ตอนที่10เวทย์หยั่งรู้

ไม่มีในบท นิยายเรื่องนั้นอ๋องหรงไม่ได้มาส่งใครไม่มีใครตามมาด้วยเพียงแค่กลับวังหลวงใกล้ชิดองค์หญิงสามโดยมีฝ่าบาทและเสวียนอี้คอยขัดขวางแสดงว่ามีมี่ถูกเพิ่มบทเข้ามาแน่ๆ

แล้วฉานเป็นตัวอะไรวะ

“ได้ได้ได้ ฉันจะดูแลตัวเองท่านเองก็ระวังตัวต่อจากนี้จะต้องพบเจออุปสรรคมากหน่อยแต่อย่ายอมแพ้นะ..สู้สู้ อืมลืมบอกไปหากมีอะไรที่ไม่เข้าใจหรือหาทางออกไม่ได้ก็มาปรึกษาได้นะข้าช่วยได้จริงๆ นะ”

ในฐานะคนคุ้นเคยมีมี่อดที่จะรู้สึกใจหายไม่ได้แค่ไม่กี่วันที่ใช้เวลาเดินทางร่วมกันมารู้สึกว่าอ๋องหรงคนนี้มีบางอย่างที่แบกไว้หนักอึ้งทีเดียว

“ข้าไม่มีอะไรให้เจ้าช่วย เพราะข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้”

เหลือบตามองขันทีอาวุโสที่ถือพานเดินมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ต้อนรับองค์หญิงเก้าซวี่หลินเข้าสู่ตำหนักเหมยฮวา…..เตรียมการถวายตัววววว” มีมี่ยืนตัวแข็งทื่อ นี่มันเรื่องอะไรกัน เดิมคิดว่านี่คือวิกฤติของอ๋องหรงแต่ตอนนี้เป็นวิกฤติของมีมี่ไปเสียแล้ว ถวายตัวอะไรกันใครจะถวายตัวฉันไม่ใช่องค์หญิงเก้าแต่จะปฏิเสธอย่างไรได้เสื้อผ้าหน้าผมก็องค์หญิงเก้าซวี่หลินทั้งหมด

หันมองอ๋องหรงสบตาคมที่เฉยชานั้น เหมือนจะขอร้องให้ช่วย แต่กลับถูกนางกำนัลกับขันทีล็อกตัวไว้พยุงเดินขึ้นไปบนเสลี่ยง จะโวยวายก็ใช้ที่จะตีโพยตีพายหรือก็ไม่อาจ

“ซูเอ่อเจ้าตามองค์หญิงเก้าไป” อ๋องหรงหันไปสั่งซูเอ่อที่รีบวิ่งตามมีมี่ไปติดๆ

“พ่อบุญธรรม ท่านว่ามันไม่ยุติธรรมใช่ไหม รับองค์หญิงเก้ามาเพื่อให้เป็นสนมไม่น่าเลยยย พ่อบุญธรรมท่านผิดนะเนี๊ยะที่พานางมาให้มังกรหิวกระหายผู้นี้”

ลู่เหวินกระซิบข้างๆ หูยุยงปลุกปั่นก็คงไม่ผิด

“หุบปากแล้วเข้าไปข้างใน”

“พ่อบุญธรรมท่านไม่รู้สึกอะไรจริงหรือท่านเป็นคนพาองค์หญิงมานะ ไม่รู้สึกว่าองค์หญิงเอ่อถัวน่าสงสารหรือไรนางยังสาวต้องมาแต่งกับ…”

รีบยกมือขึ้นอุดปากตัวเองเมื่อเสียงหนี่งดังอยู่ด้านหลัง

“ท่านอ๋อง ท่านอา”

สองดรุณีแรกรุ่นแต่งกายด้วยอาภรณ์สีหวานงดงามไม่เป็นรองกันเดินเรียงหน้าเข้ามา

อ๋องหรงจ้องมองใบหน้าสว่างสดใสของอวี่หนิงก่อนจะยิ้ม

“องค์หญิงลมแรงอากาศหนาว เจ้าออกมาทำไม”

“ท่านอา อวี่หนิงมารอของฝาก” อ๋องหรงยิ้มบางๆ

“ท่านอ๋อง ข้าเองก็มารับท่าน” เสวียนอี้เอ่ยปากเพราะรู้สึกว่าไร้ตัวตนสิ้นดี

“ได้ยินแล้วแต่ข้ากับคุณหนูหวังไม่เคยพบหน้าเหตุใดต้องมารับข้าด้วย”

เสวียนอี้ยิ้มเอียงอาย

“เดิมเสวียนอี้คิดว่าท่านอ๋องมีชีวิตเพียงลำพังมาเนิ่นนานมิได้มีใครห่วงใยรักใคร่ จึงหวังว่าจะมาเพื่อเป็นกำลังใจว่ายังมีใครที่รอคอยการกลับมาของท่านอ๋อง”

ลู่เหวินอมยิ้ม

“ขอบใจหนูหวังยิ่งนัก”

“เชอะ วันนี้ข้ามาแล้วเจ้าไปเสีย” อวี่หนิงเอ่ยปากไล่เอาเสียดื้อๆ

“เพคะ องค์หญิงมาแล้วเสวียนอี้ควรไป ไว้หากมีโอกาสท่านอ๋องแวะไปที่จวนกรมคลังดื่มน้ำชาจากตะวันตก รสดีไม่น้อยอยากให้ท่านอ๋องได้ลองชิม”

“รสดี ก็มีไว้แต่ในจวนเจ้ารสดีเหตุใดไม่นำมาถวายเสด็จพ่อเล่า” อวี่หนิงเหน็บแหนม เสวียนอี้ยิ้มหวานหยด

“เจ้าค่ะ เสวียนอี้น้อมบัญชาองค์หญิงสาม” ยอมโดยดี อ๋องหรงได้แต่ถอนหายใจ

เสวียนอี้ไปแล้วอวี่หนิงยิ้มสดใส

“ท่านอา เสด็จพ่อปูนบำเหน็จให้ท่านดูแลห้องเก็บตำราต่อจากนี้ไม่ต้องไปไหนแล้ว” อ๋องหรงเลิกคิ้วสูง ถอนหายใจยาว

ตำหนักเหมยฮวา

มีมี่ถูกพาเข้ามาในห้อง นางกำนัลรายล้อมเพื่อจะจับแช่นำอบและขัดผิวก่อนจะถวายตัว

“ม่ายยยยยห้ามแตะต้องตัวข้า ในร่างกายของข้ามีเวทย์หยั่งรู้ จะแผ่ออกมาโดยที่มองไม่เห็นไม่มีใครมองเห็นยกเว้นข้า หากพวกเจ้าถูกตัวข้าเวทย์หยั่งรู้นี้หากไม่ใช่คนที่เกิดมาพร้อมกับมันต้องเวทย์นี้เข้า จะกระอักเลือดสดสดๆ ออกมาแล้วตายในทันที”

นางกำนัลต่างถอยหลังจนชนกันเอง

“ยาพิษ ตัวนางมีพิษร้าย” คนหนึ่งพึมพำเบาๆ

“นั่นแหละเหมือนยาพิษนั่นแหละ แต่ทรมานกว่าลมปราณของพวกเจ้าจะแตกซ่านเจ็บปวดราวเข็มนับหมื่นทิ่มแทง เลือดไหลออกจากทวารทั้งแปด ทรมานยิ่งกว่าม้าแยกร่าง ข้าเป็นห่วงคนบริสุทธิ์เช่นพวกเจ้า ก่อนนั้นนางกำนัลที่เผ่าเอ่อถัวตอนที่ข้าถือกำเนิดพวกเขาตายเพราะข้าไปหลายคนแล้ว ฉะนั้นข้าอาบเองได้ อ้อสาวใช้ของข้าซูเอ่อนางรู้วิธีหลบหลีกไม่ให้เวทย์หยั่งรู้ทำร้ายนาง”

นางกำนัลต่างรีบขยับตัวออกห่างปล่อยให้ซูเอ่อเข้ามาข้างใน

“ซูเอ่อปิดประตู” ซูเอ่อรีบปิดประตูลงกลอนแน่นหนา

“เฮ้อออออ” มีมี่ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้น

“เอาไงดี” ระบบรีบพูดเแทรกขึ้น

“ดำเนินเรื่องได้ดีเจ้าคะ เวทย์หยั่งรู้ พิษร้ายเลือดออกจากทวารทั้งแปดเข้าท่าๆ”

“จริงหรือไม่เจ้าค่ะเรื่องเวทย์หยั่งรู้” ซูเอ่อถาม

“จริง”

“จริงหรือเจ้าค่ะแล้ว …ละละแล้วที่องค์หญิงกับ ท่านอ๋อง…เอ่อเอ่อคืนก่อนนั้นท่านอ๋องไม่โดนเวทย์หยั่งรู้นั่นหรือเจ้าค่ะ”

จะหลอกศัตรูจะต้องหลอกมิตรให้ตายใจ

“นั่นเพราะข้า ใช้เคล็ดวิชาที่ร่ำเรียนมาสะกดมันไว้อย่างยากเย็นเห็นไหมแบบนี้เจ้ายังคิดว่าข้ากับท่านอ๋องจะทำอะไรกันได้อีกหรือลำบากเพียงนี้ในการเข้าใกล้ข้า”

ซูเอ่อเกาหัวแกรกๆ

“แล้วซูเอ่อเล่าเจ้าค่ะไม่เห็นจะเป็นอะไร” มีมี่ถอนหายใจ ขี้สงสัยจริงๆ

“นั่นเพราะข้าเห็นเจ้าเป็นมิตรอย่างไรเล่า” ซูเอ่อพยักหน้าขึ้นลง

“แต่องค์หญิงเจ้าขา หากเป็นฝ่าบาทคืนนี้องค์หญิงจะต้องถวายตัว แล้วหากว่าฝ่าบาทอยากจะให้องค์หญิงอุ่นเตียง”

มีมี่ถอนหายใจพลิกตัวนอนตะแคง ยกมือขึ้นบีบขมับสองข้าง

“นั่นสิจะทำอย่างไรดี”