บทที่ 2 บอกเลิกหานจวิ้นเหา 2

“ฉันตั้งใจบอกเลิกหานจวิ้นเหาอยู่แล้วค่ะ”

              “ข้อสอง เมื่อมีปัญหาซึ่งอาจกระทบถึงผม คุณต้องบอกความจริง ห้ามตัดสินใจแทนผมว่าควรรู้หรือไม่ควรรู้”

              “ตกลงค่ะ”

              “ข้อสาม” เขาหยุดเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มขึ้น

              “ความสัมพันธ์จะจบเมื่อเราทั้งคู่ยินยอม ไม่ใช่เมื่อคุณเห็นว่าหมดประโยชน์แล้ว”

              เถาเยี่ยนชะงัก

              “แต่เมื่อครู่ฉันเสนอเวลาสามเดือน”

              “ผมไม่ได้ตอบรับเงื่อนไขข้อนั้น”

              “แล้วคุณต้องการนานเท่าไรคะ”

              “ยังไม่จำเป็นต้องกำหนดตอนนี้”

              คำตอบของเขาทำให้เธอไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มคิดอะไรอยู่ ท่าทีของลู่จิ่งเซิงดูเหมือนนักธุรกิจที่กำลังเจรจาสัญญา แต่ประกายบางอย่างในดวงตากลับทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวอย่างประหลาด

              “คุณยังไม่ได้ตอบเลยนะคะว่าคุณตอบตกลง” เธอถาม

              ลู่จิ่งเซิงไม่ตอบตรง ๆ เขาเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ

              “คุณบอกว่าต้องการยุติความสัมพันธ์กับหานจวิ้นเหา คืนนี้มีนัดกับเขาไม่ใช่หรือไง”

              เถาเยี่ยนแปลกใจที่เขารู้เรื่องนัด แต่เมื่อนึกว่าหานจวิ้นเหาจองโต๊ะในโรงแรมจิ่นอวี้ซึ่งเป็นทรัพย์สินของลู่กรุ๊ป เธอก็ไม่ถามต่อ

              “ใช่ค่ะ”

              “ไปบอกเลิกเขาให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยมาคุยกับผม”

              ไม่ใช่การตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เถาเยี่ยนจึงพยักหน้า ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม

              “ถ้าฉันบอกเลิกเขาแล้ว คุณจะตอบรับข้อเสนอของฉันใช่ไหมคะ”

              ชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

              “ถ้าคุณเป็นของผมแล้ว ผมไม่ชอบแบ่งของผมกับใคร”

              ใบหน้าของเถาเยี่ยนร้อนขึ้นทันที

              “ฉันไม่ใช่สิ่งของนะคะ”

              “ผมรู้” เขาตอบอย่างเรียบเฉย

              “แต่ในเมื่อคุณขอเป็นแฟนผมก็ควรให้สถานะตัวเอง”

              เธอไม่อาจโต้แย้งได้และรับปากว่าจะจัดการทุกอย่างในคืนนี้ แล้วเดินออกจากห้องประชุมพร้อมหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ

              ทันทีที่ประตูปิดลงเฉินอี้โจวซึ่งรออยู่ด้านนอกก็เดินกลับเข้าไป เขาพบว่าผู้เป็นนายยังมองประตูบานเดิมโดยไม่ละสายตา

              “ท่านประธานต้องการให้ผมตรวจสอบหัวหน้าเถาเพิ่มเติมไหมครับ สืบเรื่องหานจวิ้นเหา รวมถึงการติดต่อระหว่างเขากับคนในเถากรุ๊ปช่วงหกเดือนที่ผ่านมา”

              “แล้วเรื่องสิทธิบัตรและเครื่องหมายการค้าล่ะครับ”

              “ให้ทีมกฎหมายตรวจทุกฉบับ อย่าให้ข่าวรั่ว”

              เฉินอี้โจวรับคำ ก่อนอดถามไม่ได้

              “ข้อเสนอของหัวหน้าเถา…ท่านประธานจะตอบตกลงเหรอครับ”

              ลู่จิ่งเซิงปรายตามองเลขาของตนเพียงครั้งเดียว อีกฝ่ายก็รีบก้มหน้าลง ทว่าก่อนออกจากห้อง เขากลับได้ยินเสียงทุ้มต่ำพูดขึ้น

              “เตรียมรถให้ผมคืนนี้”

            ตลอดช่วงบ่ายเถาเยี่ยนทำงานตามปกติ เธอตรวจสอบแผนการตลาดและเรียกประชุมลูกทีมโดยไม่แสดงความผิดปกติ แต่ภายในใจกำลังทวนสิ่งที่จะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

              หานจวิ้นเหาเอาหนังสือมอบอำนาจมาให้เธอเซ็นถ้าเธอปฏิเสธทันที เขาคงรู้ตัวว่าแผนถูกเปิดเผย แต่การเซ็นเอกสารฉบับนั้นเป็นสิ่งที่เธอไม่มีวันทำอีก

              ทางที่ดีที่สุดคือทำให้เขาเชื่อว่าเธอบอกเลิกเพราะอารมณ์และความผิดหวัง ไม่ใช่เพราะล่วงรู้แผนการเพื่อให้เขายังคงประมาทคิดว่าเธอโง่ และเปิดช่องให้เธอเก็บหลักฐาน

              ก่อนเลิกงานเถาเยี่ยนได้รับข้อความจากเถาซินหรู น้องสาวส่งภาพตัวเองในชุดเดรสสีขาวมาให้ดู พร้อมข้อความขอบคุณและถามว่าสวยไหม

              เถาเยี่ยนมองภาพนั้นไม่มีความรู้สึกใด ชุดที่เธอเคยซื้อด้วยความชอบ ตอนนี้อยู่บนร่างของผู้หญิงที่ลอบคบกับคู่หมั้นของเธอ

              เธอตอบกลับเพียงคำว่า ‘สวย’ แล้วบันทึกภาพเอาไว้

              หกโมงครึ่ง รถของเถาเยี่ยนมาจอดหน้าโรงแรมจิ่นอวี้ แสงไฟสีทองส่องผ่านกระจกสูงของตึก แขกแต่งกายหรูหราเดินเข้าออกไม่ขาดสาย ภาพตรงหน้าซ้อนทับกับโรงแรมในคืนวันแต่งงานจนมือของเธอเย็นเฉียบ

              หญิงสาวหลับตา สูดลมหายใจลึก และเตือนตัวเองว่านี่ไม่ใช่วันตายของเธอ

              คืนนี้เธอไม่ได้มาที่นี่ในฐานะเหยื่อ แต่มาเพื่อตัดเส้นทางซึ่งเคยนำชีวิตของเธอไปสู่ความตาย

              เมื่อเดินเข้าไปในห้องอาหาร หานจวิ้นเหาก็ลุกขึ้นต้อนรับ เขาสวมชุดสูทสีเทาที่เธอเคยซื้อให้ และถือดอกกุหลาบแดงช่อใหญ่อยู่ในมือ ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้เธอหวั่นไหว

              “สุขสันต์วันครบรอบครับ”

              เขายื่นดอกไม้มาให้ เถาเยี่ยนมองมันเพียงครู่เดียวก่อนรับไว้แล้ววางลงบนเก้าอี้ข้างตัว โดยไม่ได้แสดงความดีใจเช่นทุกครั้ง

              หานจวิ้นเหาสังเกตเห็น แต่ยังคงรอยยิ้มเอาไว้

              “คุณเหนื่อยเหรอครับ วันนี้ดูเงียบผิดปกติ”

              “มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยค่ะ”

              “เรื่องงานอีกแล้วใช่ไหม ผมบอกแล้วว่าหลังแต่งงานคุณไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้ก็ได้ ผมดูแลคุณได้”

              คำพูดเดียวกับชาติที่แล้วทุกประโยค เถาเยี่ยนเคยซาบซึ้งทุกครั้งที่ได้ฟัง แต่ตอนนี้กลับเห็นเพียง เพื่อให้เธออยู่ภายใต้การควบคุมของเขา

              “ฉันชอบทำงานค่ะ และไม่คิดลาออก”

              รอยยิ้มของเขาหายไปแทบจะทันที

              “เรื่องนั้นเอาไว้คุยกันหลังแต่งงานก็ได้ คืนนี้เป็นวันพิเศษของเรา อย่าพูดเรื่องให้เสียบรรยากาศเลยครับ”

              อาหารราคาแพงถูกนำมาเสิร์ฟทีละจาน หานจวิ้นเหาพูดถึงอดีตของทั้งคู่ เล่าความทรงจำตั้งแต่วันแรกที่พบกัน และวาดภาพอนาคตหลังแต่งงานอย่างสวยงาม

              เถาเยี่ยนฟังเงียบ ๆ พร้อมนึกสงสัยว่าในตอนพูดคำหวานเหล่านี้ เขาเคยรู้สึกผิดต่อน้องสาวของเธอบ้างหรือเปล่านะ  หรือคนอย่างเขาไม่เคยรักใครนอกจากตัวเองเลย