า ๆ 

            “พวกเราพักที่นี่ก่อน เดี๋ยวข้าต้องเข้าไปพบพวกขุนนางที่จวน”  เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ก่อนหันไปสั่งให้ทหารจองห้องสำหรับพักค้างคืน 

            หลินหลันพยักหน้ารับ พลันเกิดอาการขนลุกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ คล้ายกับกำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น  หลินหลันหันไปมองหลงอวิ๋นเฉินที่เขายังคงยืนนิ่งสุขุมเช่นเดิม 

            เงาดำเคลื่อนไหวอยู่บนหลังคาฝีเท้าเบาไม่ต่างจากเสียงใบไม้กระทบหลังคา สายตาหลายคู่เฝ้าสังเกตเป้าหมายอยู่ไม่ห่าง 

            “เข้าใกล้เป้าหมายแล้ว รอคำสั่งโจมตี” น้ำเสียงเด็ดขาดเอ่ยสั่ง สายตาดั่งเหยี่ยวจ่อจดมองเป้าหมายไม่วางตา

            “ท่านอ๋อง ข้ารู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีคนมองเราอยู่”  หลินหลันไม่ได้อ่านตำราเยอะเกินไปจนฟั่นเฟือน ความรู้สึกที่มาจากสัญชาตญาณเบื้องลึกนี่แหละคือ...ความจริง  หลินหลันเริ่มมองไปรอบกาย ผู้คนต่างก็กำลังดื่มชากันอย่างสบายอารมณ์ ถึงโรงเตี๊ยมแห่งนี้จะเล็กนักแต่ก็ยังมีผู้คนเข้าออกกันอย่างไม่ขาดสาย   

            หลงอวิ๋นเฉินมองอาการผิดปกติของนาง เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยราวกับสิ่งที่นางเอ่ยออกมาตรงกับลางสังหรณ์ของเขา

            “เจ้าเองก็รู้ตัวเช่นกันหรือ”  เขาถามเสียงแผ่วเบา เขาไม่ได้ต้องการคำตอบแต่อย่างใด สายตาเริ่มมองไปรอบกายก่อนส่งสัญญาณให้ทหารที่อยู่ด้านนอกระแวดระวัง เขาโตมาในสนามตั้งแต่ยังเยาว์ บรรยากาศเงียบสงบไร้ลมจนผิดสังเกตเช่นนี้ ไร้เขาจะไม่รู้ตัว

            ไวเท่าความคิด เสียงดังโครมจากหน้าต่างบานหนึ่ง ก่อนปรากฏร่างชุดดำสามคำพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว พวกมันพุ่งเป้ามาที่หลงอวิ๋นเฉินโดยไม่ลังเล

            หลงอวิ๋นเฉินผลักให้หลินหลันเข้าไปในใต้โต๊ะในเสี้ยววินาที ก่อนจะใช้แขนข้างหนึ่งสะบัดฝักดาบที่แนบอยู่ด้านหลังออกมา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น พร้อมกับเสียงโวยวายของผู้คนที่ต่างพากันวิ่งกรูกันออกไปข้างนอก 

            “พวกเจ้าเป็นใคร กล้าดียังไงคิดทำร้ายข้า”  เสียงเย็นเอ่ยถาม พร้อมสายตาไร้ความหวั่นกลัวต่อศัตรูจ้องมองผู้บุกรุกไม่วางตา

            พวกมันคงรู้จักท่านอ๋องเจ็ดน้อยไปเสียแล้ว  ไม่มีผู้ใดริอ่านคิดปลิดชีพเขาได้ ถ้าเขาไม่ยอม.... ช่างน่าสมเพชนัก  

            หากคิดจะทำร้ายเขาในยามนี้ บุคคลผู้นั้นคง...เขลานัก...... 

            ริมฝีปากเหยียดยิ้มออกมาราวกับเย้ยหยันศัตรูตรงหน้า คนที่กล้าส่งพวกมันมาช่างขี้ขลาดนัก  ก่อนหลงอวิ๋นเฉินจะฟาดดาบใส่ศัตรู  พวกมันนับว่าคู่ซ้อมเพลงดาบของเขาได้ทีเดียว แต่ก็ไม่นับว่าเป็นคู่ต่อสู้.....

            หลินหลันที่หลบอยู่ใต้โต๊ะ หัวใจเต้นแรงด้วยอาการตกใจสุดขีด  ไม่เคยเห็นการต่อสู้ระยะประชิดเพียงนี้มาก่อน  ชั่วพริบตาแสงสะท้อนของปลายดาบคล้ายพุ่งตรงเข้ามาร่างกายของหลินหลัน จนนางเผลอกลั้นหายใจไปแวบหนึ่ง ก่อนมันจะเฉือนปลายผมหลุดปลิวไป....

            หลงอวิ๋นเฉินรีบเหวี่ยงดาบออกไปป้องกันในเวลาอันฉิวเฉียด ก่อนออกกระบวนท่าแทงสวนร่างชุดดำเข้าที่ไหล่ขวาอย่างแรงจนปลายดาบทะลุไหล่อีกด้าน ก่อนออกแรงดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว ชายปริศนาเดินถอยหลังก่อนส่งสัญญาณให้พวกของตน

            อีกสองคนเห็นเช่นนั้นจึงพยายามหลบหนี แม้จะมีทหารวิ่งไล่ตาม 

            หลงอวิ่นเฉินยกมือขึ้นห้าม

            “ปล่อยพวกมัน ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าพวกนั้นจะทำอย่างไรต่อ” 

            “แต่ท่านอ๋อง...”  ทหารนายหนึ่งเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงนายของตน  อ๋องเจ็ดแม้มากความสามารถแต่ปรปักษ์ก็มีมากไม่แพ้กัน  

            “อย่างไรเสีย ต่อให้พวกมันมามากกว่านี้ก็ฆ่าข้าไม่ได้”  หลงอวิ๋นเฉินเค้นเสียงราบเรียบออกมา  ภายใต้ใบหน้าแสนเย็นชา ทว่าแววตากลับเต็มเพลินแห่งความโกรธแค้น จะเป็นผู้ใดกันเล่านอกจาก รัชทายาท..... สิ้นหนทางถึงขั้นจ้างเศษสวะมาเพื่อปลิดชีพเขาอย่างนั้นหรือ

            “ท่านอ๋อง  ท่านบาดเจ็บหรือไม่”  หลินหลันโผล่ตัวออกมาจากใต้โต๊ะ ก่อนวิ่งตรงมาสำรวจร่างกายของหลงอวิ๋นเฉินอย่างถือวิสาสะ

            นางตกใจแทบแย่ กว่าว่าจะเกิดเรื่องแย่ ๆ ขึ้นกับเขา 

            หลินหลันส่ายหน้ารัวกับความคิดของตนเอง เมื่อครู่นางยังคิดเป็นห่วงเขา พลันคิดได้ว่าหลงอวิ๋นเฉินคือตัวร้ายมหากาฬ  นางควรเป็นห่วงเขาด้วยหรือ.... สถานการณ์นี้นางไม่ควรแบ่งรับแบ่งสู้  ในเมื่อหลงอวิ๋นเฉินช่วยนางเอาไว้   อย่างน้อยก็ควรตอบแทนเขามิใช่หรือ

            “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ หลินหลัน”   เขาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

            “ข้าปลอดภัยดี”

            หลินหลันส่ายหน้ารัว ก่อนกวาดตารอบกาย สภาพของโรงเตี๊ยมไม่ต่างจากสนามรบย่อม ๆ  

            ดวงตาคมทอประกายอ่อนโยนลงเมื่อเห็นใบหน้าขาวผ่องแสนไร้เดียงสาของนางมองสภาพโรงเตี๊ยมเมื่อครู่พังลง  มือหนาล้วงเข้าไปในชายเสื้อก่อนหยิบเอาถุงเงินที่มีมากโข ก่อนยื่นให้ทหารส่งให้ชายชราเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ยืนสั่นกลัว

            “ข้าต้องขออภัยเถ้าแก่ด้วย”  หลงอวิ๋นเฉินเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม 

            เถ้าแก่โรงเตี๊ยมรีบส่ายศีรษะรัวเร็ว ก่อนรีบคว้าเอาถุงเงินจากทหาร อย่างน้อยเงินจำนวนนั้นก็ช่วยให้กิจการของเถ้าแก่ยังดำเนินต่อไป 

            “ท่านอ๋องเจ็ด! มะ...ไม่เป็นไรเลยขอรับ ท่านช่วยกำจัดพวกคนร้ายให้ ไม่โกรธเคืองข้าน้อยเสียอีก”

            เขายกมือไหว้จนหลังโก่ง ก่อนมือหนึ่งจะรีบคว้าถุงเงินไว้แน่น นัยน์ตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยทั้งความตื้นตันและความกลัวผสมกัน

            “เอิ่ม....หากท่านอ๋องและฮูหยินไม่รังเกียจ พักค้างคืนที่โรงเตี๊ยมเถิดขอรับ”  เถ้าแก่เอ่ยแนะ

            ฮูหยิน

            ฮูหยินอย่างนั้นหรือ 

            เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว