บทที่ 2 บอกเลิกหานจวิ้นเหา 3

หลังของหวานถูกนำมาเสิร์ฟหานจวิ้นเหาจึงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมา ภายในเป็นสร้อยเพชรเส้นเดียวกับในความทรงจำ

              เขาเดินอ้อมโต๊ะ ตั้งใจสวมสร้อยให้เธอ แต่เถาเยี่ยนยกมือห้าม

              “ไม่ต้องค่ะ”

              “คุณไม่ชอบเหรอ ผมเลือกอยู่นานเลยนะ” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงและดูผิดหวัง

              “เก็บไว้ให้คนที่เหมาะสมกว่าฉันเถอะค่ะ”

              หานจวิ้นเหาขมวดคิ้ว

              “เยี่ยนเยี่ยน คุณเป็นอะไรไปกันแน่” เขาถามเสียงเข้ม

              เถาเยี่ยนไม่ได้ตอบ เธอมองเห็นมุมของซองเอกสารสีน้ำตาลในกระเป๋าเอกสารข้างเก้าอี้เขาถึงรู้ว่าเวลาที่แสนสำคัญคงมาถึงแล้ว ชายหนุ่มกลับไปนั่งตรงข้าม ก่อนหยิบซองนั้นขึ้นมาวางบนโต๊ะ

              “ผมตั้งใจว่าจะคุยเรื่องนี้หลังมอบของขวัญให้คุณ เป็นเอกสารจัดการทรัพย์สินก่อนแต่งงาน ผมอยากช่วยดูแลหุ้นของคุณ จะได้ไม่มีใครในตระกูลเถาเอาเปรียบคุณได้”

              เถาเยี่ยนเปิดเอกสารอ่านอย่างช้า ๆ ทุกบรรทัดยังเหมือนเดิม เอกสารมอบอำนาจไม่ได้ให้เขาช่วยดูแลเพียงชั่วคราว แต่เป็นให้เขามีอำนาจแทนเลยล่ะ

              ชาติที่แล้วเธอเซ็นชื่อในหน้าสุดท้ายโดยไม่เคยอ่านข้อตกลงพวกนี้เลย

              “คุณให้ทนายร่างเหรอคะ” เธอถาม

              “ครับ เป็นทนายที่ผมไว้ใจ”

              “ทำไมข้อห้าจึงอนุญาตให้คุณมอบอำนาจต่อแก่บุคคลอื่นได้ และข้อเจ็ดยังระบุว่าฉันยกเลิกหนังสือมอบอำนาจฝ่ายเดียวไม่ได้”

              สีหน้าของหานจวิ้นเหาเปลี่ยนไปชั่ววูบ ก่อนรีบหัวเราะกลบเกลื่อน

              “แค่ภาษากฎหมายครับ คุณไม่ต้องกังวล เรากำลังจะแต่งงานกันแล้ว ผมไม่มีทางทำร้ายคุณ”

              เถาเยี่ยนเงยหน้ามองเขา ประโยคสุดท้ายทำให้ภาพมือที่ผลักเธอตกจากระเบียงปรากฏขึ้นอีกครั้งในความทรงจำของเธอ

              ผู้ชายคนนี้พูดว่าไม่มีทางทำร้ายเธอ ทั้งที่ในอีกสองปีเขาจะเป็นคนพรากชีวิตเธอด้วยมือของตนเอง

              “ถ้าคุณไม่มีเจตนาอื่น ทำไมไม่แก้เอกสารให้ฉันยกเลิกได้ทุกเมื่อ และห้ามมอบอำนาจต่อแก่คนอื่นล่ะคะ”

              “คุณไม่ไว้ใจผมหรือยังไง” น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้นเรื่อย ๆ            

              “เราคบกันมาตั้งห้าปี ผมดูแลคุณมาตลอด แค่เอกสารฉบับเดียวคุณยังต้องระแวงผมขนาดนี้เลย”

              ชาติก่อนคำกล่าวหานี้ทำให้เธอรู้สึกผิด แต่เถาเยี่ยนในเวลานี้กลับไม่หวั่นไหว

              “ความไว้ใจไม่ใช่การยอมเซ็นเอกสารที่เสียเปรียบโดยไม่ตั้งคำถามค่ะ”

              “ใครพูดอะไรกับคุณ” เขาจ้องเธออย่างสงสัย

              “หรือเป็นคนของลู่กรุ๊ป พวกเขาไม่ต้องการให้เถากรุ๊ปร่วมมือกับครอบครัวผมใช่ไหม”

              “ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น ฉันเพียงอ่านเอกสารก่อนเซ็น”

              เถาเยี่ยนปิดแฟ้มแล้วเลื่อนกลับไปตรงหน้าเขา หานจวิ้นเหาไม่ได้ยื่นมือมารับ สีหน้าของเขามืดมนลงทุกขณะ

              “ถ้าคุณยังไม่สบายใจ เรากลับไปคุยกันที่บ้านก็ได้ครับ” เขาพยายามลดน้ำเสียง

              “วันนี้คุณอาจเหนื่อยเกินไป”

              “ฉันไม่เหนื่อย และคิดเรื่องนี้มาดีแล้วค่ะ”

              เถาเยี่ยนหยิบกล่องกำมะหยี่อีกใบออกจากกระเป๋าของตน ภายในคือแหวนคู่รักที่หานจวิ้นเหาเคยมอบให้ เธอวางมันลงข้างเอกสารเมื่อเห็นแหวน สีหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปทันที

              “คุณหมายความว่ายังไง”

              “เราเลิกกันเถอะค่ะ”

              คำพูดสั้น ๆ ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบสนิท หานจวิ้นเหามองเธอเหมือนไม่เข้าใจสิ่งที่ได้ยิน

              “คุณพูดเล่นอะไร วันนี้เป็นวันครบรอบของเรานะ”

              “ฉันไม่ได้พูดเล่นค่ะ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป คุณกับฉันไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก”

              “เพราะเอกสารฉบับนี้หรือ ผมแก้ให้คุณได้ทั้งหมด ถ้าคุณไม่ต้องการก็ไม่ต้องเซ็น ทำไมต้องพูดถึงขั้นเลิกกันด้วย”

              ท่าทีตื่นตระหนกของเขาไม่ได้เกิดจากความกลัวสูญเสียคนรัก แต่เกิดจากความกลัวว่าแผนเข้าถึงหุ้นของเธอจะพังลง เถาเยี่ยนมองออกอย่างชัดเจนในครั้งนี้

              “ไม่ใช่เพราะเอกสารเพียงอย่างเดียวค่ะ ฉันเพิ่งเข้าใจว่าเราสองคนไม่เหมาะสมกัน”

              หานจวิ้นเหากำมือแน่น

              “คุณมีคนอื่นใช่ไหม”

              เถาเยี่ยนยังไม่ทันตอบ เสียงอ่อนหวานของหญิงสาวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

              “พี่เถาเยี่ยน พี่จวิ้นเหา บังเอิญจังเลยค่ะ”

              เถาซินหรูเดินเข้ามาในชุดเดรสสีขาวของเธอ ข้างกายมีหญิงสาวอีกคนซึ่งเถาเยี่ยนจำได้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาว การปรากฏตัวนี้ถูกเตรียมไว้เพื่อสร้างข้ออ้างว่าเถาซินหรูมารับประทานอาหารกับเพื่อน ไม่ได้มานัดพบหานจวิ้นเหา

              หานจวิ้นเหารีบซ่อนความโกรธและลุกขึ้น

              “ซินหรู คุณมาทำอะไรที่นี่”

              “ฉันนัดเพื่อนไว้ค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอพวกพี่” เธอทำท่าประหลาดใจ ก่อนมองแหวนบนโต๊ะ

              “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”

              “ไม่มีอะไร เธอไปหาเพื่อนเถอะ”

              เถาซินหรูไม่ยอมจากไปง่าย ๆ เธอแสร้งมองพี่สาวด้วยความห่วงใย

              “พี่ทะเลาะกันเหรอคะ วันนี้เป็นวันครบรอบไม่ใช่เหรอคะ มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันนะคะ พี่จวิ้นเหารักพี่มาก อย่าตัดสินใจเพราะอารมณ์เลย”

              น้องสาวของเธอช่างดูอยู่ผิดที่ผิดทางเสียจริง

              เถาเยี่ยนเกือบหัวเราะออกมา ผู้หญิงที่สวมชุดของเธอเพื่อเตรียมไปพบคู่หมั้นของเธอ กลับกล้าพูดว่าหานจวิ้นเหารักเธอมาก

              “เธอรู้ได้อย่างไรว่าวันนี้เป็นวันครบรอบของเรา” เถาเยี่ยนถาม

              สีหน้าของเถาซินหรูชะงักไปเล็กน้อย

              “พี่เคยเล่าให้ฟังไงคะ”

              “ฉันจำไม่ได้ว่าเคยบอก”

              “คงนานแล้ว พี่เลยลืมไปค่ะ”

              หานจวิ้นเหาเห็นน้องสาวของเธอเริ่มเสียท่า จึงรีบพูดแทรก

              “เรื่องนั้นไม่สำคัญ เยี่ยนเยี่ยน เรากลับไปคุยกันตามลำพัง”

              เขายื่นมือมาจับข้อมือเธอ แต่ก่อนปลายนิ้วจะสัมผัส ร่างสูงของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ ที่เถาเยี่ยนเพิ่งได้สัมผัสเมื่อช่วงเช้าทำให้เธอรู้ทันทีว่าเป็นใคร

              ลู่จิ่งเซิงยืนอยู่ข้างเธอในชุดสูทสีดำ ดวงตาเย็นชามองมือของหานจวิ้นเหา จนอีกฝ่ายต้องชักกลับโดยไม่รู้ตัว ด้านหลังเขาคือเฉินอี้โจวกับผู้บริหารของโรงแรม ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเมื่อเห็นประธานหนุ่มหยุดอยู่ที่โต๊ะนี้

              “ท่านประธานลู่” หานจวิ้นเหาพยายามยิ้ม

              “ไม่คิดว่าจะพบคุณที่นี่” ลู่จิ่งเซิงไม่ได้ตอบเขา ชายหนุ่มหันไปมองเถาเยี่ยนแล้วถามเพียงว่า

              “จัดการเรียบร้อยหรือยัง”