บทที่ 2 บอกเลิกหานจวิ้นเหา 1

  “สนใจรับฉันเป็นแฟนไหมคะ”

  ภายในห้องประชุมเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกา หัวใจของเถาเยี่ยนเต้นเป็นจังหวะไปพร้อมกับเสียงนาฬิกา

  ลู่จิ่งเซิงไม่ได้ตอบทันที เขามองเธออยู่นาน ราวกับต้องการแน่ใจว่าไม่ได้ฟังผิด

  ก่อนมุมปากของชายผู้ไม่เคยยิ้มให้ใครจะยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

  “คุณเถา” เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงต่ำ 

  “คุณรู้หรือเปล่าว่าการยื่นข้อเสนอให้ผมแล้ว จะไม่มีโอกาสถอนคำพูดง่าย ๆ”

  เถาเยี่ยนคิดถึงชีวิตที่เคยสูญเสีย และคนทรยศสองคนที่กำลังรอให้เธอเดินกลับเข้าไปในกับดักเดิม

  ครั้งนี้เธอไม่ลังเลอีกต่อไป

  “ฉันไม่คิดจะถอนคำพูดค่ะ”

  ดวงตาของลู่จิ่งเซิงเข้มขึ้น รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขาทำให้เธออ่านความคิดไม่ออก 

  จากนั้นชายหนุ่มจึงปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า ก่อนคำตอบที่ทำให้หัวใจของเถาเยี่ยนเต้นผิดจังหวะ

  “ถ้าอย่างนั้น บอกเหตุผลที่ผมควรตอบตกลงมาสิครับ”

“ถ้าอย่างนั้น บอกเหตุผลที่ผมควรตอบตกลงมาสิครับ” คำถามของลู่จิ่งเซิงทำให้เถาเยี่ยนเงียบไปชั่วขณะ แม้เตรียมใจมาก่อนแล้วว่าผู้ชายอย่างเขาย่อมไม่รับข้อเสนอที่ฟังดูไร้เหตุผล แต่เมื่อถูกดวงตาคมคู่นั้นจับจ้อง เธอกลับรู้สึกราวกับความลับทั้งหมดกำลังถูกเขามองทะลุ

  เถาเยี่ยนไม่สามารถบอกความจริงว่าเธอย้อนเวลากลับมาจากอีกสองปีข้างหน้า และรู้ดีว่าเขาคือคนเดียวที่เคยช่วยเหลือเธอโดยไม่หวังผลตอบแทน หากพูดออกไปเช่นนั้น กลัวว่าแทนที่จะได้แฟน เธอคงถูกส่งไปพบจิตแพทย์ก่อน

  หญิงสาวจึงเลือกตอบเพียงส่วนที่สามารถอธิบายได้

  “ฉันต้องการเลิกกับหานจวิ้นเหาค่ะ แต่ครอบครัวของเรามีผลประโยชน์เกี่ยวข้องกัน คุณพ่อไม่มีทางยอมรับการบอกเลิกง่าย ๆ ถ้าไม่มีเหตุผลที่หนักแน่นพอ”

  “ดังนั้นคุณเลยคิดใช้ผมเป็นเหตุผล” น้ำเสียงของลู่จิ่งเซิงไม่ได้แสดงความไม่พอใจ ทว่าเถาเยี่ยนไม่กล้าประมาท

  “ใช่ค่ะว่าต้องการอาศัยชื่อของคุณป้องกันไม่ให้เขากับครอบครัวกดดันฉัน แต่ฉันไม่ได้คิดให้คุณช่วยโดยไม่มีอะไรตอบแทน”

  ชายหนุ่มยกมือประสานกันบนโต๊ะ 

  “คุณคิดว่าตัวเองมีอะไรที่ผมต้องการล่ะ”

  คำถามตรงไปตรงมานั้นแทงเข้ากลางจุดอ่อนของเธอ ลู่จิ่งเซิงเป็นถึงประธานลู่กรุ๊ป มีทั้งอำนาจ เงินทอง และคนมากความสามารถอยู่รอบตัว ส่วนเธอเป็นเพียงหัวหน้าแผนกคนหนึ่ง ต่อให้มีหุ้นของเถากรุ๊ปอยู่ในมือ หุ้นเหล่านั้นก็ยังไม่มีสิทธิ์บริหารอย่างสมบูรณ์จนกว่าเธอจะอายุครบยี่สิบเจ็ดปี แต่สิ่งที่เธอมีเหนือกว่าคนอื่นคือความทรงจำจากอดีต

  “ภายในสองเดือน ลู่กรุ๊ปกำลังจะเข้าซื้อกิจการบริษัทเทคโนโลยีใช่ไหมคะ” แววตาของลู่จิ่งเซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย การเจรจาซื้อกิจการครั้งนี้เป็นความลับระดับสูง ผู้บริหารหลายคนยังไม่ทราบ แล้วหัวหน้าแผนกการตลาดของบริษัทในเครือรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

  “คุณได้ข่าวมาจากไหน”

  “แหล่งข่าวไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกค่ะ” เถาเยี่ยนพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง 

  “ก่อนลงนามสัญญา คุณควรตรวจสอบสิทธิบัตรระบบวิเคราะห์ข้อมูลหมายเลข AZ17 ให้ละเอียด เจ้าของสิทธิบัตรตัวจริงไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ถือหุ้น ถ้าลู่กรุ๊ปซื้อกิจการไปทั้งที่ข้อพิพาทยังไม่จบ บริษัทจะเสียทั้งเงินและเวลา”

  ชาติก่อนลู่กรุ๊ปต้องเผชิญคดีฟ้องร้องจากนักพัฒนาคนหนึ่งนานเกือบปี ถึงจะชนะคดีในที่สุด แต่โครงการใหม่กลับล่าช้าจนคู่แข่งช่วงชิงตลาดไปได้ถึงสามสิบเปอร์เซ็น

  เธอไม่รู้รายละเอียดทุกอย่าง เพียงจำหมายเลขสิทธิบัตรได้เพราะเคยรับผิดชอบแผนประชาสัมพันธ์แก้ไขภาพลักษณ์ของบริษัทในช่วงนั้น

  ลู่จิ่งเซิงมองเธออยู่นาน ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกหาเลขาคนสนิทของตน 

  “อี้โจว ตรวจสอบสิทธิบัตรของบริษัทอันเฉิง ส่งผลให้ผมภายในวันนี้”

  เมื่อวางสายแล้ว เขาถามต่อ 

  “ข้อมูลแค่นี้ คุณคิดว่าเพียงพอให้ผมรับคุณเป็นแฟน”

  “ยังมีข้อมูลอื่นอีกค่ะ แต่ฉันจะบอกเมื่อเราตกลงเงื่อนไขกันเรียบร้อยแล้ว”

  ริมฝีปากของชายหนุ่มยกขึ้นบาง ๆ 

  “คุณกำลังต่อรองกับผม”

  “ฉันกำลังเสนอความร่วมมือที่เป็นประโยชน์กับเราทั้งสองฝ่ายค่ะ”

  เถาเยี่ยนรู้ดีว่าตนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้าย ถ้าแสดงความอ่อนแอเกินไป เขาจะมองว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่นำปัญหาส่วนตัวมาขอความช่วยเหลือ แต่หากโอ้อวดมากเกินไป เขาย่อมสงสัยที่มาของข้อมูลจนไม่ยอมไว้ใจ

  ลู่จิ่งเซิงเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตายังคงอยู่บนใบหน้าของเธอ 

  “แล้วคำว่าแฟนในความหมายของคุณต้องทำอะไรบ้าง”เถาเยี่ยนไม่คิดว่าเขาจะถามต่ออย่างจริงจัง หัวใจจึงเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

  “แสดงตัวต่อหน้าครอบครัวฉันเมื่อจำเป็น ไปร่วมงานด้วยกันเป็นครั้งคราว และช่วยยืนยันว่าเราคบกันค่ะ ระยะเวลาสามเดือน หลังจากฉันจัดการเรื่องหมั้นหมายกับทรัพย์สินเรียบร้อย เราสามารถจบความสัมพันธ์โดยไม่มีใครเสียหาย”

  “ไม่มีใครเสียหาย” เขาทวนคำซ้ำ  ๆ และ ช้า ๆ  

  “คุณคิดว่าชื่อเสียงของผมสามารถนำมาใช้แล้วคืนได้เหมือนสิ่งแบบนั้นนะเหรอ”

  เถาเยี่ยนเม้มริมฝีปาก เธอลืมคิดไปว่าหากประธานลู่กรุ๊ปประกาศคบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เรื่องย่อมกลายเป็นข่าวใหญ่ การเลิกราภายในสามเดือนอาจส่งผลต่อทั้งภาพลักษณ์และธุรกิจของเขา

  “ถ้าคุณเห็นว่าเงื่อนไขข้อไหนไม่เหมาะสม เรายังปรับได้นะคะ”

  “ข้อแรก ระหว่างที่คบกับผม คุณต้องไม่มีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่น ไม่ว่าจะจริงหรือเพื่อรักษาหน้าครอบครัว”

  “ฉันตั้งใจบอกเลิกหานจวิ้นเหาอยู่แล้วค่ะ”