บทที่ 1 สนใจรับฉันเป็นแฟนไหม 2

ความจริงแล้วคนทั้งสองอาจลอบคบหากันมานานกว่าที่เธอเคยคาดคิด

            เถาเยี่ยนไม่ได้ตอบปฏิเสธ เธอพิมพ์ข้อความสั้น ๆ กลับไปว่าเข้ามาเลือกได้เลย จากนั้นจึงเปิดระบบสำรองข้อมูลและเก็บภาพหน้าจอการสนทนาเอาไว้ในพื้นที่ที่ต้องใส่รหัสผ่าน

            หลักฐานเพียงข้อความเดียวอาจยังไม่มีประโยชน์ แต่หากรวบรวมทีละชิ้น วันหนึ่งมันจะกลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับไปทำลายคนทรยศทั้งสอง

            ครั้งนี้เธอจะไม่รีบร้อนแก้แค้น เธอจะค่อย ๆ ทำลายทุกสิ่งที่พวกเขาพยายามช่วงชิง ทั้งชื่อเสียง อำนาจ ทรัพย์สิน และความเชื่อใจจากผู้คนรอบข้าง

            เธอจะทำให้พวกเขาได้สัมผัสความรู้สึกของการสูญเสียทุกอย่างไปต่อหน้าต่อตา โดยไม่สามารถทำอะไรได้ เช่นเดียวกับที่เธอเคยเผชิญมาแล้วในชาติที่แล้ว

              หลังอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถาเยี่ยนเดินเข้าไปในห้องเก็บของซึ่งอยู่ติดกับห้องนอน กล่องไม้เก่าใบหนึ่งยังวางอยู่บนชั้นด้านในสุด มันเป็นของที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนเสียชีวิต

              เธอยกกล่องลงมาแล้วใช้กุญแจเส้นเล็กจากสร้อยคอเปิดมัน ภายในมีสมุดบันทึกเครื่องประดับหยก และซองเอกสารสีน้ำตาลที่ปิดผนึกเอาไว้

              เธอแทบไม่เคยเปิดกล่องใบนี้เพราะทุกครั้งที่เห็นของของแม่ก็มักคิดถึงความสูญเสีย เธอจึงฝากมันไว้ในบ้านตระกูลเถา กระทั่งหลังแต่งงานกล่องทั้งใบหายไปอย่างไร้ร่องรอย

              เถาเยี่ยนแกะซองเอกสารออกอย่างระมัดระวัง ด้านในเป็นสำเนาพินัยกรรมและหนังสือรับรองการถือหุ้นของเถากรุ๊ป มารดาทิ้งหุ้นจำนวนสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ไว้ให้เธอโดยระบุว่าเมื่อเธออายุครบยี่สิบเจ็ดปีจะได้รับสิทธิ์บริหารหุ้นทั้งหมดอย่างสมบูรณ์

              ถ้าเธอเสียชีวิตก่อนถึงเวลานั้นหุ้นจะถูกส่งคืนเข้ากองมรดกของตระกูลและผู้มีสิทธิ์คนถัดไปคือทายาทโดยชอบด้วยกฎหมายของพ่อของเธอ

              หัวใจเต็มไปด้วยเจ็บช้ำในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าเหตุผลที่คนทั้งสองจึงไม่รอให้การแต่งงานผ่านไปก่อน แต่เลือกฆ่าเธอในคืนวันแต่งงานทันที เพราะเถาซินหรูคือคนต่อไปที่จะได้ทุกอย่างจากเธอ

              พวกเขาไม่ได้ลงมือเพียงเพราะกลัวเรื่องที่ทั้งคู่เป็นชู้กันจะถูกเปิดโปง แต่ต้องการให้เธอตายก่อนอายุยี่สิบเจ็ดปี ก่อนที่หุ้นทั้งหมดจะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของเธอ แต่ยังมีบางอย่างไม่ถูกต้องต่อให้เถาซินหรูมีสิทธิ์ในมรดกลำดับถัดไปหานจวิ้นเหาก็ไม่มีทางควบคุมหุ้นเหล่านั้นได้ง่าย ๆ เว้นแต่เขากับน้องสาวของเธอเตรียมแผนอื่นเอาไว้แล้ว

              เถาเยี่ยนนึกถึงประโยคที่ได้ยินก่อนถูกผลักตกจากระเบียง หานจวิ้นเหาพูดถึงเอกสารบางอย่างที่มารดาของเธอทิ้งไว้ แต่เอกสารในกล่องมีเพียงพินัยกรรมกับหนังสือรับรองหุ้น ไม่มีอะไรดูเป็นความลับถึงขั้นต้องฆ่าคนปิดปาก

              เถาเยี่ยนตรวจเอกสารภายในกล่องอย่างละเอียดอีกครั้ง นอกจากพินัยกรรมของมารดาแล้ว ยังมีหนังสือรับรองหุ้นและเอกสารกองทุนซึ่งระบุเงื่อนไขเกี่ยวกับมรดกของเธอเอาไว้อย่างชัดเจน

              หุ้นจำนวนสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ของเถากรุ๊ปจะตกเป็นกรรมสิทธิ์ของเธอโดยสมบูรณ์ พร้อมสิทธิ์ลงคะแนนและอำนาจเข้าร่วมบริหารบริษัท

              ก่อนถึงเวลานั้น ไม่มีใครสามารถขาย โอน หรือใช้หุ้นเหล่านี้เป็นหลักประกันได้ ถ้าไม่ได้รับความยินยอมและลายเซ็นจากเธอโดยตรง

              เถาเยี่ยนอ่านเงื่อนไขซ้ำอีกครั้ง ก่อนนึกถึงหนังสือมอบอำนาจที่หานจวิ้นเหาพยายามนำมาให้เธอเซ็นในชาติที่แล้ว

              ในที่สุดเธอก็เข้าใจสิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดหานจวิ้นเหาไม่ได้ต้องการช่วยดูแลทรัพย์สินของเธอ แต่ต้องการใช้มันมอบอำนาจควบคุมสิทธิ์จากหุ้นทั้งหมด เมื่อเธออายุครบยี่สิบเจ็ดปีเขาก็จะสามารถแทรกแซงการลงคะแนน รับผลประโยชน์ และค่อย ๆ ยึดอำนาจในเถากรุ๊ปผ่านชื่อของเธอ

              ส่วนการแต่งงานจะทำให้เขากลายเป็นสามีตามกฎหมาย หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอหลังจากนั้น เขาย่อมมีสิทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินได้ง่ายกว่าเดิม

              ความรักที่ผ่านมาเป็นเพียงเครื่องมือที่เขาใช้ทำให้เธอไว้ใจ

              เถาเยี่ยนถ่ายภาพเอกสารทุกฉบับเก็บเอาไว้ ก่อนนำต้นฉบับทั้งหมดไปฝากไว้ในตู้นิรภัยส่วนตัว ถ้าหานจวิ้นเหายังคิดชิงมรดกของมารดา ครั้งนี้เขาจะไม่มีโอกาสได้แตะต้องเอกสารเหล่านี้อีก

              เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เถาเยี่ยนจึงแต่งหน้าอ่อน ๆ และเลือกสวมชุดทำงานสีดำเรียบง่าย เธอมองเงาสะท้อนในกระจกอีกครั้ง แววตาหวาดกลัวเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเลือนหายไปแล้ว เหลือเพียงความแน่วแน่ที่แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกแปลกตา

              เธอไม่ใช่เถาเยี่ยนคนเดิมอีกต่อไป

              เถาเยี่ยนคนเดิมตายไปในชุดเจ้าสาวสีขาว พร้อมกับความรักและความไว้วางใจที่มีต่อคนทั้งสองแล้ว

              จากนี้เธอจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และเพื่อตอบแทนผู้ที่เคยยื่นมือช่วยเหลือเธออย่างจริงใจ

              ชื่อของลู่จิ่งเซิงผุดขึ้นมาในความคิด

              ชาติก่อนเขาเป็นประธานลู่กรุ๊ปและเป็นประธานของเธอ แม้เถาเยี่ยนเป็นเพียงหัวหน้าแผนกการตลาดของบริษัทในเครือ แต่เขากลับจำชื่อเธอได้ตั้งแต่การนำเสนอโครงการครั้งแรก เมื่อกรรมการพยายามโยนความผิดให้เธอ เขาก็เป็นคนตรวจสอบความจริงและคืนความเป็นธรรมให้

              เถากรุ๊ปของบิดาเป็นคู่ค้ากับลู่กรุ๊ปมาหลายปี ทั้งสองบริษัทเคยร่วมลงทุนและทำการตลาดในหลายโครงการ แต่หลังจากแม่เสียชีวิต เถาหมิงซานกลับไม่ยอมให้เธอเข้าไปทำงานในเถากรุ๊ป โดยอ้างว่าเธอยังขาดประสบการณ์ เถาเยี่ยนจึงสมัครเข้าทำงานในบริษัทเครือลู่กรุ๊ปด้วยความสามารถของตนเอง ก่อนจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกการตลาด

              ก่อนแต่งงานเขายังเตือนเธอเรื่องความผิดปกติในบัญชีของเถากรุ๊ป แต่เธอตอบกลับว่าเขาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว จากนั้นยื่นใบลาออกเพื่อพิสูจน์ความรักที่มีต่อหานจวิ้นเหา

              เถาเยี่ยนไม่เคยเข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนี้และไม่สนใจใครคนนั้นจึงคอยช่วยเหลือเธออยู่เสมอจนกระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิต  เธอจึงนึกถึงสายตาที่เขามองเธอในวันที่นำการ์ดแต่งงานไปมอบให้

              ในแววตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความผิดหวัง แต่ยังมีความเจ็บปวดซึ่งเขาพยายามซ่อนเอาไว้

              ถ้าเธอต้องเลือกใครสักคนเพื่อเปลี่ยนชะตากรรม ลู่จิ่งเซิงคือคนเดียวที่เธอกล้าเชื่อใจ

              อีกทั้งหานจวิ้นเหาหวาดกลัวอำนาจของเขา

              ขณะที่ลู่กรุ๊ปมีทรัพยากรมากพอจะตรวจสอบบัญชีของเถากรุ๊ปและปกป้องหุ้นของเธอจากคนในครอบครัว  แน่นอนว่าเธอไม่คิดขอความช่วยเหลือโดยไม่ให้อะไรตอบแทน

              ความทรงจำจากชาติที่แล้วทำให้เธอรู้เหตุการณ์สำคัญหลายอย่างที่จะเกิดขึ้นกับลู่กรุ๊ปในสองปีข้างหน้า หากใช้ข้อมูลเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง เธอย่อมพิสูจน์ได้ว่าตนมีประโยชน์มากพอสำหรับการเจรจา